Διαχρονικές μυθοπλασίες

(click)

Αθήνα, 29/6/2009 Κύριε Διεθυντά, Διαβάζω συχνά στην «Κ» επιστολές του αναγνώστη σας, πλοιάρχου κ. Φ. Δήμου, σχεδόν αποκλειστικά επί θρησκευτικών θεμάτων, στις οποίες διατυπώνονται μερικές ανακρίβειες. Στην τελευταία επιστολή του της 27ης Ιουνίου έχει συμπεριλάβει όμως αρκετές αμφιλεγόμενες απόψεις και θα ήθελα να αναφερθώ σ’ αυτές: Γράφει ο κ. Δ. ότι ο απόστολος Παύλος χρησιμοποίησε την ελληνική γλώσσα στις επιστολές του, επειδή αγαπούσε τους Έλληνες. Αναρωτιέμαι, από το γεγονός ότι οι Ινδοί, Πακιστανοί και Τζαμαϊκανοί μιλάνε και στη χώρα τους αγγλικά, προκύπτει ότι αυτοί αγαπάνε τους Εγγλέζους; Ότι οι Ινδιάνοι του Περού μιλάνε ισπανικά σημαίνει ότι αγαπούν τους Ισπανούς; Ας βγάλει ο επιστολογράφος σας τα ανάλογα συμπεράσματα για τους λόγους που πολλοί λαοί μιλούσαν κατά την ελληνιστική εποχή την ελληνική γλώσσα. Ο απ. Π., γράφει ο κ. Δ., διέδωσε το χριστιανισμό στην πατρίδα μας. Υπάρχει κάποιο ιστορικό στοιχείο, πέρα από τις αναπόδεικτες μυθοπλασίες της σχολικής ιστοριογραφίας, που να αναφέρεται σε αξιόλογο αριθμό πιστών χριστιανών Ελλήνων μέχρι τον 4ο αιώνα; Μήπως έχει ακούσει ο κ. πλοίαρχος ότι το πρώτο πλήθος «πιστών» άρχισε να δημιουργείται από την εποχή της κρατικοποίησης του χριστιανισμού και της σταδιακής επιβολή του που αποφάσισαν οι Ρωμαίοι στρατηγοί; Γιατί ίσχυαν άραγε στα χρόνια του λαμπρού χριστιανού αυτοκράτορα Θεοδόσιου (που έσφαξε πολλές χιλιάδες Θεσσαλονικέων, επειδή τον σεκλέτισαν) κάπου 100 νόμοι, με τους οποίους απειλούνταν με απαλλοτρίωση περιουσίας, εξορία και θάνατο όσοι παρέμεναν πιστοί στις εθνικές θρησκείες; Χίλια χρόνια αργότερα προσέτρεχαν οι χριστιανοί στη νέα «αληθινή» θρησκεία του ισχυρού Οθωμανού και χωρίς πολλές πολλές πιέσεις: οι προσχωρούντες ανταμείβονταν με αξιώματα στη διοίκηση και με κτήματα για καλλιέργεια (Σπ. Βρυώνης: Ο εξισλαμισμός στη Μικρά Ασία). Η λογική των γεγονότων και όχι οι παραμυθίες για σχολική χρήση δίνουν και σ' αυτό το ζήτημα την απάντηση. Αναφέρει επίσης ο κ. Δ., το οποίο αποτελεί και κύριο θέμα της επιστολής του, ότι στη Γλυφάδα που βρίσκονται τα ερείπια μιας παλαιοχριστιανικής Βασιλικής, πρέπει να έφτασε ο απ. Π. με το καράβι του, σε ένα από τα ταξίδια του. Δεν υπάρχουν βέβαια στοιχεία γι' αυτό, βεβαιώνει ο κ. Δ., αλλά δεν βρίσκει άλλη ερμηνεία για την κατασκευή αυτής της Βασιλικής! Θα του συνιστούσα λοιπόν να ζητήσει να γίνει ανασκαφή κάτω από τα συγκεκριμένα ερείπια και, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι, θα έρθει στο φως κάποιος αρχαίος ελληνικός ναός, πάνω στους οποίους έκτιζαν οι χριστιανοί τους δικούς τους, χρησιμοποιώντας και τα υλικά κατεδάφισης. Έτσι προέκυπταν ναοί του «Αγ. Νικολάου» πάνω σε ναούς του Ποσειδώνα, ναοί της «Παναγίας Γιάτρισσας» ή «Αθηνιώτισσας» στη θέση ναών της Αφροδίτης ή της Αθηνάς, ναοί του καταθλιπτικού «Αγ. Διονυσίου» πάνω σε ναούς του γλεντζέ αρχαίου θεού Διονύσου κ.ά. Σ.Φρ.

Πάρος

Τα γεγονότα στο Ιράν με πιάνουν από το λαιμό

(του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ, Lifo, 9.7.2009)

• Υπάρχουν γύρω μας και ανάμεσά μας ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι που ζούνε σε κόσμο θεοκρατικό (για μας μεσαιωνικό). Ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία κ.λπ. δεν σημαίνουν τίποτα γι' αυτούς. Η «Θρησκευτική Αστυνομία» κυριαρχεί.

