Ταλιμπάν σκοτώνουν 120 μαθήτριες

Διαχρονική οπισθοδρομικότητα

Καθημερινή, 24/5/2012

Εκατόν είκοσι μαθήτριες και τρεις δάσκαλοι σχολείου στο Αφγανιστάν έχασαν τη ζωή τους, έπειτα από επίθεση Ταλιμπάν, που χρησιμοποίησαν μη αναγνωρισμένη τοξική σκόνη και μόλυναν τον αέρα στις τάξεις.

Τρόμο προκαλεί η είδηση δηλητηριασμού 120 Αφγανών μαθητριών και τριών δασκάλων από επίθεση ριζοσπαστών στην επαρχία Τακχάρ, έχοντας χρησιμοποιήσει μη αναγνωρισμένη τοξική σκόνη, μολύνοντας τον αέρα στις τάξεις.

Η υπηρεσία πληροφοριών του Αφγανιστάν μεταδίδει ότι η συγκεκριμένη επίθεση πραγματοποιήθηκε από δυνάμεις των Ταλιμπάν, οι οποίοι έχουν δηλώσει ότι θα προχωρουν σε επιθέσεις σε σχολεία της χώρας ως μέσο πίεσης για την αποχώρηση των ειρηνευτικών δυνάμεων απ' το Αφγανιστάν. Δηλητηριάζοντας μαθήτριες προσπαθούν να προκαλέσουν φόβο και να ωθήσουν τις οικογένειες να μη στέλνουν τα παιδιά τους σχολείο.

Το προηγούμενο μήνα δηλητηριάστηκαν 150 μαθήτριες αφού ήπιαν μολυσμένο νερό. Επίσης, το υπουργείο παιδείας του Αφγανιστάν γνωστοποίησε ότι 550 σχολεία σε 11 επαρχίες κατελήφθησαν από αντάρτες.

Δεν ήταν απαραίτητες αυτές οι εγκληματικές ενέργειες για να επιβεβαιώσουν ότι οι (μονοθεϊστικές κατά κύριο λόγο) θρησκείες είναι εχθροί της εκπαίδευσης και της παιδείας. Ό,τι χρειάζεται ο άνθρωπος βρίσκεται στις γραφές, τα άλλα είναι του διαβόλου και δεν χρειάζονται. Οι χριστιανοί έχουν την πρωτοπορεία και σ' αυτόν τον τομέα: Ο εκκλησιαστικός πατέρας Τερτυλλιανός (Quintus Septimius Florens Tertullianus, 155-240), ήταν εχθρός των επιστημών και απαγόρευε στους μαθητές του να γίνουν δάσκαλοι, ώστε να μη συμβάλλουν στη διάδοση των γνώσεων. Ο Αμβρόσιος (Ambrosius, 339-397), επίσκοπος Μεδιολάνου (σήμερα: Μιλάνο), ισχυρός παράγων του εκκλησιαστικού μηχανισμού και άγιος όλων των χριστιανικών δογμάτων, κήρυσσε ότι η επιστήμη ήταν ενάντια στο θεό (deus maiestatis) και μόνο τα ιερά βιβλία του χριστιανισμού περιείχαν την αλήθεια. Λίγους αιώνες μετά καταργήθηκα όλες οι (ελληνικές) φιλοσοφικές σχολές και οι διδάσκοντες βρήκαν καταφύγιο στην Περσία, όπου συνέβαλαν στην ανάπτυξη των αραβικών γραμμάτων.

(βλέπε επίσης >>>)

Βακτήρια «ζόμπι» ηλικίας 86 εκατ. ετών

in.gr, 18/5/2012

Δανοί ερευνητές «ξέθαψαν» από το υπέδαφος του Ειρηνικού Ωκεανού βακτήρια με τόσο αργούς μεταβολικούς ρυθμούς, ώστε να αποτελούν τον ορισμό του ορίου μεταξύ ζωής και θανάτου! Επιπροσθέτως, πρόκειται ίσως για τους αρχαιότερους ζωντανούς οργανισμούς του πλανήτη!

