sfrang

Θεϊκό vs ανθρώπινο (ποινικό) δίκαιο

2012-02-17T12:01:00.000+02:00

του ευσεβέστατου Yog Dagon

Ο φίλτατος s.frang στο άρθρο του Θεοδικία ασχολήθηκε (αρκετά διεξοδικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη) με τη φιλοσοφική πλευρά της δικαιοσύνης του θεού. Εγώ, από την άλλη, εδώ και καιρό σκέφτομαι την πρακτική πλευρά αυτής, σε σύγκριση και αντιπαράθεση με τη δική μας ανθρώπινη δικαιοσύνη, και πιο συγκεκριμένα το σύγχρονο ελληνικό ποινικό δίκαιο (όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά απλώς επειδή αυτό γνωρίζω καλύτερα, και βάσει αυτού πορευόμαστε όλοι οι πολίτες αυτού του κράτους), όντας όμως βέβαιος ότι όλα τα αντίστοιχα σύγχρονα ποινικά δίκαια άλλων (τουλάχιστον των προηγμένων) χωρών έχουν ίδιες κι απαράλλαχτες βάσεις (γι’ αυτό και θα με δείτε παρακάτω, με την άδειά σας, να γενικεύω και να μιλάω γι’ ανθρώπινο δίκαιο και όχι για ελληνικό).

Να διευκρινίσω εδώ ότι δεν είμαι νομικός, απλώς έτυχε σε κάποια σχολή να διδαχτώ ένα μικρό τμήμα του σχετικού μαθήματος, συνεπώς οι όποιες γνώσεις μου είναι περιορισμένες, οπότε κάθε (σοβαρή κι εμπεριστατωμένη) διαφωνία, αντίθετη άποψη και διόρθωση θα γίνεται δεκτή ή, τουλάχιστον, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού.

Εμείς λοιπόν οι απλοί σημερινοί άνθρωποι, άτομα δηλαδή ενός είδους νοήμονος μεν, ατελούς και με πολλά λάθη δε, τουλάχιστον εν συγκρίσει με τον «τέλειο», «αλάνθαστο», και «παν-παν» θεό των μονοθεϊστικών (αβρααμικών) βασικά θρησκειών, μετά από πολλούς αιώνες ζυμώσεων, έχουμε ως τώρα καταλήξει στους σύγχρονους ποινικούς κώδικες, βάσει των οποίων προσπαθούμε να διατηρήσουμε την τάξη και να απονέμουμε δικαιοσύνη μεταξύ μας, θέτοντας κανόνες (κατά το δυνατόν) αντικειμενικούς και αμερόληπτους.

Πάμε λοιπόν αρχικά στο πιο βασικό κομμάτι του εν λόγω κώδικα, τον ορισμό (της άδικης/αξιόποινης πράξης).

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ - Η ΑΞΙΟΠΟΙΝΗ ΠΡΑΞΗ - Ι. Γενικές διατάξεις

Άρθρο 14

Έννοια της αξιόποινης πράξης
Έγκλημα είναι πράξη άδικη και καταλογιστή στο δράστη της, η οποία τιμωρείται από το νόμο.
Στις διατάξεις των ποινικών νόμων ο όρος «πράξη» περιλαμβάνει και τις παραλείψεις.

Οι νομικοί ορισμοί (και έννοιες) δεν είναι ποτέ τόσο απλοί όσο φαίνονται, συνεπώς διαβάστε (και διαβάζετε πάντα) πολύ προσεκτικά, λέξη προς λέξη. Προσέξτε αρχικά τη φράση “στο δράστη της” και δώστε της την αναλογούσα πολύ πολύ μεγάλη βαρύτητα που της αρμόζει. Γιατί; Επειδή με τρεις και μόνο λέξεις δίνει όλο το υπόβαθρο του ανθρώπινου δικαίου, καταλογίζοντας την όποια πράξη αποκλειστικά και μόνο σ’ εκείνον που την έπραξε.

Θα μου πείτε τώρα: “Ε, και; Τι άλλο περίμενες; Λογικό δεν είναι;” Είναι όμως άραγε; Σκεφτείτε, κατ’ αναλογία, το πολύ σύνηθες κι ευρύτατα καθιερωμένο “μυστήριο” της βάφτισης. Γιατί βαφτίζεται κάποιος; Ή, για να ακριβολογούμε, επειδή σχεδόν κανείς δεν βαφτίζεται (από μόνος του εννοώ, με δική του πρωτοβουλία), γιατί βαφτίζουν τα παιδιά τους; Ένας από τους λόγους δεν είναι η διαγραφή του “προπατορικού αμαρτήματος”; Δεν σου λένε δηλαδή πολύ απλά ότι η άδικη πράξη που έγινε κάποτε (σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεο-μυθο-λογία, πάντα) από κάποιον είναι καταλογιστή σε όλους τους απογόνους του;

Αυτό, ως γνωστό, δεν είναι και το μόνο παράδειγμα τιμωρίας που αποδίδεται σε απογόνους του δράστη. Η “γεμάτη σοφία κι αγάπη και πρότυπο διδασκαλίας ήθους” παλαιά διαθήκη είναι γεμάτη από τέτοιες μεταθέσεις ποινών. Με την πολύτιμη βοήθεια του φίλτατου Τεμπελόσκυλου(τον οποίο κι ευχαριστώ τα μάλα) παραθέτω τα παρακάτω “θεόπνευστα” αποσπάσματα:

Δευτερονόμιο 5:9 οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς οὐδὲ μὴ λατρεύσῃς αὐτοῖς, ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα ἐπὶ τρίτην καὶ τετάρτην γενεὰν τοῖς μισοῦσί με.

Έξοδος 20:5 οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με

Έξοδος 34:7 καὶ δικαιοσύνην διατηρῶν καὶ ἔλεος εἰς χιλιάδας, ἀφαιρῶν ἀνομίας καὶ ἀδικίας καὶ ἁμαρτίας, καὶ οὐ καθαριεῖ τὸν ἔνοχον, ἐπάγων ἀνομίας πατέρων ἐπὶ τέκνα καὶ ἐπὶ τέκνα τέκνων, ἐπὶ τρίτην καὶ τετάρτην γενεάν

Β’ Βασιλειών 12:14 πλὴν ὅτι παροργίζων παρώργισας τοὺς ἐχθροὺς Κυρίου ἐν τῷ ῥήματι τούτῳ, καί γε ὁ υἱός σου ὁ τεχθείς σοι θανάτῳ ἀποθανεῖται

Ησαΐας 14:21 ἑτοίμασον τὰ τέκνα σου σφαγῆναι ταῖς ἁμαρτίαις τοῦ πατρὸς αὐτῶν, ἵνα μὴ ἀναστῶσι καὶ κληρονομήσωσι τὴν γῆν καὶ ἐμπλήσωσιν τὴν γῆν πολέμων

Λευιτικόν 26:39 καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀφ᾿ ὑμῶν καταφθαρήσονται διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν πατέρων αὐτῶν, ἐν τῇ γῇ τῶν ἐχθρῶν αὐτῶν τακήσονται

Κι από μνήμης όμως ποιος δεν θυμάται τη δέκατη πληγή του φαραώ, με τον θάνατο όλων των πρωτοτόκων (ανεξαρτήτως, προφανώς, ηλικίας).

Επανερχόμαστε λοιπόν, εμείς τα ανθρωπάρια, με την κοινή μας λογική, κι ευλόγως κι απόλυτα δικαιολογημένα αναρωτιόμαστε τι σκατά δικαιοσύνη είναι αυτή. Τόσο λάθος έχουμε εκτιμήσει εμείς την έννοια του δικαίου; Μήπως θα ’πρεπε να εναρμονιστούμε κι εμείς με τις θεϊκές αυτές επιταγές και ν’ αρχίσουμε να τιμωρούμε κληρονομικά; Κι αλίμονο, φυσικά, στα παιδιά (και γενικότερα τους απογόνους) όλων όσοι καταδικάζονται “δις εις θάνατον”, δις και τρις ισόβια, πεθαίνουν πριν εκτίσουν το σύνολο της ποινής τους κ.ο.κ.