• Όσα χρόνια ζούσαν στα μέρη τους κι εμείς στα δικά μας δεν μας αφορούσε. Αλλά τώρα, η μετανάστευση, η παγκοσμιοποίηση μας έχουν φέρει κοντά. Όμως δεν έγινε τίποτα για να γεφυρωθεί το χάσμα στις απόψεις: ακόμα διαδηλώνουν ισλαμιστές για τα σκίτσα του Μωάμεθ.

• Πώς μπορεί να επιβιώσει μία υφήλιος που σπαράσσεται από τόσο βαθιές αντιθέσεις; Για τους φανατικούς τους είμαστε η κοινωνία του Σατανά: οι γυναίκες μας μορφώνονται και εργάζονται ασύδοτες και μόνες, χωρίς μπούρκες και μαντήλες, τα βιβλία και τα ΜΜΕ κυκλοφορούν ελεύθερα και δεν απαγχονίζουμε τους ομοφυλόφιλους με συνοπτικές διαδικασίες.


• Τρεις τρόποι έχουν προταθεί για το κλείσιμο του χάσματος. Ο πιο πρωτόγονος (ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ) είναι: εισβάλλω και αλλάζω την κοινωνία με τα όπλα. Επιβάλλω τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα (ειρωνεία: αναιρώντας τα με τον τρόπο της επιβολής).

• Είναι σαφές ότι ο τρόπος αυτός απέτυχε. Εκτός από το μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος, μόνο λίγα μέλη μίας ελάχιστης υπό διαμόρφωση αστικής τάξης μπορεί να επωφεληθούν από μία τέτοια κίνηση: όλοι οι άλλοι αμύνονται και αντιστέκονται.

• Η άλλη άποψη, που ακούγεται συχνά και στη χώρα μας (επηρεάζει και η «καθ' ημάς Ανατολή»): πολύ καλά είναι έτσι, αφήστε τους στην πίστη και την ησυχία τους.

• Καμία αντίρρηση να δείξουμε απόλυτη ανοχή - φτάνει να την έδειχναν και αυτοί. Όμως οι φανατικοί ισλαμιστές δεν έχουν τέτοιες αντιλήψεις: ο κόσμος γι αυτούς θα έρθει στα ίσια του μόνον όταν όλοι οι άπιστοι εξαφανιστούν ή προσκυνήσουν τον Προφήτη.

• Έτσι μένει η τρίτη λύση, η μακροχρόνια και χρονοβόρα. Να περιμένουμε την εσωτερική ωρίμανση και εξέλιξη αυτών των κοινωνιών, βοηθώντας με ιδέες, όχι με όπλα. Βλέπουμε τώρα σημάδια (αιματηρά) στο Ιράν. Όμως, σε τόσο κλειστές κοινωνίες, η διεργασία αυτή μπορεί να χρειαστεί αιώνες...

500 χρόνια Καλβίνος

...

Σήμερα, 10 Ιουλίου 2009, συμπληρώνονται 5ΟΟ χρόνια από τη γέννηση του θρησκευτικού μεταρρυθμιστή Καλβίνου (Jean Calvin, 1509-1564). Γεννήθηκε στη βόρεια Γαλλία (Picardie) και σπούδασε Θεολογία και Νομική. Εκδηλώθηκε εναντίον της καθολικής εκκλησίας, όταν ο εκκλησιαστικός μηχανισμός της επαρχίας του αρνήθηκε να κηδέψει εκκλησιαστικά τον πατέρα του, επειδή είχε αφοριστεί λόγω κάποιων κληρονομικών διαφορών.

Να σημειωθεί ότι η τριάδα των θρησκευτικών μεταρρυθμιστών του 16ου αιώνα, Λούθηρος, Καλβίνος, Ζβίγκλι, ήταν ως προς τους εκκλησιαστικούς στόχους οπισθοδρομικοί, επιθυμούσαν να επιστρέψουν στην αρχική «σωστή» πίστη, χωρίς τις αυθαίρετες αλλοιώσεις και προσαρμογές που εισήγαγαν οι «πατέρες». Αυτός είναι και ο λόγος που στις μεταρρυθμιστικές – προτεσταντικές εκκλησίες δεν υπάρχουν άγιοι, πατέρες, εικόνες και διακοσμήσεις στους ναούς.

Το έτος 1533 συνέγραψε ο Καλβίνος μια πανηγυρική ομιλία του πανεπιστημιακού πρύτανη των Παρισίων, Nicolas Cop, στην οποία συμπεριέλαβε «μεταρρυθμιστικές» ιδέες. Ο πρύτανης καταγγέλθηκε ως «αιρετικός» αλλά διέφυγε τη σύλληψη, ο ίδιος ο Καλβίνος κρύφτηκε για να γλιτώσει τις διώξεις εναντίων των μεταρρυθμιστών που διέταξε ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α'. Δεν αποτελεί πρωτοτυπία ότι η κρατική θρησκεία διώκει όλες τις πιθανές ανταγωνιστικές που θα μπορούσαν να συγκροτήσουν ένα αντίπαλο μαγαζί!