Στα βάθη του Ειρηνικού

Τα ευρήματα των Δανών ερευνητών του Πανεπιστημίου Αarhus δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης Science. Σύμφωνα με το άρθρο, τα βακτήρια προήλθαν από το υπέδαφος του Ειρηνικού Ωκεανού στο σημείο που εντοπίζεται το κυκλοτερές ρεύμα του (ένα από τα πέντε μεγαλύτερα του πλανήτη μας). Η άμμος και η λάσπη από τις ηπείρους, δύσκολα φτάνει στο σημείο αυτό και ως εκ τούτου ο πυθμένας συγκεντρώνει ιζήματα με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αργιλώδη ιζήματα που εντοπίζονται μόλις 30 μέτρα κάτω από τον πυθμένα έχουν ηλικία 86 εκατομμυρίων ετών, βρίσκονταν δηλαδή εκεί για 20 εκατομμύρια χρόνια πριν από την εμφάνιση του τυραννόσαυρου!

Αφιλόξενα ιζήματα

Αυτά τα ιζήματα περιέχουν τόσο λίγα θρεπτικά υλικά που είναι αδύνατον να υποστηρίξουν τη ζωή. Ωστόσο, λίγο πιο πάνω φαίνεται πως τα ιζήματα είναι κάπως πλουσιότερα καθώς σε αυτά εντόπισαν τα βακτήρια οι Δανοί ερευνητές.

Όχι πως επρόκειτο για πλήθος βακτηρίων: η συγκέντρωσή τους δεν ξεπερνούσε τα 1000 ανά κυβικό εκατοστό ιζήματος, πράγμα που σημαίνει ότι η αναζήτησή τους με τη βοήθεια του μικροσκοπίου έμοιαζε με αναζήτηση ψύλλων στα άχυρα.

Τα βακτήρια εξαρτώνται από το οξυγόνο και τον άνθρακα για την επιβίωσή τους, αλλά οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αναπνέουν με έναν ρυθμό που είναι 10.000 φορές πιο αργός από εκείνον των βακτηρίων που καλλιεργούνται σε εργαστηριακές συνθήκες.

Στα όρια της ζωής και του θανάτου

Με βάση τον δικό μας χρόνο, τα βακτήρια ζουν τόσο «αργά» ώστε φαίνονται νεκρά! Μόνο όταν οι ερευνητές τους «έκαναν το τραπέζι» με γλυκόζη και άλλα θρεπτικά συστατικά μπόρεσαν να παρατηρήσουν ότι ήταν όντως ζωντανά, καθώς απορρόφησαν μικροποσότητες φαγητού.

Οι Δανοί επιστήμονες εκτιμούν ότι τα βακτήριά τους βρίσκονται πράγματι στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου και πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να οριστεί το κατώτερο μεταβολικό όριο για την επιβίωση. Σύμφωνα δε με τις εκτιμήσεις τους, τα βακτήρια αυτά δεν αναπαράγονται καθώς δεν διαθέτουν επαρκή ενέργεια για να διπλασιάσουν το DNA τους και τα υπόλοιπα οργανίδιά τους και να διαιρεθούν. Αυτό τα καθιστά ίσως τους αρχαιότερους οργανισμούς που φιλοξενεί ο πλανήτης μας, αν και η ακριβής ηλικία τους δεν έχει προσδιοριστεί. 

Επιβεβαιώνεται εκ νέου ότι η εξέλιξη λειτουργεί παντού, όπου βρει ευνοϊκές συνθήκες, αξιοποιώντας κάθε υλικό της φύσης και δοκιμάζοντας κάθε πιθανό συνδυασμό. Εννοείται, καμιά σχέση με τις ιδεοληψίες περί "δημιουργίας" πριν από 6-7 χιλιάδες χρόνια των θεόπληκτων και καμιά επιβεβαίωση περί σκοπιμότητας για την ύπαρξη των οργανισμών και των ειδών... Προκύπτουν και εξαφανίζονται, σύμφωνα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος, χωρίς συγκεκριμένο στόχο και αποτέλεσμα!

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (44)

Αντώνης Β., ετών 52, βιολόγος, άγαμος.

Ούτε πιστός, ούτε κληρικός: τη γλύτωσα φτηνά.

Δεν νομίζω ότι υπήρξα κάποια στιγμή πιστός και μου φαίνεται λίγο περίεργο να γράφω για «αποχαιρετισμό στη πίστη» γενικά, στη «θρησκευτική πίστη» ειδικότερα. Παρ’ όλο που το σκέφτηκα σοβαρά να γίνω κληρικός.