Καλή η πλάκα κι η ειρωνεία, αλλά, όπως είναι απόλυτα φυσικό κι αναμενόμενο, κανείς έχων σώας τας φρένας νομοθέτης δεν θα μπει ποτέ σε μια τόσο ανόητη, απερίσκεπτη, οπισθοδρομική κι εντελώς άδικη διαδικασία. Κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος αποκλειστικά για τις δικές του πράξεις και δίνει λόγο μόνο γι’ αυτές. Κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις πράξεις είτε των παιδιών του και εγγονών του, είτε των γονέων και παππούδων του. Τότε όμως, αφού κάτι τέτοιο εναντιώνεται στη λογική μας και το όποιο αίσθημα δικαίου μας διακατέχει, γιατί να δεχόμαστε όλες αυτές τις καταφανείς ανοησίες και αδικίες ως θεόπνευστες; Γιατί δεν τις κρίνουμε, δεν τις κατακρίνουμε, γιατί δεν τις πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων ή, στην καλύτερη (επιεικέστερη) περίπτωση, δεν τις εντάσσουμε στη σφαίρα της μυθολογίας μιας άλλης εποχής;

Εκτός αυτών των “Θείων” (το κεφαλαίο μπαίνει μόνο για να αποφευχθεί σύγχυση) πρακτικών μετάθεσης ποινής σε απογόνους, έχουμε κι άλλο ένα έξοχο παράδειγμα καταστρατήγησης της έννοιας της προσωπικής ευθύνης, αυτήν τη φορά με τη συλλήβδην παράλογη γενίκευση απόδοσης πράξεων και συμπεριφορών σε ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, γενίκευση που παρατηρείται τόσο ως προς τις πράξεις, όσο κι ως προς τα άτομα. Αναφέρομαι φυσικά στα δύο καταπληκτικά και πασίγνωστα παραδείγματα της καταστροφής των Σοδόμων και Γομόρρων, και στο πολύ πιο ακραίο και ασύλληπτο σε διαστάσεις παράδειγμα τού κατακλυσμού (του Νώε), αγνοώντας (ή μη νιώθοντας καν την περαιτέρω ανάγκη να αναζητήσω) κι άλλα παρόμοια παραδείγματα. Ολική καταστρατήγηση κάθε έννοιας προσωπικής ευθύνης, αλλά και απόδοσης συγκεκριμένων (αξιόποινων) πράξεων.

Εδώ έχουμε επιλογές: Ο θεός ή ήταν πολύ κακός (ως προς το μέγεθος της τιμωρίας, καθ’ όσον συμπεριέλαβε σ’ αυτήν ακόμη και κάθε ηλικίας παιδιά –μικρά, βρέφη, νεογέννητα, ακόμα και κυοφορούμενα– οπότε και τίθεται ευθέως υπό πλήρη αμφισβήτηση η περιβόητη παναγαθότητά του), είτε πολύ λίγος κι εντελώς ανίκανος (ως προς τον εντοπισμό συγκεκριμένων αδικιών και την απόδοσή των σε συγκεκριμένους ανθρώπους — οπότε ομοίως αμφισβητείται η παντοδυναμία του), είτε απλώς ηλίθιος, καθώς οι τιμωρίες επεκτάθηκαν όχι μόνο σε ανθρώπους, αλλά σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, είτε αφάνταστα και άπειρα εγωιστής, αφού η συμπεριφορά του αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να (επιχειρηθεί να) εξηγηθεί με τη στάση “εγώ τα έπλασα, δικά μου (ιδιοκτησία μου) είναι, ό,τι θέλω τα κάνω” (λες και μιλάμε για “άψυχα” αντικείμενα).

Τα ανωτέρω δεν είναι τα μόνα δείγματα “πανσοφίας” της “Θείας” δικαιοσύνης· έχουμε και ποικιλία ευρηματικών ποινών, που το μόνο κομμάτι του ανθρώπινου δικαίου στο οποίο θα μπορούσαν ποτέ να απαντηθούν είναι ίσως τα ειδεχθέστερα εγκλήματα πολέμου, με λιθοβολισμούς, κοπές άκρων, ασθένειες διαφόρων σημείων του σώματος, κατασπάραξη μικρών παιδιών από αρκούδες κ.λπ.

Ένα άλλο μέτρο σύγκρισης είναι αυτές καθ’ αυτές οι πράξεις που ποινικοποιούνται. Στο ανθρώπινο δίκαιο καθίσταται σαφές ότι ποινικοποιούνται πράξεις οι οποίες βλάπτουν. Μ’ άλλα λόγια, δεν πρόκειται ποτέ να ποινικοποιήσουμε σκέψεις ή σεξουαλικές συμπεριφορές και τάσεις (για τις τελευταίες τα όποια λάθη –π.χ. ποινικοποίηση μοιχείας ή ακόμα και ομοφυλοφιλίας σε διάφορα κράτη/πολιτείες– διορθώνονται με το πέρασμα του χρόνου), κάτι το οποίο στο θεϊκό δίκαιο αντίθετα τονίζεται, και μάλιστα με έμφαση. Ο θεός δηλαδή κρίνει, και μάλιστα αυστηρά, αμφότερα τα ανωτέρω, λες και (α) πειράζουν κανέναν και (β) μπορούν να ελεγχθούν/χαλιναγωγηθούν. Τι σε πειράζει δηλαδή, ρε θείο, αν και κατά πόσο βαράω εγώ μαλακία; Αν βλέπω το κάθε ωραίο γκομενάκι και σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν να μου “καθόταν” ή, τουλάχιστον, τι ωραίος κώλος, τι ωραία πόδια, τι ωραία βυζιά, τι ωραίο πρόσωπο, τι ωραία μάτια; Αν βλέπω πολιτικούς και θέλω να τους σουβλίσω; Αν θέλω να σπάσω στο ξύλο διαφόρους που μου κάνουν τη ζωή ποδήλατο; Αν ονειρεύομαι να είμαι πάμπλουτος, διάσημος, να έχω εξουσία και πέραση; Σε χαλάει; Ζηλεύεις; Βλέπεις κανέναν άλλο να διαμαρτύρεται; Γκρεμίζονται τα πρότυπά σου; Ε άντε και γαμήσου, στο φινάλε, εσύ (υποτίθεται ότι) τα έφτιαξες, άχρηστε! Άμα δε σου βγήκε καλό το γλυκό, πέταξέ το και φτιάξε άλλο, ανίκανε!

Συγγνώμη, παρεσύρθην ελαφρώς, μη δίνετε σημασία. Οι υπερασπιστές των γραφών πολύ πιθανό να υπεραμυνθούν αυτών λέγοντας το γνωστό επίσης παραμύθι ότι πρόκειται για άλλες εποχές, κατά τις οποίες η αυστηρότητα (έπρεπε να) ήταν πολύ μεγαλύτερη για να υπάρξει τάξη, ή το επίσης συνηθισμένο και πολύ βολικό ότι πρόκειται για αλληγορίες, ή ακόμη ότι μετά την έλευση του Ιησού (;) αυτές οι διδασκαλίες καταργήθηκαν/αναπροσαρμόστηκαν κ.λπ.