Διωκόμενος και καταζητούμενος κατέληξε ο Καλβίνος στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου οι «μεταρρυθμιστικές» ιδέες του βρήκαν απήχηση. Εκεί άρχισε να γράφει το έργο του «Institutio Christianae Religionis» (1559), με το οποίο εξηγούσε τη διαφορά μεταξύ «μεταρρύθμισης» που καλλιεργούσε ο ίδιος, και «αίρεσης» που τον κατηγορούσαν οι καθολικοί ότι καλλιεργεί. Στα 8Ο κεφάλαια αυτού του βιβλίου ανέπτυξε ο «μεταρρυθμιστής» τις θέσεις του προτεσταντισμού, με τις οποίες υιοθετήθηκαν όλα τα καταπιεστικά και αυταρχικά μέτρα που ήταν γνωστά από τους καθολικούς. Ο Καλβίνος ήταν αμείλικτος εχθρός των φιλελεύθερων ιδεών και, αν είχε ζήσει και επιβαλλόταν στα χρόνια του Μεσαίωνα, θα είχε δημιουργήσει ένα καθεστώς πιο καταπιεστικό και εγκληματικό από τη συναλληλία των καθολικών με τους φεουδάρχες ή των ορθοδόξων με του στρατιωτικούς αυτοκράτορες.

Όταν ο Ισπανός γιατρός Michael Servet που είχε διωχθεί από τους καθολικούς ως προτεστάντης, κατέφυγε στη Γενεύη και άσκησε κριτική σε ορισμένες θέσεις του Καλβίνου, καταδικάστηκε σε θάνατο και κάηκε δεμένος σε ένα πάσσαλο… Γεγονός είναι πάντως ότι οι προτεστάντες ελάχιστους «αιρετικούς» έκαψαν στην πυρά, τους περισσότερους τους έπνιγαν σε ποταμούς και λίμνες… Η θρησκεία της αγάπης σε όλο της το μεγαλείο!

Το «έγκλημα» του Servet ήταν ότι κατέκρινε το δόγμα περί «προκαθορισμού» του ανθρώπινου μέλλοντος. Ο «ανανεωτής» Καλβίνος επέβαλε την αντίληψη ότι κάθε άνθρωπος είναι προκαθορισμένος από το θεό, πριν ακόμα γεννηθεί, αν θα είναι ευλογημένος ή καταραμένος! Μία βαρβάτη ηλιθιότητα που δείχνει και τη μισανθρωπία του «πνευματικού ηγέτη». Με αυτή τη λογική, δεν μπορεί κανείς να αλλάξει αυτό τον θεϊκό προκαθορισμό, ό,τι κι αν κάνει στη ζωή του – μόνο που δεν ξέρει τι έχει αποφασίσει ο θεούλης γι' αυτόν κι έτσι καλά είναι να κάνει προσευχές και ό,τι άλλο του προδιαγράψει ο εκκλησιαστικός μηχανισμός.

Σήμερα, προσπαθούν θεολόγοι να κάνουν το άσπρο μαύρο και να «ερμηνεύσουν» το βαθύτερο νόημα της σκέψης του Καλβίνου – ό,τι κάνουν διαχρονικά οι θεολόγοι για να προσαρμόσουν τις απίστευτες θρησκευτικές ανοησίες των προηγούμενων αιώνων στο σήμερα.

Ο Καλβίνος, λένε οι «ερμηνευτές», δεν εννοούσε αυτό που καταλαβαίνουμε, άαααλλο εννοούσε! Τραυλός δεν ήταν βέβαια ώστε να παρανοήσουν οι ακροατές του, αλλά και τα κείμενά του είναι σαφέστατα! Ήθελε, λένε, να ενδυναμώσει την πίστη των μεταρρυθμιστών συντρόφων του και τους έλεγε με την εισαγωγή του «προκαθορισμού» ότι ο θεός δεν τους εγκατέλειψε. Έτσι το δόγμα αυτό δεν τρομάζει τους πιστούς αλλά τους ενδυναμώνει… και άλλα τέτοια, με τα οποία ουδόλως ανατρέπεται η καραμπινάτη αρχική ανοησία του Καλβίνου αλλά εκτίθενται αυτοί που τα γράφουν.

Ααα ναι, ο ίδιος ο Καλβίνος είχε προεπιλεγεί από το θεό ως ευλογημένος, όπως είχε γνωμοδοτήσει για τον εαυτό του. Οι άλλοι ας φρόντιζαν μόνοι πώς θα βολευτούν. Μια ακόμα εκδήλωση της αγάπης στον πλησίον…
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Μια "εξελικτική" κατασκήνωση

...

Σε παλαιότερη ανάρτηση με συνέντευξη του Βρετανού εξελικτικού βιολόγου Richard Dawkins, αναφέρθηκε ο ερευνητής στα λεγόμενα «Jesus Camps» στην Αμερική. Έλεγε εκεί ο Dawkins: "Είναι μια προτεσταντική θερινή κατασκήνωση, όπου εξασκούνται τα παιδιά για να γίνουν «στρατιώτες του θεού» και μάλιστα με χάρτινους εχθρούς απέναντί τους. Παγώνει το αίμα στις φλέβες, όταν δείτε πώς γυμνάζονται παιδιά για τον πόλεμο!"