Δεύτερος γιος μιας μικροαστικής οικογένειας. Μάνα θρησκευόμενη, στραυροσκοπούμενη, όχι συχνά στην εκκλησία, αλλά που δούλευε στην Χριστιανική Ένωση Νεανίδων. Πατέρας ψαλτάκι στη Μητρόπολη στα νιάτα του κι ίσως γι' αυτό λίγο αντι-κληρικός.

Οικογενειακά στην εκκλησία για Πάσχα και γάμους, βαφτίσια και κηδείες, όχι περισσότερο. Πιο κοντά στη θρησκεία στο σχολείο, από το γυμνάσιο: Λεόντειο Λύκειο Πατησίων. Όταν έφτασα στο σχολείο δήλωσα καθολικός, έτσι, για να δω πως κάνανε το κατηχητικό τους· οι αρχές της συγκριτικής θεολογίας για μένα. Είναι πολύ πιο cool οι καθολικοί από τους ορθόδοξους, δουλεύουν τα παιδάκια περισσότερο με το καρότο απ’ ότι με το ραβδί. Κι ας είναι πιο γνωστό ότι πότε πότε τους το χώνουμε  το’ να ή τα’ άλλο.

Βέβαια στη πρώτη επίσκεψη της μάνας μου στους καθηγητές ανακάλυψαν τη λαδιά μου. Οι μεν χαμογέλασαν, οι δε οργίστηκαν, στην αρχή. Το τι μου ψάλανε δεν λέγεται. Όταν έφτασαν στο «αποστάτης» και τους εξήγησα ότι δεν ήμουν αποστάτης, γιατί κατ’ αρχήν δεν ήμουν ορθόδοξος και ούτε καν χριστιανός εξοργίστηκαν όλοι.

Πρέπει να βρήκαν ξύδι και να ήπιαν πολύ, γιατί από την επόμενη είχαν ξεθυμώσει και για τα επόμενα πέντε χρόνια το ’παιξαν συμβιβαστικοί και προσπαθούσαν να μου δείξουν πόσο καλύτερη ήταν η σέχτα τους. Το πιο γελοίο ήταν η σύγκριση των σταυρωμένων τους, υποφέρων ή γαλήνιος, θεός ή άνθρωπος... Και βέβαια άλλαζαν άποψη ανάλογα με το ποιος μου τα έλεγε. Ψώνια! Πως να τους πάρει στα σοβαρά κάποιος;

Αν θα έπρεπε να ευχαριστήσω κάποιον/κάτι για την αθεΐα μου μισή-μισή η ευγνωμοσύνη μου στον νονό μου και στο Λεόντειο. Ο θείος μου και νονός μου, ο Μαρίνος, υπήρξε ένα ζωντανό παράδειγμα του πόσο κωλόπαιδο και αλήτης και ψεύτης για την υπεράσπιση και διάδοση της πίστης του μπορεί να είναι ένας ευσεβής ορθόδοξος χριστιανός. Χρόνια νόμιζα ότι ήταν ιδιομορφία του. Και μετά συνάντησα πολλές άλλες περιπτώσεις, αρκετές στο Λεόντειο.

Οι διάφορες αιρέσεις του χριστιανισμού άρχισαν να με ενδιαφέρουν μετά που μου δόθηκε η δυνατότητα να συγκρίνω καθολικούς και ορθόδοξους. Από το καλοκαίρι των 12μιση μου χρόνων στρώθηκα και διάβασα για την εξέλιξη των χριστιανών, όπως παλιότερα είχα διαβάσει άλλες μυθολογίες.

Και όπως αργότερα συμπλήρωσα με τις μυθολογίες που χρησιμοποιήθηκαν για να πλαστεί ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός και αργότερα ο μουσουλμανισμός. Από την μια παραμυθία, από την άλλη κοινωνιολογία, μια και αυτά τα παραμυθία μερικοί τα παίρνουν στα σοβαρά και τα πιστεύουν για αλήθειες.

Μέχρι τα 16μιση μ' απασχόλησαν μόνο οι θρησκείες. Μετά καταπιάστηκα λίγο και με UFO και New Age και Kilian, για την ποικιλία ίσως, αλλά και γιατί είχα ευκαιρίες να γνωρίσω ανθρώπους που αυτά τα θέματα απασχολούσαν.

Συχνά, πολύ συχνά, παρά πολύ συχνά, το πόρισμα ήταν: μαλακίες! (με το συμπάθιο αλλά ο όρος επιβάλλεται). Το μόνο ενδιαφέρον που έβλεπα, εκτός από το πόσο διασκεδαστικό είναι να συζητάς θεολογία με ένα παπά που αγνοεί τις μυθολογίες εκτός της δικιάς του, ήταν καθαρά οικονομικό.