Φυσικά, ό,τι και να πει κάποιος προσπαθώντας να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα είναι απλώς μπούρδες. Καμία υπεράσπισή τους δεν μπορεί να σταθεί υπό οποιοδήποτε πρίσμα λογικής κριτικής (όπως και το γενικότερο πλαίσιο της θρησκείας, εξάλλου) και οι οποιοιδήποτε σταυροφόροι υπερασπιστές απλώς εθελοτυφλούν. Γιατί αλλού κι αλλού τις “σοφίες” της παλαιάς διαθήκης τις πιπιλάνε σαν καραμέλα, όταν όμως τα βρίσκουν σκούρα τις κάνουν γαργάρα;

Αυτά, εννοείται, στην Παλαιά Διαθήκη. Γιατί στην Καινή (=κενή), στην προσπάθειά του (του θεού) να συμμαζέψει τ’ ασυμμάζευτα, συνεχίζει το θέατρο του παραλόγου και καταλήγει στο άλλο άκρο, είτε προτείνοντας ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας, είτε να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο σ’ όποιον μας χαστουκίζει (έΚΤΑΚΤΟΝ, όπως θα ’λεγε κι ο Ορθόδοξος).

Κι όμως, αυτό δεν είναι, κατά τη γνώμη μου πάντα, το εντυπωσιακότερο δείγμα της “Θείας” δικαιοσύνης. Αυτό που μακράν υπερτερεί από κάθε άποψη, που η λογική μας υπό κανονικές συνθήκες θ’ αρνούνταν πεισματικά και για οποιονδήποτε λόγο να το δεχτεί, είναι η τελική δίκη. Αντιπαραβάλλοντας γι’ άλλη μια φορά τον ταπεινό και καταφρονεμένο δικό μας ποινικό κώδικα, διαπιστώνουμε (οποία έκπληξις) να αφιερώνει ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο στις ποινές και το πέμπτο στην επιμέτρησή τους, χωρίζοντάς τες επιμελώς και λεπτομερώς σε είδη (θάνατος, στερητικές της ελευθερίας, χρηματικές) και διαβαθμίσεις. Αντίθετα, στην περίπτωση του “μεγαλοδύναμου” (;;;) το πράγμα απλοποιείται μέχρι εκεί που δεν πάει: Ή είσαι ένοχος (κακός) και θα τυραννιέσαι επ’ άπειρον στην κόλαση, ή είσαι αθώος (καλός) και θα τη βγάλεις εσαεί στον παράδεισο. Καμία απολύτως ενδιάμεση διαβάθμιση! Δεν υπάρχει ούτε λίγο καλός/κακός, ούτε πολύ καλός/κακός (και σαφώς ούτε για πλάκα ενδιάμεσες βαθμίδες αυτών). Ολικό τσουβάλιασμα.

Μ’ άλλα λόγια, είτε είσαι ο χειρότερος και πιο αδίστακτος εγκληματίας, όντας υπεύθυνος για φόνους, βασανισμούς, βιασμούς, ακρωτηριασμούς και ό,τι άλλο ειδεχθές κι αποτρόπαιο βάζει ο νους σας, είτε είσαι π.χ. απλώς άθεος, οπότε το μόνο σου έγκλημα είναι ότι δεν πιστεύεις στον (όποιο) θεό, δεν συμμετέχεις στις (όποιες) λατρευτικές του τελετές και δεν τον προσκυνάς, καταλήγεις στο ίδιο κελί να εκτίεις την ίδια ποινή. Απ’ την άλλη, κι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου να είσαι, έχοντας δώσει καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής σου μάχες και προσφέροντας εντελώς αλτρουιστικά κι απλόχερα στους συνανθρώπους σου, ζώντας ο ίδιος μες στις στερήσεις και την ανέχεια, ακόμα κι αν χάρη σε σένα και στους δικούς σου αγώνες άλλαξε ο ίδιος ο ρους της ιστορίας προς όφελος των καταπιεσμένων κι αδυνάτων, θα λάβεις την ίδια ακριβώς ανταμοιβή με οποιονδήποτε άλλον κριθεί απλώς “καλός”, ζώντας ενδεχομένως μια συνήθη ζωή, λατρεύοντας τον θεό, κάνοντας μικροφιλανθρωπίες, υπακούοντας σε βασικούς κανόνες κ.λπ. Πόσο δίκαιο άραγε ακούγεται αυτό;

Αλλά πάνω απ’ όλα, το δυσκολότερο και πιο απίστευτο κομμάτι σ’ αυτή την ιστορία του χωρισμού σε “δίκαιους και άδικους” είναι χωρίς καμία αμφιβολία τα κριτήρια του “δημιουργού”. Πόσο λεπτομερής πρέπει να είναι άραγε αυτή η “ζυγαριά” που θα χρησιμοποιήσει ο “πάνσοφος”, πόσο λεπτός αυτός ο “υδροκρίτης” και πώς στο διάολο (ή στην ευχή, αν προτιμάτε) θα προσμετρηθεί εν ολοκλήρω το σύνολο των πράξεων, παραλείψεων, σκέψεων (sic) και αποφάσεων ενός ανθρώπου, ώστε στο τέλος ν’ αποφανθεί κάποιος, μονολεκτικά κι απόλυτα, “καλός” ή “κακός”; Πόσο “ζυγίζει” το άλφα και πόσο το βήτα; Ποιο είναι το μέτρο; Ακολουθείται ας πούμε κάποιο μοτίβο του στυλ “εκκλησιασμός=10 πόντοι (ή γραμμάρια ή καιγωδενξέρωτι), φιλανθρωπία της τάξης του 0,0000001% επί του συνόλου της περιουσίας σου=100 πόντοι, βάπτισμα=προαπαιτούμενο/απαραίτητη προϋπόθεση, βλασφημία=-10 πόντοι” και πάει λέγοντας; Ειλικρινά δηλαδή, και “με το χέρι στην καρδιά”, όλοι εσείς οι θρησκευόμενοι που τυχόν μπείτε στον κόπο να διαβάσετε τα παραπάνω, πόσο λογικά σας φαίνονται; Δεν σας προβληματίζουν;

Συνοψίζοντας, γίνεται φανερό ότι έχουμε από τη μία τον ατελή άνθρωπο, ο οποίος, βάσει των εμπειριών του, των (ως τώρα) γνώσεών του, της ενσυνείδητης ηθικής του, της κοινωνικότητάς του, της λογικής του, αλλά και της απόδοσης μέγιστης σημασίας και βάρους στην ανθρώπινη ζωή, προσπαθεί να διαμορφώσει στην κοινωνία το πλαίσιο των κανόνων που θα δημιουργήσουν το καλύτερο κι ασφαλέστερο δυνατό περιβάλλον, λαμβάνοντας υπ’ όψιν του, ει δυνατόν, όλους τους πιθανούς παράγοντες κι όλες τις πιθανές παραμέτρους, προκειμένου η ζυγαριά μεταξύ θύτη και θύματος να αγγίζει την απόλυτη ισορροπία (μετά, εννοείται, τη δικαστική απόφαση), κι απ’ την άλλη τον (όποιος κι αν είναι αυτός για τον καθένα) “τέλειο” (;;;) θεό, ο οποίος είναι ηλίου φαεινότερο ότι έχει αποτύχει παταγωδώς τόσο να αποδώσει δικαιοσύνη σε πάμπολλες (αν όχι όλες τις) περιπτώσεις και να εγκαθιδρύσει ένα σαφές κι αδιαμφισβήτητο αίσθημα δικαίου κι εμπιστοσύνης, όπως θα άρμοζε στη βαρύτητα και τελειότητα που του αποδίδουν οι πιστοί του, όσο και να ξεκαθαρίσει το δικό του πλαίσιο κανόνων και αρχών, και δίνοντας κατ’ επέκταση τον μπούσουλα με τον οποίο θα έπρεπε να πορευτούν οι άνθρωποι προκειμένου, ακολουθώντας τον τελευταίο, να τύχουν της μέγιστης επιβράβευσης ή, αν αποτύχουν, της μέγιστης τιμωρίας, καθ’ όσον δεν σκέφτηκε καθόλου (ούτε καν του πέρασε απ’ το μυαλό, απ’ όσο φαίνεται) να βάλει διαβαθμίσεις. Διαλέξτε και πάρτε…

Αποκατάσταση «μάγισσας» μετά από 400 χρόνια

2012-02-16T00:12:00.003+02:00

Δημοσιεύσαμε παλαιότερα κείμενο σχετικά με τις δικαστικές ενέργειες για την αποκατάσταση καταδικασμένων και εκτελεσμένων «μαγισσών» στο Gerresheim/Ντύσελντορφ της Γερμανίας. Τώρα συζητιέται ευρέως η περίπτωση ενός άλλου άτυχου θύματος που έπεσε στα χέρια της ευσεβέστατης και πάνσεπτης χριστιανικής «Ιεράς Εξέτασης»!