Από τότε (η συνέντευξη είχε δοθεί το 2007) αποφασίστηκε να οργανωθούν ανάλογες κατασκηνώσεις στη Βρετανία, Camp Quest UK, αλλά από άθρησκους, άθεους και αγνωστικιστές, δηλαδή από ανθρώπους και για παιδιά που δεν έχουν καμιά θρησκευτική δέσμευση και εξάρτηση. Κύριος εκπαιδευτικός στόχος είναι, καταρχάς να αποκτήσουν τα παιδιά την ευχέρεια να σκέφτονται λογικά και αυτοδύναμα, χωρίς να υιοθετούν άκριτα την άποψη γονέων, δασκάλων και του κοινωνικού περίγυρου και στη συνέχεια να συμφιλιωθούν με την επιστήμη και να κατανοήσουν τη φύση και τους συνανθρώπους τους...

Δεκτά γίνονται παιδιά και έφηβοι, από 8 μέχρι 17 ετών και αντικείμενο της απασχόλησής τους είναι να αποκτήσουν, ανάλογα με την ηλικία τους, εκείνες τις επιστημονικές γνώσεις σε εκλαϊκευμένη μορφή που δείχνουν ότι ένας άνθρωπος συγκροτημένος και με αυτοπεποίθηση δεν χρειάζεται θεούς και δαίμονες να τον προστατεύουν ή να τον φοβίζουν.

Για τα μικρότερα παιδιά υπάρχει ένα παιχνίδι με δύο μονόκερους, πατέρα και γιο... Τους οποίους κανείς δεν έχει δει, κανείς δεν έχει ακούσει, για τους οποίους έχουν γραφτεί "σοφά βιβλία" με πολλές αντιφάσεις. Στόχος του παιχνιδιού είναι να εντοπίσουν τα παιδιά αυτούς τους μονόκερους! Για το σκοπό αυτό διαβάζουν σε ομάδες τα βιβλία (τα οποία έχουν γραφτεί κατ' αναλογία των χριστιανικών ευαγγελίων) και καταγράφουν τις αντιφάσεις, τόσο μεταξύ των διαφόρων ισχυρισμών, όσο και σε σχέση με αυτά που αντιλαμβάνονται τα παιδιά στη φύση και με αυτά που διδάσκει η επιστήμη. Η αναζήτηση των μονόκερων αποβαίνει άκαρπη -αφού δεν υπάρχουν- και τελικά μένει το σχετικό βραβείο ανεπίδοτο...

Τα μεγαλύτερα παιδιά αναζητούν με εκδρομές σε μουσεία και γειτονικά βουνά απολιθώματα σκαθαριών και άλλων ζώων και τα συγκρίνουν με τα σημερινά που επιβιώνουν, για να διαπιστωθούν ομοιότητες και διαφορές, οι οποίες οφείλονται σε πιθανές περιβαλλοντικές αλλαγές επί χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια. Μια ζωντανή διδασκαλία της βιολογικής εξέλιξης...

Κύριο μήνυμα ζωής είναι ότι, η επιστήμη και η τεχνολογία οδηγούν τον άνθρωπο στο φεγγάρι και στα άστρα, η πίστη στις θρησκείες τον οδηγεί με αεροπλάνα σε κτήρια που καίγονται και γκρεμίζονται και σε υπόγειους σιδηροδρόμους που ανατινάζονται... Θα έλεγα ότι οδηγεί τον άνθρωπο επίσης σε σταυροφορίες, καταστροφή πολιτισμών, λειψανολατρεία, δολοφονίες "αιρετικών" και "μαγισσών", κτηματικές υπεξαιρέσεις, παιδεραστείες και άλλες συναφείς "πνευματικές ασχολίες".

Στο βίντεο που ακολουθεί δίνει η διευθύντρια Samantha Stein πληροφορίες για την κατασκήνωση.

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Παιδική κατασκήνωση για...άθεους

(Ελευθεροτυπία, 29/6/2009)

Ο διάσημος βρετανός βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, ο πιο προβεβλημένος διεθνώς υπέρμαχος του δαρβινισμού αλλά και της αθεϊας, συγγραφέας του μπεστ-σέλερ «Η αυταπάτη του Θεού», έκανε πάλι το… θαύμα του. Οργανώνει τον Ιούλιο στη Βρετανία την πρώτη επιστημονική-αθεϊστική θερινή κατασκήνωση για παιδιά ηλικίας οκτώ έως 17 ετών.

Ο Ντόκινς, που χρηματοδοτεί την κατασκήνωση, δήλωσε ότι το πρωτότυπο εγχείρημα αποσκοπεί στο «να ενθαρρύνει τα παιδιά να σκέφτονται μόνα τους, σκεπτικιστικά και ορθολογικά», σύμφωνα με τους «Τάιμς» του Λονδίνου. Και οι 24 θέσεις της πενθήμερης κατασκήνωσης, στο Σόμερσετ, έχουν ήδη κλειστεί.

Η κατασκήνωση –με το χαρακτηριστικό μότο «Πέρα από την πίστη»– θέλει να ανταγωνιστεί ανάλογες κατασκηνώσεις από τους προσκόπους ή θρησκευτικές οργανώσεις, που βασίζονται στην πίστη.