Μια από τις καλοκαιρινές απογευματινές διασκεδάσεις μου ήταν οι συζητήσεις με τον παπα του Αι Δημήτρη, στο Βύρωνα. Άραζα στο Blue Sky, στα τραπεζάκια της πλατείας και τον περίμενα να σκάσει μύτη να μας κάνει ηθικό κήρυγμα: που έπρεπε να διαβάζουμε περισσότερο, να μην χουφτώνουμε τα κορίτσια (τον κολάζαμε ίσως τον κακομοίρη), να πηγαίνουμε στην εκκλησία κ.λ.π.

Ευκαιρία έβρισκα να του κολλήσω και συχνά το ‘ριχνα στη σύγκριση της χριστιανικής με κάποια άλλη μυθολογία, με μόνιμη ερώτηση, γιατί κανείς να προτιμήσει την μια ή την άλλη· παπόρι ο παπάς κάθε φορά, φωνές και αναθέματα, ξύπναγαν από τον μεσημεριανό οι γείτονες και του κατέβαζαν χριστοπαναγίες. Μέχρι που πήραν χαμπάρι ποιος τον τσίγκλιζε και τις άκουγα εγώ. 

Κι έτσι κάποια εποχή το σκέφτηκα σοβαρά να γίνω κληρικός. Χρήμα, κοινωνική αναγνώριση, παπαδιές και τα συναφή άνετα. Το μόνο πράγμα που δεν μου κόλλαγε ήταν το «μια ζωή ψέματα ή σχιζοφρένεια». Γύρω στα 18 μου αποφάσισα ότι δεν πήγαινα ούτε για παπάς ούτε για αστρολόγος. Αυτός που στεναχωρήθηκε περισσότερο ήταν ο νονός μου που είδε να χάνεται η ευκαιρία να βοηθήσει τον βαφτισιμιό του με τις γνωριμίες του και να τόχει μετά καμάρι.

Λίγο πριν είχα βρει τους δυο έρωτες της ζωής μου: τη Βιολογία και τη Νίκη. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα θεωρήσουν διαστροφή τον «έρωτα» με τα «χιάσματα»  (combinatorial informatics baby, of yeah!), την ανάγκη να ψιθυρίζω στους μικροσωληνίσκους των κύτταρων και τις ώρες που περνάω στο μικροσκόπιο να κάνω μπανιστήρι. Στα κεντροσωματά μου οι απόψεις τους.

Φεύγοντας για σπουδές (η μοριακή βιολογία φαινόταν λίγο σαν επιστημονική φαντασία στην Ελλάδα τότε), άφησα πίσω ευτυχώς τα περί θρησκείας και δυστυχώς το κορίτσι μου.

Το 2003, με αφορμή το νόμο περί βιοηθικής, η θρησκεία μπήκε και πάλι στη ζωή μου. Στη Γαλλία, που περνάει για πολύ εκκοσμικευμένο κράτος, είναι περίεργο πόσο δυνατές είναι οι επιρροές της καθολικής εκκλησίας. Άρχισα να παρατηρώ, μέχρι το 2005 και τη δίκη του Dover.

Το Intelligent Design, σαν να λέμε η εξελιγμένη μορφή της Creation Science, έφαγε μια δυνατή σφαλιάρα όταν αναγνωρίστηκε από τον δικαστή John E. Jones III σαν το θρησκευτικό κίνημα που είναι και δεν πρόκειται για επιστημονική προσέγγιση του κόσμου που δηλώνει ότι είναι. Σ’αυτή τη φάση οι παλιοί σύμμαχοι του Discovery Institute που είναι ο κεντρικός πύργος του ID, άρχισαν να μην τους αναγνωρίζουν πια. Μεταξύ αυτών που άρχισαν να κάνουν την πάπια και η John Templeton Foundation· την ίδια περίοδο έπεσα πάνω σ' ένα από τα τσιράκια της στην Ευρώπη, στη Γαλλία, στο Παρίσι, τον Jean Staune

Ήμουν πάντα άθεος, είχα ξεχάσει να είμαι αντικληρικαλιστής. Ο Jean Staune και γενικότερα η κλίκα της JTF μου θύμισαν ότι αξίζει να τους χλευάζει κανείς δημόσια, για τις προσπάθειες που κάνουν για να βοηθήσουν τις θρησκείες να βρουν λίγη από την χαμένη τους αίγλη, κάνοντας τάχα ότι «κολλάνε» με την επιστήμη, γιατί και η JTF τα ίδια σκατά με το DI, αλλά με καλύτερο άρωμα για να μη βρωμάει από μακριά. Και έχει και πλάκα το πράγμα όταν γελοιοποιούνται προσπαθώντας να δικαιολογηθούν.