Η Katharina Henot, νεαρή και όμορφη γυναίκα, ήταν διευθύντρια ιδιωτικού ταχυδρομείου, το οποίο ανήκε στην πλούσια και καθολική οικογένειά της. Ο άνδρας της είχε πεθάνει και η ίδια ανέτρεφε μια κόρη.

Κάποια εποχή έδωσε το δημοτικό συμβούλιο της Κολωνίας εντολή να συλληφθεί η κυρία λόγω «φημών που κυκλοφορούσαν»! Οι φήμες αυτές αφορούσαν σοβαρότατα παραπτώματα, για τα οποία ήταν αποκλειστικά υπεύθυνση η Κατερίνα, π.χ. είχε γίνει επιδρομή από κάμπιες σε ένα μοναστήρι, σε μια μοναχή έφερε η εμφάνιση της ωραίας Κατερίνας ανήθικες ιδέες, σε έναν κληρικό, ο οποίος δεν γνώριζε την κατηγορούμενη, βγήκε με μαγικό τρόπο ένα κακό σπυρί στα οπίσθια και μερικά άλλα ακόμα. Και το χειρότερο όλων, η Κατερίνα είχε ερωτικές σχέσεις με τον σατανά!

Η αμαρτωλή γυναίκα που έκανε όλα αυτά τα εγκλήματα συνελήφθη και μεταφέρθηκε στα ανακριτικά υπόγεια, όχι της Αστυνομίας, αλλά της Εκκλησίας. Εκεί βασανίστηκε για πολλές ημέρες και παρ' όλα αυτά δεν ομολογούσε την ενοχή της - σαφής απόδειξη ότι την είχε καταλάβει ο σατανάς.

Η πεισματάρα αμαρτωλή έγραψε μάλιστα στον αδελφό της από τη φυλακή ένα γράμμα με το αριστερό χέρι, γιατί το δεξί της το είχαν σπάσει οι κληρικοί βασανιστές. Ποια ανάγκη άλλων αποδείξεων ήθελαν οι λαμπροί υπηρέτες της αγάπης, αφού η «μάγισσα» μπορούσε να γράφει και με το αριστερό χέρι...

Η καταδίκη σε θάνατο ήταν πια βέβαιη και μόνο ορισμένες μικρές αμφιβολίες υπήρχαν, γιατί στο μοναστήρι είχαν παρουσιαστεί κάμπιες και πριν από αρκετά χρόνια, η μοναχή που είχε ανήθικες ιδέες όταν έβλεπε την Κατερίνα ήταν ολίγον νυμφομανής και ο κληρικός που έβγαλε κακό σπυτί ήταν τόσο παχύσαρκος ώστε δεν ήταν και αίθανο να βγάζει το λιπαρό δέρμα του σπυριά. Μόνο οι ερωτικές συνευρέσεις της Κατερίνας με τον σατανά ήταν πέρα από κάθε αμφισβήτηση.

Γι' αυτό το δικαστήριο και η εκκλησιαστική ηγεσία της πόλης την καταδίκασε με ελαφρές αμφιβολίες, την λυπήθηκε δηλαδή, και αποφασίστηκε να στραγγαλιστεί η Κατερίνα, πριν καεί. Αλλιώς θα καιγόταν ζωντανή, όπως επέβαλαν οι ιεροί κανόνες και η οι εντολές της Π.Δ. και του αποστόλου Παύλου (Α' Κορ. γ', 13-15) που επιτάσσουν να καίγονται οι «μάγισσες»!

Έτσι στις 19 Μαΐου 1627 οδηγήθηκε η άτυχη γυναίκα στο προάστιο Melaten της Κολωνίας και, αφού στραγγαλίστηκε από τον δήμιο ενώπιον πλήθους περιέργων πιστών της «θρησκείας της αγάπης», κάηκε για εξαγνισμό στην πυρά. Το πλήθος γύρω επευφημούσε την επιβολή του θεϊκού νόμου και στη συνέχεια αποχώρησε κατευχαριστημένο για το θέαμα που μπόρεσε να απολαύσει. Άλλες διασκεδάσεις δεν υπήρχαν τότε...

Ο Hanns Joachim Hirtz, 79 ετών, που έφερε στο προσκήνιο την υπόθεση της Κατερίνας και η
15χρονη εγγονή του, αμφότεροι απόγονοι του θύματος της εγκληματικής «Ιεράς Εξέτασης»

Σήμερα, κάπου 13-14 γενιές μετά το θεσμοποιημένο εκκλησιαστικό έγκλημα, απαιτούν οι απόγονοι της Κατερίνας αποκατάσταση του ονόματος της προγόνου τους και ζητάνε να τιμηθούν τα θύματα αυτών των εγκληματικών ενεργιών - αφού ο θεούλης των χριστιανών σιωπούσε όλα αυτά τα χρόνια και δεν φρόντισε να αναστήσει τα αθώα θύματα της δικής του «αληθινής θρησκείας» και των εκπροσώπων τους επί Γης, όπως έκανε με τον φίλο του τον Λάζαρο, ο οποίος όμως είχε πεθάνει από φυσικά αίτια.

Οι αρχές στη Γερμανία αντιμετωπίζουν μεγάλο αριθμό τέτοιων αιτημάτων -έχουν διασωθεί πολλές δεκάδες χιλιάδες δικόγραφα- και φοβούνται ότι μπορεί να αναγκαστούν να πληρώσουν τεράστιες αποζημειώσεις, δεδομένου ότι σε περίπτωση καταδίκης για «μαγεία» γινόταν και κατάσχεση περιουσίας, την οποία εισέπραττε - ποιος λέτε; Σωστά μαντέψατε, η «Εκκλησία του Χριστού».

Η Katharina Henot ήταν δε πολύ πλούσια και πιθανολογείται ότι η υπεξαίρεση της περιουσίας ήταν το αποκλειστικό κίνητρο των κληρικών για να την βγάλουν από τη μέση. Ίσως δε και κάποιος μεγαλόσχημος της εκκλησίας να την είχε προσεγγίζει με πατρικές διαθέσεις, ως όμορφη χήρα που ήταν... Αμιγώς ευσεβείς στόχοι!

Για τους λόγους αυτούς οι γερμανικές αρχές εμμένουν στην αρχή ότι εκείνα τα εγκλήματα έγιναν στο έδαφος της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους» (Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae), η οποία κατελήθη οριστικά στις αρχές του 19^ου αιώνα κατά τους ναπολεόντειους πολέμους (1808).