Οι νεαροί «αθεϊστές» θα κάνουν μαθήματα στην ηθική, την φιλοσοφία και την εξελικτική βιολογία, μαζί με πιο κλασικές δραστηριότητες, όπως εκδρομές, κανό, κολύμπι και κατασκηνωτικά παιγνίδια. Προβλέπεται και η απονομή ενός βραβείου ύψους 10 λιρών σε όποιο παιδί μπορέσει να αποδείξει ότι ποτέ δεν υπήρξε ο μυθικός μονόκερως.

Τα παιδιά θα αφιερώνουν επίσης χρόνο στο να συζητούν και να απομυθοποιούν άλλα φαινόμενα, όπως η τηλεπάθεια και τα αγρογλυφικά (τα μυστηριώδη σχέδια στους αγρούς). Προτιμώμενο τραγούδι της κατασκήνωσης θα είναι το “Imagine” του Τζον Λένον («φαντάσου πως δεν υπάρχει παράδεισος… ούτε θρησκεία»).

Βατοπέδια, Σκυροπέδια και δεν συμμαζεύεται...

(Athensvoice, τ. 264)

Όπως ήδη θα έχετε διαβάσει, το νέο Βατοπέδι είναι η μονή Μεγίστης Λαύρας, πάλι από το λεγόμενο «Άγιο» (μόνο άγιο δεν είναι) Όρος. Μόνο που αντί για λίμνες, αυτή τη φορά η σεβαστή εκκλησία βαράει σε νησί, στη Σκύρο. Το στόρι είναι απλό και έξυπνο: τα δικαστήρια έδωσαν 37.000 στρέμματα δημόσιας γης στην «ιερά» μονή. Το δημόσιο, που χρειάστηκε χώρο για στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Αεροπορίας και του Ναυτικού, απαλλοτρίωσε μερικές εκατοτάδες από τα παραπάνω στρέμματα πληρώνοντας τη μονή. Πόσα; 4.200.000 δρχ. το στρέμμα (!) το έτος 1993. Επαναλαμβάνω, το 1993.


Δεν ξέρω και γω πόσες φορές επί τοις εκατό παραπάνω από την πραγματική αξία. Πρώτο κλειδί της υπόθεσης είναι το πώς βρέθηκε η μισή σχεδόν Σκύρος στα χέρια των ρασοφόρων. Απλό: με χρυσόβουλο κάποιου βυζαντινού θρησκόληπτου αυτοκράτορα 1.000 πριν και –ΦΥΣΙΚΑ– με οθωμανική επίνευση. Πάντα οι Οθωμανοί ήταν κώλος και βρακί με την ορθόδοξη εκκλησία. Δεύτερο κλειδί: πώς το δημόσιο αφήνει να χάνει την περιουσία του, με δικαστικές αποφάσεις ήδη από το 1847 (!), ώστε μετά να την …ξαναγοράζει με δικά μας λεφτά; Αυτό είναι ακόμα πιο απλό, αλλά δεν κάνει να το γράψω, πρέπει να το σκεφτείτε μόνοι σας.

Τώρα γιατί ο κ. Σανιδάς διάλεξε για κύκνειο άσμα του, αποχωρώντας από τη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ν΄ ανακινήσει αυτή την παλιά υπόθεση (είπαμε, από το 1993), δεν το ξέρω. Πάντως, μπορούμε όλοι να είμαστε βέβαιοι ότι τίποτα δεν πρόκειται να βγει από την εισαγγελική παραγγελία. Όπως δε βγαίνει τίποτα και ποτέ με τους ρασοφόρους σ΄αυτή τη χώρα. Μπορεί μόνο οι καλόγεροι φάνε και την υπόλοιπη Σκύρο.

(βλέπε επίσης >>>)

Ο τυχερός του αγιασμού…

...

Ο φίλος μου ο Προκόπης πήγε επιτέλους στο Άγιον Όρος – για επίσκεψη, μην πάει το μυαλό σας αλλού. Τον πίεζε από καιρού ένας φίλος, λίγο θεούσος και ανασφαλής: «Πάμε να δεις, θα περάσεις καλά, είναι πανέμορφη η φύση εκεί…»

Ο Προκόπης ήταν διστακτικός, έψαχνε για δικαιολογία: «Ε καλά, να πάμε στη λίμνη Πλαστήρα για ομορφιά, μετά συζύγων…» Μπα, επέμενε ο άλλος, καμιά σχέση, έλα και θα δεις, θα γυρίσεις άλλος άνθρωπος…

Ξεκίνησαν με τα πολλά οι δύο φίλοι και έφτασαν στο Άγιον Όρος, στη Μονή Κοντοβλέποντος. Τους υποδέχτηκαν 2-3 μοναχοί, γνωστοί τού φίλου από παλαιότερες επισκέψεις, τους έδειξαν τα «ιερά κειμήλια», εικόνες, σταυρουδάκια, τάματα, ανάμεσά τους και διάφορα κομμάτια από το πτώμα κάποιων «αγίων», το αυτί του τάδε, το δάκτυλο του τάδε, το νύχι του άλλου κι εδώ, το λαμπρότερο λείψανο της μονής, το χέρι του «μεγαλομάρτυρα αγίου Νικηφόρου». Ήταν ένα ασημένιο κιβώτιο που είχε στην οροφή μικρό τζάμι και μέσα βρισκόταν, μαυρισμένο βέβαια, ένα χέρι του «μεγαλομάρτυρα», ο πήχης, η παλάμη και όλα τα δάκτυλα, κάπου μισό μέτρο συνολικά.