Ο κακομοίρης ο Staune είναι η πρωτότυπη καρικατούρα του ανθρώπου που δεν έχει ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει, είτε το θέμα είναι  η επιστήμη είτε η θρησκεία· αλλά είναι εξαιρετικός στους σοφισμούς που πουλάνε σε ένα κοινό που είναι πιο ανήξερο απ’ αυτόν. Με διασκέδασε πολύ να τον δουλεύω, όπως παλιά δούλευα τους παπάδες, αλλά στο Internet αυτή τη φορά, πιο φαρδιά η πλατεία.

Και πήρε ο σμπάρος και μερικούς της JTF, τον Gary Rosen που χαζά παραποίησε κάποιο μου σχόλιο στο website τους, τον Ken Miller που είναι από τα σχετικά λίγα δείγματα εξελικτικού κολλημένου στον καθολικισμό κι ένα πλατωνιστή φυσικό που προσπαθεί να κάνει επανάσταση στη βιολογία αραδιάζοντας ανοησίες, τις οποίες ο Staune χρησιμοποιεί για να δείχνει «επιστημονικός». Αναγκάστηκε η JTF (όχι μόνο εξ αιτίας μου, έχει και άλλο κόσμο που τους βαράει στ’ αυτιά) να κάνει δήλωση στο Le Monde ότι δεν είναι δημιουργιστές! Δεν ξέρω αν τους πίστεψε κανείς, αλλά από την άλλη έχει ανθρώπους που πιστεύουν στο ωροσκόπιο τους...

Αυτές οι «ασκήσεις» μου θύμισαν και τους χριστιανούς ορθόδοξους και την κατάντια της χώρας μου: «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος…» Έτσι αρχίζει το Σύνταγμα της Ελλάδας. Άντε να πάρεις στα σοβαρά τη συνέχεια! Ούτε καν οι πολιτικοί μας δεν δείχνουν να παίρνουν στα σοβαρά τη χώρα τους.

Την πίστη, ειδικά τη θρησκευτική, δεν την έκανα ποτέ παρέα για να την αποχαιρετίσω. Και δεν νομίζω ότι θα βρεθούμε κάποτε.

Παπάδες και θρησκόληπτους ξέρω πολλούς. Τους μεν, θα ήθελα να βοηθήσω κρατικοποιώντας την περιουσία της εκκλησίας (όλες τις περιουσίες όλων των θρησκευτικών μηχανισμών, μην αρχίσουμε διακρίσεις), για να μπορέσουν να αφιερωθούν στα πνευματικά τους καθήκοντα χωρίς επιρροές από υλικά αγαθά. Τους δε, απλώς τους λυπάμαι.

«Κι όταν πεθάνεις τι θα γίνεις;» με ρωτάνε κάπου από τους φίλους που ελπίζουν να κερδίσουν κάποιον από τους παραδείσους που άλλοι έχουν φανταστεί για λόγου τους. «Μνήμη», απαντάω, «μνήμη που θέλω να είναι ευχάριστη για όσους από τους φίλους και για όσο την κουβαλάνε. Μνήμη που άθελα να ‘ναι εφιάλτης για τους όσους υπηρέτες των θρησκειών έχω γνωρίσει!»

(βλέπε επίσης >>>)

Πεθαίνοντας από άρνηση

Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει τη Μαίρη Παπαγιαννίδη.

Lifo, 16/5/2012

• Χαμογελάω όταν διαβάζω πως η Ελλάδα διαιρείται σε οπαδούς και αντίπαλους του Μνημονίου. Εγώ, δύο χρόνια τώρα, έναν οπαδό του Μνημονίου δεν έχω συναντήσει - κι αν εσείς έχετε βρει κάποιον, παρακαλώ να μου τον υποδείξετε.