Αλλά το σημερινό γερμανικό κράτος δεν είναι διάδοχο εκείνου, λένε οι περισπούδαστοι νομομαθείς, άρα δεν τεκμηριώνεται δικαίωμα αποζημίωσης. Και δεν έχει άδικο η γερμανική διοίκηση! Εδώ δεν πληρώνουν για τα εγκλήματα πολέμου που έγιναν μαζικά στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα) πριν από 70 χρόνια, θα πάνε πίσω 400 χρόνια για να πληρώσουν; Σωστό θα ήταν βέβαια να επιβάλλει το γερμανικό κράτος στον εκκλησιαστικό μηχανισμό να αποζημιώσει, έλα όμως που οι παπάδες φρόντιζαν να επικυρωθεί η καταδικαστική απόφαση από κρατικούς φορείς... Και ποιος από τους πολιτικούς θα τολμούσε να κάνει σήμερα ενέργειες σ' αυτή την κατεύθυνση;

Η μοναδική «αποκατάσταση» της Κατερίνας μέχρι σήμερα είναι η τοποθέτηση ενός αγάλματός της με μεσαιωνική τεχνοτροπία στον πύργο του Δημαρχείου της Κολωνίας. Επάνω στο ρούχο της έχουν χαραχθεί από τον γλύπτη οι φλόγες της εκκλησιαστικής πυράς - πάλι καλά που δεν την διακόσμησαν με κανένα σταυρό!

Μερικοί σκέφτονται βέβαια πρωτίστως τον μπελά που θα προκύψει: Υπάρχουν δικαστικοί φάκελοι για 33 εκτελέσεις «μαγισσών» στην περιοχή της Κολωνίας και θα έπρεπε όλα τα θύματα να «αποκατασταθούν» με κάποιο άγαλμα, χώρος όμως δεν υπάρχει! Οι πολίτες της Κολωνίας με ελεύθερη σκέψη βρήκαν εύκολα τη λύση: να καθαιρεθούν αγάλματα και προτομές διαφόρων καρδιναλίων και επισκόπων, με τις οποίες είναι γεμάτες οι εκκλησίες και πολλά δημόσια κτήρια. Στη θέση τους να τοποθετηθούν δε προτομές των θυμάτων των εκκλησιαστικών εγκλημάτων, των παλαιών και των σύγχρονων.

(βλέπε επίσης >>>)

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (33)

2012-02-15T00:15:00.002+02:00

Ανθούλα Χ., φιλόλογος, 49 ετών, μητέρα.

Γεννήθηκα σ’ ένα μικρό χωριό και μέσα σ’ ένα βαθιά χριστιανικό περιβάλλον. Δυστυχώς έχασα πολύ νωρίς τον πατέρα μου –ήμουν μόλις δύο χρονών– και έτσι λόγο για την ανατροφή, την εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μου είχε μόνο η μητέρα μου. «Θεούσα» με όλη τη σημασία της λέξης, βάλθηκε εμένα και τον αδελφό μου να μας κάνει καλούς χριστιανούς. Κάθε Κυριακή εκκλησιασμός, νηστεία όποτε όριζε ο παπάς, προσευχή κάθε βράδυ και όλα τα άλλα που επιβάλει η χριστιανική θρησκεία στο ποίμνιό της.

Αυτή την καταπίεση στα παιδικά μου χρόνια δεν την άντεχα και μεγαλώνοντας άρχισα να αντιδρώ. Δεν μου άρεσε να μου επιβάλουν τι να κάνω κι έτσι, όταν ήταν ημέρες νηστείας, ενώ στο σπίτι αναγκαστικά νήστευα, στο σχολείο έτρωγα τυρόπιτες και λουκανόπιτες. Όταν πήγαινα εκκλησία –όπου συνήθως χασμουριόμουνα γιατί με ξυπνούσαν πολύ πρωί– έπλαθα με τη φαντασία μου ιστορίες για να ξεφεύγω από αυτό το καταθλιπτικό περιβάλλον και γενικά έκανα ότι μπορούσα για να αποφύγω όλες αυτές τις «υποχρεώσεις» που είχαν σχέση με εκκλησία, αγίους, προσευχές και νηστείες.

Η μάνα μου προσπαθούσε, μάταια όμως, να με τιθασεύσει γιατί σαν κορίτσι έπρεπε να φέρομαι σωστά και να την υπακούω τυφλά, αντίθετα με τον αδελφό μου που μπορούσε να κάνει ότι ήθελε με τη δικαιολογία «έτσι είναι τα αγόρια». Αυτόν το θρησκευτικό φανατισμό που ωθεί τις ίδιες τις γυναίκες να μην υπερασπίζονται τη θηλυκή τους υπόσταση, να θεωρούν ότι είναι «μιαρές» και να μειώνουν τον ίδιο τον εαυτό τους, δεν τον κατάλαβα ποτέ.

Μεγαλώνοντας δεν γλίτωσα, βέβαια, ούτε το θρησκευτικό γάμο ούτε τη βάφτιση της κόρης μου, αφού δεν μπορείς εύκολα να αποφύγεις πράγματα χρόνια καθιερωμένα στα μυαλά των ανθρώπων. Άλλωστε ήμουν πολύ μικρή τότε και το μόνο που ήξερα ήταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με όλα αυτά, όμως δεν είχα ψάξει, δεν είχα διαβάσει για να καταλάβω πού είναι το ψέμα και πού η αλήθεια.

Όταν χώρισα με τον άντρα μου, με κάλεσε ο παπάς του χωριού να μου τα ψάλλει, γιατί οι γυναίκες όπως μου είπε «έπρεπε να υπομένουν όλες τις ταπεινώσεις για να κρατάμε την οικογένεια δεμένη». Μου έχει μείνει αξέχαστη αυτή η φράση.

Μετά το διαζύγιο άρχισα να ζω πια σύμφωνα με τα δικά μου πιστεύω και τις δικές μου αποφάσεις, χωρίς να υπολογίζω τα «πρέπει» της ψεύτικης θρησκείας τους. Αποφάσισα να τελειώσω το Λύκειο, που είχα αφήσει στη μέση λόγω γάμου, και άρχισα να φοιτώ στο Εσπερινό Λύκειο. Το πρωί εργαζόμενη, το βράδυ μαθήτρια. Εκεί γνώρισα καταπληκτικούς καθηγητές που αγκάλιαζαν τους μαθητές και μας βοηθούσαν όλους στα προβλήματα μας. Ο φιλόλογος που είδε τη θέληση μου για μάθηση, άρχισε να μου δίνει βιβλία να διαβάζω κι εκτός σχολείου.

Η « Αντιγνώση» της Λιλής Ζωγράφου ήταν ένα από τα βιβλία που πήρα εκείνη την εποχή. Στο βιβλίο αυτό διάβασα για πρώτη φορά για τον Επίκουρο και η φιλοσοφία του με ενθουσίασε και άνοιξε νέους ορίζοντες για μένα. Άρχισα τότε να διαβάζω κι άλλα βιβλία με φιλοσοφικά και ιστορικά θέματα αλλά και θέματα θρησκείας. Είχα αρχίσει πια να καταλαβαίνω με πόσα ψέματα μας γεμίζουν σχετικά με τη θρησκεία και να αποστασιοποιούμαι συνειδητά πλέον και όχι από απλή αντίδραση.

Εν τω μεταξύ έδωσα Πανελλήνιες Εξετάσεις και στα 42 μου χρόνια έκανα ένα όνειρο μου πραγματικότητα, μπήκα στη Φιλοσοφική Αθηνών στο τμήμα φιλολογίας. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, πετούσα στα σύννεφα, αλλά προσγειώθηκα απότομα. Όσο ανοιχτά μυαλά και ελεύθερους ανθρώπους είχα συναντήσει στο Εσπερινό Λύκειο τόσο συντηρητικούς , απόμακρους και βαρετούς καθηγητές βρήκα στο πανεπιστήμιο.