Έσκυβε ο Προκόπης και προσκυνούσε, φιλιά στα τζάμια, φιλιά στα ξύλα, έκανε και ένα γρήγορο σταυρό κάθε φορά – να μας προστατεύει η Παναγία βρε αδελφέ, ποτέ δεν ξέρεις...

Η επομένη μέρα ήταν πρωτομηνιά, με το παλιό ημερολόγιο, και οι μοναχοί ανακοίνωσαν αποβραδίς στους επισκέπτες ότι θα γίνει πανηγυρικός αγιασμός. Σηκώθηκαν λοιπόν οι δύο φίλοι νωρίς (μεσάνυχτα ήταν) και πήγαν μαζί με τους άλλους επισκέπτες για τον όρθρο…

Καθώς παρακολουθούσαν από το στασίδι την ανιαρή τελετουργία «κουτούλαγαν», ασυνήθιστοι στο ξενύχτι, βλέπεις. Κάποια στιγμή πρέπει να τελέστηκε και ο αγιασμός! Ο Προκόπης πετάχτηκε από ένα υπνάκι που είχε πάρει στηριγμένος στα στασίδι, όταν κάποιος καλόγερος έψαλε με δυνατή φωνή, μάλλον για να ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι: «Σώσον Κύριε τον λαόν σου…» Ταυτόχρονα ράντιζε δεξιά κι αριστερά, όπως διώχνουν με την πετσέτα τις μύγες...

Κάποτε τελείωσε κι αυτό –όταν νυστάζεις, σου φαίνεται το λεπτό αιώνας–, μπήκαν οι επισκέπτες στη σειρά για να πάρουν αγιασμό. Έπιναν με ένα ποτηράκι που γέμιζε από το καζάνι του αγιασμού ο γνωστός τους καλόγερος. Τους το έδινε χαμογελώντας και ψιθύριζε μια ευχή. Όταν πήρε ο Προκόπης τη δόση του –δίψαγε κιόλας– του λέει ο καλόγερος με ευχαρίστηση: «Είσαι ιδιαίτερα τυχερός, αγαπητέ μου, σήμερα αναδεύσαμε τον αγιασμόν με το ιερόν λείψανον του αγίου!»

(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα

Eφημερίδα ΜΕΤΡΟ του Λονδίνου, Ιούνιος 2009

TIME TO LOSE THE MARBLES

With the opening of the Acropolis Museum in Athens, it is time for Britain to relinquish control of the Elgin Marbles. While 48 per cent of the Parthenon frieze remains in Athens, 37 per cent is in the British Museum, having been taken by the Earl of Elgin some 200 years ago. Uniting them in this museum will bring them back together in the right context.
The fact those visiting the museum will see glaring gaps in the display reflects poorly on both the British Museum and the British government.

Alex Orr, Edinburgh

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ

Με το άνοιγμα του Μουσείου της Ακροπόλεως στην Αθήνα, είναι η ώρα για τη Βρετανία να εγκαταλείψει τον έλεγχο των ελγινείων μαρμάρων. Διότι το 48% της μετώπης του Παρθενώνα είναι στην Αθήνα το 37% είναι στο Βρετανικό Μουσείο, ό,τι αρπάχθηκε πριν 200 χρόνια από τον κόμη του Έλγιν. Το γεγονός ότι αυτοί που θα επισκεφθούν το Μουσείο, θα δουν εκθαμβωτικά κενά στην ένταξη, έχει φτωχό αντίκτυπο και στο βρετανικό μουσείο και στην βρετανική κυβέρνηση.

--------------------------------------------------------

WE CAN’T LOSE OUR MARBLES

The issue of the Elgin Marbles is more complex than Alex Orr thinks. Apart from the fact that the Ancient Greece to which they belong no longer exists, they are of international significance and more accessible to people worldwide in London than in Athens. This is such a difficult issue that I change my mind about it constantly. When it is resolved, I hope the decision will be made in the interests of the dissemination of knowledge, not national pride.

Helen Brazier, London

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΜΑΣ

Το θέμα των ελγινείων μαρμάρων είναι πιο πολύπλοκο από ότι ο Alex Orr νομίζει. Εκτός από ο γεγονός ότι η αρχαία Ελλάδα, στην οποία ανήκουν δεν υπάρχει πλέον, είναι διεθνούς σημασίας και είναι πιο προσβάσιμα στον κόσμο διεθνώς στο Λονδίνο από ότι στην Αθήνα. Είναι τόσο δύσκολο θέμα που αλλάζω συνεχώς γνώμη. Όταν βρεθεί λύση ελπίζω ότι η απόφαση θα παρθεί στο συμφέρον της διάδοσης της γνώσης και όχι της εθνικής υπερηφάνειας.


SEND THEM BACK AGAIN

Regarding Helen Brazier’s letter about the Elgin marbles, the fact that Ancient Greece no longer exists is irrelevant. Perhaps Greece can take half of Stonehenge and rename it after a diplomat .In 200 years , I’m sure Britain would want them returned.
Athens is hardly inaccessible and is most than capable of showcasting items of international significance. The marbles are Greek, made by Greeks in Greece. They are taken by a Brit who gained “permission” from a Turkish ruler to do so. They belong to the country they came from.