• Το Μνημόνιο είναι μια ποινή, ένα πικρό φάρμακο, μια καταναγκαστική συνθήκη υπαγορευμένη από τους δανειστές μας. Κανένας μας δεν το θέλει. Ούτε αυτοί που το ψηφίζουν. Το επιλέγουν επειδή πιστεύουν (σωστά; λάθος;) ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ξεπεράσουμε την κρίση, μένοντας στο ευρώ.

• Το Μνημόνιο δεν είναι ένα πράγμα - είναι πολλά. Έχει λιτότητα, αλλά έχει και μεταρρυθμίσεις. Το να το καταδικάζουμε ολόκληρο είναι λάθος. Το να θέλουμε το ευρώ (78% του λαού), αλλά να απορρίπτουμε το Μνημόνιο είναι σχιζοφρενικό. Το να το ξορκίζουμε, μιλώντας για κατάργηση, καταγγελία, απαγκίστρωση -ξεχνώντας τις συνέπειες- είναι επικίνδυνο.

• Η Ελλάδα σήμερα θυμίζει τη Μαίρη Παπαγιαννίδη. Η καλή δημοσιογράφος έπασχε από AIDS και έκανε χρόνια θεραπεία. Κάποια στιγμή αποφάσισε πως το AIDS δεν υπήρχε, ήταν απάτη, μια συνωμοσία εναντίον της ανθρωπότητας. Σταμάτησε τη θεραπεία, έγραψε βιβλία και άρθρα, παντρεύτηκε έναν ομοϊδεάτη της. Θα βρείτε τις απόψεις της στην ιστοσελίδα: www.hivwave.gr/pages/index.php.

• Η Μαίρη πέθανε φέτος, ανήμερα το Πάσχα. Από μια νόσο που πια δεν σκοτώνει. Η άρνηση δεν την έσωσε. (Ελπίζω να μην πήρε και άλλους στον λαιμό της.)

• Η «άρνηση» είναι ψυχιατρικός όρος. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, πρόκειται για αμυντικό μηχανισμό όπου ο άνθρωπος, αντιμετωπίζοντας ένα δυσβάστακτο γεγονός, αρνείται την ύπαρξή του, παρόλο που υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις. Συνήθως το άτομο αυτό είναι ανώριμο κι έχει δυσκολία να κατανοήσει και ν’ αποδεχθεί την πραγματικότητα. Πιο εύκολα την αρνείται και την απωθεί.

• Το ότι η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει συμπτώματα ανωριμότητας είναι πια κοινοτοπία. Όλη η Ελληνική Κρίση οφείλεται σε αυτήν: από τη συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους ως την υπερψήφιση ανόητων υποσχέσεων (π. χ. «λεφτά υπάρχουν»).

• Οι αντι-μνημονιακοί, λοιπόν, οφείλουν να μας εξηγήσουν λεπτομερέστατα πώς θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Και κυρίως πώς θα πείσουν τους δανειστές μας να αποδεχτούν τις απόψεις τους. Διότι το Μνημόνιο δεν είναι δικό μας δημιούργημα, ώστε να μπορούμε μονομερώς να το εξαφανίσουμε, να το αγνοήσουμε ή (έστω) να το τροποποιήσουμε. Αν επιμείνουμε στη σκέτη άρνηση, θα τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια μας και θα έχουμε την τύχη της Μαίρης Παπαγιαννίδη.

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (43)

Εύη Κ., 45 ετών, δημοτική υπάλληλος, 2 παιδιά.

Γεννήθηκα στην Αθήνα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν χαρούμενα, ξέγνοιαστα. Ανάμεσα στις ωραίες στιγμές των χρόνων εκείνων, ξεχωρίζω τις ημέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα.. Τις πρώτες, γιατί με αγωνία περίμενα να έρθει ξανά ο γλυκύτατος γηραιός χοντρούλης να μου αφήσει το δώρο μου στις παντόφλες που τοποθετούσα με ευλάβεια στο χωλ, ειδικά για εκείνη την βραδιά.

Βέβαια, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πώς ήταν δυνατόν να χωράει μια τέτοια κοιλιά μέσα από τον απορροφητήρα της κουζίνας, μιας και το σπίτι μας δεν διέθετε τζάκι. 

Τις δεύτερες, εκείνες του Πάσχα, γιατί αποκτούσα νέα παπούτσια, λουστρινένια, που γυάλιζαν υπό το τρεμάμενο φως των κεριών, καθώς περπατούσα στα δρομάκια του χωριού της μητέρας μου που συνήθως επισκεπτόμασταν τέτοια εποχή.