Κυρίως όμως συνάντησα σ’ αυτή τη σχολή πολλούς καθηγητές κολλημένους στη θρησκεία. Μια κανονική προπαγάνδα γινόταν –και γίνεται– υπέρ του χριστιανισμού, λες και δεν βρίσκεσαι στη φιλοσοφική σχολή αλλά στη θεολογική. Διδάσκονταν βίοι αγίων, ένας καθηγητής μοίραζε στους φοιτητές «εικονίτσες», κι ένας άλλος διατυμπάνιζε πόσο σωστό ήταν που καταργήθηκαν στην Αρχαιότητα οι Ολυμπιακοί Αγώνες και έκλεισε η Ακαδημία του Πλάτωνα. Όταν τον ρώτησα για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, μου απάντησε ότι δεν ήταν τόσο μεγάλη καταστροφή αφού είχε μόνο άγραφο χαρτί μέσα…

Απογοητεύτηκα, αγανάκτησα, και αποφάσισα να συνεχίσω να μελετώ και να μαθαίνω μόνη μου. Τελείωσα όπως–όπως τη σχολή και δεν ασχολήθηκα ξανά με το πανεπιστήμιο. Εκείνη την εποχή γνώρισα και τον σημερινό σύντροφό μου με τον οποίο μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες. Μαζί του και με τη βοήθεια ξέφυγα πια εντελώς από την θρησκεία.

Κλείνοντας, έχω να πω μόνο αυτό. Έψαξα, διάβασα και έμαθα. Αποχαιρέτησα την πίστη και ελευθερώθηκα. Απολαμβάνω τη ζωή μου χωρίς φόβους, αμαρτίες και τιμωρίες.

Απολαμβάνω μια όμορφη ζωή «Χωρίς Θεό».

Το χρονικό της κρίσης

2012-02-14T16:17:00.001+02:00

του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ, ομιλία στις 6/2/2012 στο ΚΣΜ

1. Οι προειδοποιήσεις

Δεν είμαι οικονομολόγος και γι’ αυτό δεν μπόρεσα, πριν τη χρεοκοπία, να εκτιμήσω τη σοβαρότητα κάποιων προειδοποιήσεων, που έγιναν κατά καιρούς. Για την ιστορία, αναφέρω τρεις μόνο από αυτές:

α. Επειδή σήμερα έχει επικρατήσει η απλοϊκή σκέψη ότι υπέρ του μνημονίου είναι οι δεξιοί και κατά του μνημονίου είναι οι αριστεροί, παραθέτω ένα απόσπασμα του βιβλίου «Από τις αυταπάτες στην πραγματικότητα – Η αριστερά μετά το ’89», που είχε εκδώσει το 1990 (εκδόσεις θεμέλιο), πριν 12 χρόνια, ο αείμνηστος τότε βουλευτής του ΣΥΝ Γρηγόρης Γιάνναρος, που ήταν αναπληρωτής υπουργός βιομηχανίας στην κυβέρνηση Τζαννετάκη. Ο ΣΥΝ απέπνεε ακόμα τότε το άρωμα της ανανέωσης της αριστεράς. Ήταν μια ευρωπαϊκή αριστερά, πριν η καθ’ ημάς ανατολή, που έχει εμφιλοχωρήσει και στην ελληνική αριστερά, την εκμηδενίσει, όπως τείνει να εκμηδενίσει οτιδήποτε νεωτερικό, ανανεωτικό, εκσυγχρονιστικό, δυτικό.

Έγραφε ο Γιάνναρος προφητικά: «Στη σημερινή Ελλάδα, μια αποχαυνωτική ουτοπία του σήμερα θολώνει τον ορίζοντα του αύριο. Πρόοδος θεωρείται η γραμμική επέκταση των απολαύσεων. Αλλά το σημερινό επίπεδο ζωής και απασχόλησης απειλείται γιατί στηρίζεται σε έναν υπέρογκο δανεισμό. Τα καταναλωτικά πρότυπα δεν παύουν να είναι μετέωρα επειδή θεωρούνται κεκτημένα. Οι πιέσεις για την εξισορρόπηση της οικονομίας γίνονται ήδη αισθητές και προοιωνίζονται βίαιες. Εάν η Αριστερά συναινέσει στη συντήρηση της σημερινής ουτοπίας, είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει σύντομα μαζί της».

β. Στις 27.7.2008 («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»), ο τότε υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης είπε ότι η οικονομία μας πάει από το κακό στο χειρότερο. Η ανταγωνιστικότητα κατρακυλάει, τα ελλείμματα διογκώνονται, οι οικονομικοί δείκτες στο σύνολό τους προοιωνίζονται τα χειρότερα.

γ. Το Δεκέμβριο του 2008 ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης είπε στη Βουλή ότι η Ελλάδα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ.

Κανείς δεν έδωσε σημασία σ’ αυτές τις προειδοποιήσεις. Τις αγνόησαν, όπως αγνόησαν το μέλλον μας όταν ξωπετάχτηκε ο Τάσος Γιαννίτσης και το ασφαλιστικό του. Είχα τότε αρθρογραφήσει ανήσυχος, αλλά μου έκανε εντύπωση ότι σχεδόν κανένας άλλος, ούτε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης, που συνήργησε στο ξωπέταγμα, έδειξε να ανησυχεί μέχρι το 2008, δηλαδή 7 χρόνια αργότερα.

2. Μαζί τα φάγαμε – ανασκόπηση της οικονομικής μας κατάστασης

Κάποτε, το 2010, οι δανειστές που μας δάνειζαν για 30 χρόνια αρνήθηκαν να μας δανείζουν άλλο ή μας έβαλαν υπερβολικό τόκο, επειδή φοβήθηκαν -και σωστά- πως δεν θα είμαστε σε θέση να ξοφλήσουμε τα δανεικά. Τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση της οικονομίας μας έφτασε στο απροχώρητο. Οι κρατικές δαπάνες έχουν γίνει τόσο πολλές, ώστε οι φόροι που πληρώνουμε δεν αρκούν να τις καλύψουν. Ακόμα και αν από τις δαπάνες αυτές αφαιρέσουμε τη σταδιακή εξόφληση των δανεικών, τα τοκοχρεωλύσια, πάλι τα έσοδα δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα. Αυτό λέγεται «πρωτογενές έλλειμμα». Τότε μόνο αντέδρασαν και οι πολιτικοί μας. Καμώνοντας ότι το συνειδητοποίησαν και αυτοί μόνο τότε. Μα γιατί τόσα πολλά έξοδα; Πού πάνε οι κρατικές δαπάνες; Δεν έχει σταματήσει μέχρι σήμερα η προπαγάνδα πως τα λεφτά τα έφαγε το «μεγάλο κεφάλαιο» και οι πολιτικοί. Πού όμως πήγαν τα λεφτά;

2.1. Το σπάταλο – πελατειακό δημόσιο

Ο Θόδωρος Σκυλακάκης απαντάει (παρουσιάζοντας το βιβλίο του Μάνου Ματσαγγάνη «Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς» στο περιοδικό Athens Review of Books). Δίνει τα νούμερα των δαπανών που η κυβέρνηση υπολόγισε για το έτος 2011. Σε σύνολο δαπανών 96 δισ. δαπανήθηκαν:

Για την πρώτη κατηγορία (μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, ασφαλιστικά): 67 δισ.= 70%

Για τη δεύτερη κατηγορία (τοκοχρεολύσια): 16 δισ.= 17%

Για την Τρίτη κατηγορία (λοιπές δαπάνες): 13 δισ.= 13%

Το 87% των δαπανών λοιπόν αποκλείεται να πηγαίνουν στο «μεγάλο κεφάλαιο», όπως μας βομβαρδίζουν οι εργολάβοι της κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά σε στρώματα που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται. Αναλύοντας το 70 % της κατηγορίας «μισθοί – συντάξεις» ανακαλύπτουμε τη διόγκωση του κράτους, που είχε φτάσει να έχει περίπου ένα εκατομμύριο υπαλλήλους. Λέω «περίπου» διότι ούτε το κράτος γνώριζε πόσους υπαλλήλους είχε. Και το 70% δεν πάει μόνο στους μισθούς. Πάει και στα επιδόματα των πλασματικών αναπήρων και αναξιοπαθούντων. Των εργαζομένων σε πλασματικά βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Των συνταξιούχων με πλασματικά χρόνια υπηρεσίας. Των πλασματικών υπερωριών και αμοιβών εκτός έδρας. Των μισθών των υπαλλήλων που καλύπτουν πλασματικές ανάγκες.