C. Soupioni, Birmingham

ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΑ ΠΙΣΩ

Σχετικά με το γράμμα της Helen Brazier για τα ελγίνεια μάρμαρα, το γεγονός ότι η αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον είναι άσχετο. Ίσως η Ελλάδα να πάρει το μισό Stonehenge και να τους δώσει το όνομα ενός διπλωμάτη. Σε 200 χρόνια είμαι σίγουρος ότι η Βρετανία θα θέλει να επιστραφεί.
Η Αθήνα είναι προσβάσιμη και είναι ικανή με το παραπάνω να εκθέσει διεθνούς αξίας. Τα μάρμαρα είναι ελληνικά φτιαγμένα από του έλληνες στην Ελλάδα Παρθήκανε από έναν βρετανό ο οποίος πήρε «άδεια» για αυτό από ένα Τούρκο κυβερνήτη. Ανήκουν στην χώρα από την οποία προήλθαν.

-----------------------------------------------------

THE MARBLES OF PARTHENON

Helen Brazier’s response is preposterous! Of course ancient Greece does not exist, neither does ancient Rome or the Britain empire for that matter. The argument that London is more accessible than Athens is ridiculous; you visit in order to see its own cultural contributions.
And in the interest of the dissemination of knowledge surely purpose will be better served if one was able to study the marbles in their natural environ
The is fact that the marbles of the Parthenon were unlawfully taken away from Acropolis; they were stolen .Now that the museum of Acropolis is complete, Is time the British museum returned them, as their argument that they wouldn’t a prominent place of display no longer stands.

Avra Pl. – Archer

ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Η απάντηση της Helen Brazier είναι εξωφρενική! Φυσικά η αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχει! Ούτε υπάρχει επίσης η αρχαία Ρώμη, αλλά ούτε η βρετανική αυτοκρατορία!
Τα επιχειρήματα ότι το Λονδίνο είναι πιο προσβάσιμο από την Αθήνα είναι γελοίο! Επισκέπτεσαι μια χώρα προκειμένου να δεις της δικές της πολιτιστικές συνεισφορές.
Και προς το συμφέρον της διάδοσης της γνώσης: σίγουρα ο σκοπός εξυπηρετείται καλύτερα αν κάποιος μπορεί να μελετήσει τα μάρμαρα στο φυσικό τους περιβάλλον.
Το γεγονός είναι ότι τα μάρμαρα του Παρθενώνα πάρθηκαν παράνομα από την Ακρόπολη – εκλάπησαν. Τώρα που το μουσείο της Ακρόπολης είναι ολοκληρωμένο είναι η ώρα το βρετανικό μουσείο να τα επιστρέψει, εφόσον και τα επιχειρήματά τους ότι δεν έχουν περίοπτη θέση έκθεσης δεν ισχύει πλέον.

Ο Σολάνα δεν θα ανανεώσει τη θητεία του

*θλιψ, θλιψ*

(Καθημερινή, 5/7/2009)

Ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Χαβιέρ Σολάνα δεν επιθυμεί να ανανεωθεί η θητεία του, που λήγει τον προσεχή Οκτώβριο, έπειτα από 10 χρόνια στη θέση αυτή, τονίζει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ABC. (πλήρες κείμενο >>>)

Δεν φαντάζεστε πόσο στεναχωρήθηκα που θα χάσουμε αυτόν τον λαμπρό καιροσκόπο - δεδηλωμένο σοσιαλιστή! Δηλώνει δε ότι δεν θα μείνει ανενεργός αλλά θα "προσφέρει" από άλλη θέση! Ποιος ξέρει τί μηχανεύεται σε βάρος μας πάλι - καλού κακού διπλοκλειδώστε τις πόρτες σας...

Ελπίζω σύντομα να δηλώσει πλήρη αποχώρηση από τη δημοσιότητα και ο καφετζής των Αζορών -όταν έπιναν εκεί τον καφέ τους οι πολεμοκάπηλοι Μπους και Μπλαιρ- ο σούπερ καραγκιόζης Μπαρόζο, σοσιαλιστής με περγαμηνές κι αυτός! Και εύχομαι να βρεθούν μπροστά σ' ένα διεθνές δικαστήριο οι δύο πολεμοκάπηλοι εγκληματίες πολέμου που προανέφερα! Σημειωτέον, ο Μπλαιρ εκτός από περισπούδαστος σοσιαλιστής είναι και θεόπληκτος. Προσχώρησε στο "αληθινό" δόγμα του καθολικισμού...

Τα τρία «γη» της εξέλιξης

(της Ιωάννας Σουφλέρη, BHMA, 27/6/2009)

«Η ερμηνευτική δύναμη του δαρβινισμού 150 χρόνια μετά τη γέννησή του». Αυτός ήταν ο τίτλος της διάλεξης του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ελευθερίου Ζούρου στην έναρξη των εργασιών του διεθνούς συνεδρίου για τις αρθρώσεις, το οποίο έλαβε χώρα στη Λάρισα από τις 18 ως τις 20 Ιουνίου. Σας μεταφέρουμε τα κύρια σημεία της.