Μεγαλώνοντας, τα πράγματα άρχιζαν να δυσκολεύουν. Η μητέρα μου επέμενε τις Κυριακές να ξυπνάει από τα άγρια χαράματα εμένα και τις δύο αδελφές μου, να μας αφήνει νηστικές γιατί μόνο έτσι είχαμε δικαίωμα να αποκτήσουμε χρυσό δοντάκι και να μας πηγαίνει στην εκκλησία της γειτονιάς.

Εκεί, στριμωγμένη, άκουγα για ώρα ψαλμωδίες που δεν καταλάβαινα Χριστό τι λέγανε! Παρατηρούσα όμως τις γυναίκες δίπλα μου (τότε δεν επιτρέπονταν να κάθονται οι γυναίκες από την ανδρική μεριά της εκκλησίας) να στριμώχνονται, να σπρώχνουν για να περάσουν, να σχολιάζουν, να κοιτάνε με ιδιαίτερη προσοχή τα ρούχα των διπλανών τους…

Στα μαθητικά χρόνια του σχολείου, έμαθα αρκετά πράγματα από την ιουδαϊκή ιστορία, διότι ως γνωστόν: «η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως». Μέσα στα πολλά, έμαθα πως η ερωτική επαφή ανάμεσα στα δύο φύλλα πρέπει να γίνεται υπό των δεσμών του γάμου και μόνο με σκοπό την τεκνοποίηση, αλλιώς θεωρείται μεγάλη αμαρτία!

Πέρασα και λίγο από το κατηχητικό. Εκεί θυμάμαι, η κοτσοστεφανωμένη κυρία  μας συμβούλευε όταν πηγαίναμε σε πάρτυ, ως έφηβες πια,  να μην χορεύουμε μπλουζ με τα αγόρια, διότι «…Είναι σαν να αγκαλιάζετε τον διάολο!». Την επόμενη χρονιά την είδα στο δρόμο να περνάει με τούρλα την κοιλιά... Βέρα στο δεξί, δεν φόραγε…

Κι έπειτα, έφθασε στα χέρια μου το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «Αντιγνώση. Τα δεκανίκια του Καπιταλισμού». Εκεί μέσα, διάβαζα καταγεγραμμένες πολλές από τις σκέψεις μου. Μου δόθηκαν απαντήσεις σε ερωτήματα. Αυτό το βιβλίο υπήρξε σταθμός στη ζωή μου. Μου έκλεισε βαριοχτυπώντας μια πόρτα πίσω μου. Την πόρτα της χριστιανικής πίστης.

Και με άφησε με ένα τεράστιο κενό. Γιατί, στην ως τότε ζωή μου  και παρά τις όποιες αντιρρήσεις μου με την χριστιανική πίστη, τις ώρες φόβου, ψυχικής αγωνίας, μοναξιάς, έκανα μια προσευχή όπως είχα τόσα χρόνια διδαχθεί.

Το κενό εκείνο κράτησε πολύ και είχε την μεγαλύτερη αγωνία που έχω νιώσει ως τώρα. Ήταν η αγωνία για το άγνωστο. Πού θα στρεφόμουν  τώρα όταν φοβόμουν; Ποια ανώτερη θεότητα θα με βοηθούσε στα δύσκολα; Τόσα χρόνια, τα χριστιανικά διδάγματα, είχαν βάλει βαθιά τις ρίζες τους στη ψυχή μου κι εγώ  πήγα και τις ξερίζωσα σε μια στιγμή!

Κι ελευθερώθηκα! Απαγκιστρώθηκα!

Και βρήκα τον έρωτα στη φύση. Στο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας. Στο πράσινο των δέντρων. Στα πρωινά κελαηδίσματα των κοτσυφιών. Στα χρώματα της πεταλούδας.

Λάτρεψα τη γη, ακόμη κι όταν σείεται ,γιατί νιώθω τη δύναμή της. Λάτρεψα την Σελήνη, την Ημέρα και την Νύχτα. Τις εποχές όλες.

Κι είδα τον εαυτό μου σαν σημαδάκι πάνω στον πλανήτη μας. Γιατί να φοβάμαι πια;

Ένα μέρος της ανθρώπινης ιστορίας είμαι, ένας τοσοδούλης κρίκος. Κι ένα  κομμάτι  του Σύμπαντος...

(βλέπε επίσης >>>)