Πολλές από τις ανάγκες διατηρούνται μόνο και μόνο για να μη χάσουν οι υπάλληλοι τις θέσεις τους. Άλλες προβάλλουν την αχρηστία τους προκλητικά. Πρόχειρα θυμάμαι την Υπηρεσία Αποκαταστάσεως σεισμοπαθών Βορείου Ελλάδος (ΥΑΣΒΕ) που λειτουργεί ακόμα, ενώ ο σεισμός έγινε το… 1978. Κάπου διάβασα ότι λειτουργεί ακόμα ο οργανισμός αποξηράνσεως της λίμνης Κωπαΐδας, που αποξηράνθηκε επί Τρικούπη. Ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής εκτίμησε ότι «η γραφειοκρατία κοστίζει [στο δημόσιο] γύρω στα 8 δις το χρόνο».

Τέλος, ας σημειώσω ότι εντός του ευρύτερου σώματος των δημοσίων υπαλλήλων υπάρχουν προνομιούχες ομάδες που πιέζουν για τα προνόμιά τους (ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, ΕΡΤ, Πανεπιστημιακοί, δικαστικοί κλπ).

2.2. Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων – αντιδραστικό ή προοδευτικό μέτρο;

Καταγγέλλεται πανταχόθεν ο υπέρογκος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων. Κρίθηκε απαραίτητη η απόλυση 150 έως 200.000 δημοσίων υπαλλήλων. Το μέτρο αυτό:

1. Θα εξοικονομούσε 4 δισ. ευρώ το χρόνο.2. Θα μείωνε τον υδροκεφαλισμό του κράτους και τη γραφειοκρατία.3. Θα βελτίωνε την απόδοση των δημοσίων υπηρεσιών.

Αλλά αντί να μειωθεί ο υπέρογκος αριθμός τους, μειώθηκε ο μισθός τους, που κάθε άλλο παρά υπέρογκος είναι. Η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων θα προήγε την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα του δημοσίου. Η μείωση του μισθού προάγει τη μιζέρια των υπαλλήλων και την αναποτελεσματικότητα, μαζί και τη διαφθορά. Μπορεί να κατηγορηθώ για ανάλγητος, αφού προτείνω απολύσεις. Πιστεύω όμως ότι δεν είναι λιγότερο ανάλγητο να πληρώνουμε όλοι, ακόμα και αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, υπεράριθμους αργόμισθους. Η πιο φιλολαϊκή πολιτική είναι ο ορθολογισμός και η ανάπτυξη.

Ωστόσο, το μέτρο θεωρήθηκε ανάλγητο και η ψυχοπονιάρα κυβέρνηση αρνήθηκε να το εφαρμόσει. Αντ’ αυτού, προτίμησε να μειώσει το μισθό όλων των δημοσίων υπαλλήλων. Και επειδή αυτό δεν ισοδυναμούσε οικονομικά με τις παραπάνω απολύσεις, προχώρησε στη φορομπηχτική πολιτική. Αποτέλεσμα:

1. Εξουθένωση και κλείσιμο ιδιωτικών επιχειρήσεων. Απώλεια ΑΕΠ.

2. 800 έως 1.000 απολύσεις ιδιωτικών υπαλλήλων κάθε μέρα. Το σύνολο του ενεργού πληθυσμού είναι περίπου 4 εκατομμύρια. Οι άνεργοι μετρούν σήμερα περίπου 1 εκατομμύριο και από τα 3 που απομένουν το 1/3 είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.
3. Το ενδεχόμενο απολύσεων στο δημόσιο δεν ακυρώθηκε. Αντίθετα, οι συγκρούσεις με την Τρόικα συνεχίστηκαν και συνεχίζονται.
4. Αν είχαν γίνει έγκαιρα οι απολύσεις στο δημόσιο, οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα θα ήσαν πολύ μειωμένες. Και πιθανόν να μη χρειάζονταν τα σημερινά πρόσθετα μέτρα.
Ποιος τελικά είναι ο ανάλγητος; Αυτός που προτείνει την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων ή αυτός που την υπογράφει, αλλά αρνείται να την εφαρμόσει;

2.3. Πελατειακή πολιτική με τα λεφτά της ΕΕ

Όπου η πελατειακή σπατάλη δε γίνεται με κρατικό χρήμα, γίνεται με το χρήμα των κουτόφραγκων. Αυτό γίνεται κυρίως με τις επιδοτήσεις και τις αποζημιώσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Οι αγρότες πιέζουν με διαδηλώσεις, με καταλήψεις εθνικών οδών, με εισβολές στις πόλεις με τα τρακτέρ και με συνθήματα όπως «τιμές Αθηνών, όχι Βρυξελλών» ή «όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά». Κυρίως όμως πιέζουν με την ψήφο τους. Και κερδίζουν. Αποτέλεσμα: Η Λάρισα ήταν και παραμένει η πρώτη πόλη στον κόσμο σε αυτοκίνητα Porsche Cayenne.

Όταν το 1987 δούλευα στη Χάλκη Δωδεκανήσου, ένας κτηνοτρόφος που είχε 100 κατσίκες, μου έλεγε ότι στην Εφορία δήλωνε 50 και την ΕΟΚ για την επιδότηση 200. Κανείς δεν έκανε τον κόπο ή μάλλον δεν θέλησε (για λόγους ψηφοθηρίας) να αντιπαραβάλει τις δηλώσεις.

Αυτό το έκανε με τον τρόπο της η Επιτροπή της Ε.Ε. Διαπίστωσε την ελλειμματικότητα των κυβερνητικών ελέγχων στην χορήγηση των κοινοτικών επιδοτήσεων και άρχισε την επιβολή προστίμων:

-Την περίοδο 1999-2004 το πρόστιμο ήταν 244,2 εκ. ευρώ. (βλ. ola ta kila… εφημερίδα ΚΣΜ, Ιούνιος 2009).

-Την περίοδο 2005-2006, το πρόστιμο ήταν 130 εκ. ευρώ
-Την περίοδο 2007-2008 το πρόστιμο ήταν επίσης 130 εκ. ευρώ.

Εφέτος, η Ελλάδα, εν μέσω κρίσης, καλείται να επιστρέψει στην ΕΕ 415 εκ. ευρώ. Πρόκειται για το γνωστό «πακέτο Χατζηγάκη», που δόθηκε το 2009 ως αποζημίωση πλασματικών ζημιών από πλασματικές θεομηνίες.

2.4. Φοροδιαφυγή

Είμαστε συνένοχοι, δηλαδή συνδαιτυμόνες, και στη φοροδιαφυγή. Σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ (14/3/10), ο καθηγητής κ. Κων. Τσουκαλάς ειρωνεύεται την άποψη ότι ο φοροφυγάς μικροϋδραυλικός είναι εξίσου «ένοχος» και «ανήθικος» με τον φοροφυγάδα μεγαλοεφοπλιστή. Δεν δικαιολογεί όμως την ειρωνεία του με συγκριτικά νούμερα. Τα νούμερα λένε ότι 6 στις 10 επιχειρήσεις πιάστηκαν να φοροδιαφεύγουν (Καθημερινή, 21/8/09). Προσθέστε όσες φοροδιαφεύγουν αλλά δεν πιάστηκαν. Προσθέστε τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελμάτων των γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών. Προσθέστε και τη μαύρη αφορολόγητη δεύτερη εργασία πολλών μισθωτών και ελευθέρων επαγγελματιών και θα καταλήξετε ότι η μεγάλη φοροδιαφυγή γίνεται πράγματι από τους «μικροϋδραυλικούς». Στη φοροδιαφυγή συμμετέχουμε και όλοι όσοι δηλώνουμε στις αγορές ακινήτων τις αντικειμενικές και όχι τις πραγματικές αξίες. Αυτό όμως έχει καταντήσει κάτι σαν τα κατά συνθήκην ψεύδη.