Ο έλληνας εξελικτικός βιολόγος άρχισε τη διάλεξή του διαπιστώνοντας τη δαρβινομανία η οποία υφίσταται διεθνώς, με αφορμή τη 200ή επέτειο της γέννησης του Δαρβίνου και την 150ή επέτειο της έκδοσης του βιβλίου του «Οn the Οrigin of Species», την οποία απέδωσε στο γεγονός ότι «ο Δαρβίνος προκάλεσε κάτι παραπάνω από μια επανάσταση στον χώρο των βιολογικών επιστημών, έβαλε οριστικά και αμετάκλητα τον άνθρωπο μέσα στον φυσικό κόσμο και στην επιστήμη, ενώ ταυτόχρονα απομυθοποίησε τόσο το φαινόμενο της ζωής όσο και τον άνθρωπο».

Διευκρινίζοντας ότι, «άλλο το φαινόμενο της εξέλιξης και άλλο η ερμηνεία του» και τονίζοντας πως «μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ερμηνεία, αλλά δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε το φαινόμενο», ο κ. Ζούρος σημείωσε ότι «ο Δαρβίνος δεν ήταν ο πρώτος που επεσήμανε το φαινόμενο της εξέλιξης, αλλά ευθύνεται για την ερμηνεία του» και συμβούλεψε «αν έχετε πρόβλημα με την εξέλιξη, μην κατηγορείτε τον Δαρβίν - τον αδικείτε!».

Περνώντας στο κυρίως θέμα, της ερμηνευτικής δύναμης του δαρβινισμού, ο κ. Ζούρος σημείωσε:«Η νεοδαρβινική ερμηνεία της εξέλιξης είναι μια θεωρία τόσο για τις αλληλεπιδράσεις των μορίων μέσα στα κύτταρα όσο και για τις αλληλεπιδράσεις των ατόμων μέσα σε μια κοινωνία και των ειδών μέσα σε ένα οικοσύστημα.Αναφέρεται τόσο στον αγώνα περί υπάρξεως όσο και στον αγώνα περί συνυπάρξεως».

Τρεις είναι οι ιδιότητες-συνθήκες που πρέπει να ισχύουν για να υπάρξει εξέλιξη: η αναπαραγωγή, η μεταλλαγή και η επιλογή. Αυτά τα τρία «-γή» λοιπόν είναι αρκετά για να εξηγήσουν σε βάθος χρόνου τη ροή της γενετικής πληροφορίας. Να εξηγήσουν δηλαδή τι συνέβη τα τελευταία 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή στη Γη, τόνισε ο κ. Ζούρος, επισημαίνοντας όμως, ότι μιλάμε για «ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή». Τι θα πει αυτό; Θα πει πως δεν υπάρχει σκοπός στην εξέλιξη, πως ό,τι έγινε, έγινε από την ύπαρξη τυχαίων ανισοτήτων που προέκυψαν κατά λάθος, οι οποίες είχαν δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής και επελέγησαν ως πλεονεκτικές στο δεδομένο περιβάλλον, τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Βάσει των παραπάνω όμως «κάθε σύστημα που έχει τις ιδιότητες της αναπαραγωγής, μεταλλαγής και επιλογής είναι σύστημα δαρβινικό. Είναι πια γνωστό ότι ο έμβιος κόσμος είναι ένα τέτοιο σύστημα και αντιπροσωπεύει τη βιολογική εξέλιξη. Άλλα συστήματα, όπως οι γλώσσες, οι θρησκείες, οι τέχνες, οι επιστήμες, μπορούν να θεωρηθούν δαρβινικά συστήματα, στον βαθμό που συνιστούν μια αναπαραγόμενη, μεταλλασσόμενη και επιλεγόμενη πληροφορία.

Συμπεριληπτικά, αναφερόμαστε σε αυτά ως πολιτισμική εξέλιξη» είπε ο κ. Ζούρος. Και πρόσθεσε πως «η θεώρηση της πολιτισμικής εξέλιξης ως ένα δαρβινικό σύστημα μπορεί να αποδειχθεί γόνιμη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η θεώρηση αυτή διεκδικεί τον αποκλειστικό, ίσως ούτε καν τον πρωταρχικό, ερμηνευτικό ρόλο» και πως «ο άνθρωπος είναι το πιο εντυπωσιακό -αλλά όχι το μόνο- αποτέλεσμα της σύντηξης βιολογικής και πολιτισμικής εξέλιξης».

Αλλά προσοχή!«Η διαδικασία της οποίας είμαστε το αποτέλεσμα δεν αριστοποιεί, δεν μεγιστοποιεί και δεν οδηγεί,κατ΄ ανάγκην,στην αντικειμενική γνώση του (φυσικού) κόσμου.Μεταξύ μιας λανθασμένης και μιας ορθής εντύπωσης για τον κόσμο,θα επικρατήσει εκείνη που προκαλεί την ταχύτερη εξάπλωση των γονιδίων μας» τόνισε ο έλληνας επιστήμονας. Με άλλα λόγια, κάθε φορά που νομίζουμε ότι ο αγαπημένος/η μας είναι το παν ή ότι το παιδί μας είναι το τελειότερο δημιούργημα της φύσης βιώνουμε μια δαρβινική πλάνη, η οποία όμως είναι απολύτως χρήσιμη για την επιβίωση του είδους!