2.5. Προνομιούχες ομάδες

Οι ομάδες που καρπώνονται προνόμια και υλικά οφέλη είναι οργανωμένες μειοψηφίες, επαγγελματικές ή άλλες. Κυρίως είναι αυτές που (δικαίως) αποκαλούνται «συντεχνίες». Οι Πελαγίδης και Μητσόπουλος τις αποκαλούν «διανεμητικές ομάδες» [Ανάλυση της ελληνικής οικονομίας, Παπαζήσης, 2006].

Προσπάθησα να περιγράψω τη δράση τους κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά αυτό θα έτρωγε πολλές ώρες ομιλίας. Ακόμα και η μονολεκτική αναφορά των φορέων που αναστάτωσαν τη χώρα με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, τραμπουκισμούς και άλλα είναι τόσο μακροσκελής που γίνεται βαρετή. Θα θυμίσω μόνο τους κυριότερους: ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, φορτηγατζήδες, λιμενεργάτες, ιδιοκτήτες ταξί, συμβασιούχοι των Δήμων (κυρίως στην καθαριότητα), εφημεριδοπώλες, προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι (τους είδαμε στις καταλήψεις υπουργείων – δηλαδή στην κατάλυση του κράτους).

Η πρόσφατη απόρριψη στη Βουλή της τροπολογίας του υπουργού υγείας για το ωράριο των φαρμακείων απέδειξε πέρα από κάθε επιφύλαξη τη δύναμη των συντεχνιών. Αν και μειοψηφίες κατορθώνουν να απομυζούν πλούτο από την πλειοψηφία, ακριβώς επειδή είναι οργανωμένες και άρα μπορούν να διεκδικούν, να εκβιάζουν, να διαπραγματεύονται, κάτι που δεν μπορεί να κάνει η ανοργάνωτη πλειοψηφία, που γίνεται έτσι θύμα τους. Η κυβέρνηση ξέρει ότι αν δεν υποκύψει σε κάποιο αίτημά τους θα το πληρώσει εκλογικά, ενώ δεν θα πληρώσει από την πλειοψηφία, αν της φορτώσει το βάρος του αιτήματος αυτού.

Οι εκβιασμοί της κυβέρνησης από τις ομάδες αυτές γίνεται κυρίως με όμηρο την κοινωνία. Άλλες φορές με απειλές. Άλλες φορές με τραμπουκισμούς, διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις με την αστυνομία, καταστροφές. Σχεδόν πάντα πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακόμα και σε συνθήκες χρεοκοπίας, τρόικας και γραπτών κυβερνητικών δεσμεύσεων. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι όλοι αυτοί παρέμειναν ατιμώρητοι, πράγμα που συνέβαλε αποφασιστικά στη γενίκευση της ανομίας και της ασυδοσίας που ζούμε σήμερα. Το κόστος των καταστροφών υπολογίστηκε από τους Πελαγίδη – Μητσόπουλο σε 17 έως 25 δις ευρώ (περιλαμβάνεται στη διάλεξη του Αριστείδη Χατζή στις 11/8/2011 στο κορεατικό κοινοβούλιο). Βαρύνει δημόσιο και ιδιώτες, ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Θα σταθώ σε τρεις περιπτώσεις προνομιούχων ομάδων:

α. Ναυτεργάτες. Η κυβέρνηση κατάργησε δήθεν το καμποτάζ, που έκανε σημαντική ζημιά στον τουρισμό. Ωστόσο, υπονόμευσε αυτή την κατάργηση, υποχρεώνοντας τα κρουαζιερόπλοια να προσλαμβάνουν Έλληνες ναυτικούς σε κάποιο ποσοστό. Ίσως φοβούμενη το ΠΑΜΕ, που τα έκανε γης μαδιάμ για χάρη τους. Μετά από αυτά, η κυπριακή εταιρεία κρουαζιερόπλοιων Louis δήλωσε ότι αποχωρεί από την ελληνική σημαία.

β. Η κυβέρνηση εξήγγειλε το κλείσιμο της κρατικής ΕΤ1 και του περιοδικού «Ραδιοτηλεόραση». Το προσωπικό της ΕΡΤ απείργησε τρεις εβδομάδες, στερώντας τους πολίτες από 5 κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, για τους οποίους πληρώνουμε όλοι, εκόντες–άκοντες. Τελικά νίκησαν! Η ΕΤ1 και η «ραδιοτηλεόραση» δεν κλείνουν, τα δε μεροκάματα των δημοσίων υπαλλήλων κατά τις ημέρες της απεργίας δεν παρακρατήθηκαν, όπως διατάσσει ο νόμος.
γ. Στις 31 του Γενάρη, το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων με ανακοίνωσή του κατήγγειλε ότι το κτίριο στο οποίο στεγάζονται τα γραφεία του εξαιρέθηκε από το ειδικό τέλος που πληρώνεται με το λογαριασμό της ΔΕΗ (το από πολλούς αποκαλούμενο «χαράτσι») διότι ανήκει σε … ιερό ναό. Για να αντιληφθούμε το σκανδαλώδες μέγεθος αυτής της διάκρισης, σας θυμίζω ότι η ακίνητη περιουσία της εκκλησίας υπολογίζεται σε 240 δισεκατομμύρια ευρώ. (Θανάσης Παπανδρόπουλος σ’ αυτή την αίθουσα στις 16 του Γενάρη)

2.6. Διαφθορά

Και πάλι, ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής ανέφερε [2011-10-12] κάποια στοιχεία του Brooikings Institution, κατά τα οποία η διαφθορά στοιχίζει [στο δημόσιο] 20 δις ευρώ το χρόνο. Αν αυτά τα αναγάγουμε σε κάποια χρόνια πίσω, θα δούμε ότι πράγματι ένα μεγάλο μέρος του ελλείμματος οφείλεται στη διαφθορά. Αλλά παράλληλα η διαφθορά διαβρώνει τους μηχανισμούς που είτε θα εμπόδιζαν αυτή την κατηφόρα είτε θα βοηθούσαν τη χώρα να ανακάμψει.

Θα αρκεστώ σε ένα παράδειγμα για τις απώλειες του δημοσίου χρήματος από τη διαφθορά: Μέχρι τώρα, οι προμήθειες φαρμάκων στα νοσοκομεία γινόταν από τα ίδια. Στις 14/11/2011, διενεργήθηκε στα γραφεία της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας του υπουργείου Υγείας ηλεκτρονική δημοπρασία για την προμήθεια ενός φαρμάκου για τα νοσοκομεία. Η τελική προσφορά έδωσε μια πρωτοφανή έκπτωση, της τάξης του 94% του αρχικού προϋπολογισμό, και η οποία καταδεικνύει τα τεράστια περιθώρια μείωσης των δημοσίων δαπανών από τις προμήθειες στην Υγεία. Πιθανόν και από όλες τις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου.

2.6. Συμπέρασμα:

Αν συνυπολογίσουμε την κυκλοφορία όλων αυτών των χρημάτων μέσω διαφόρων καναλιών, περιλαμβανομένων των μιζαδόρων, των μεσαζόντων και άλλων συναφών δημοκρατικών δυνάμεων, δεν θα δυσκολευτούμε να συμφωνήσουμε με το Θεόδωρο Πάγκαλο ότι «μαζί τα φάγαμε» τα δανεικά της τριακονταετίας, αν και όχι βέβαια σε ίσες ποσότητες. Θα προσφύγω πάλι στον Θανάση Παπανδρόπουλο, που μας είπε ότι από τα δανεικά των 30 ετών, η ελληνική ανασφάλεια αποταμίευσε 222 δισ. ευρώ ή αγόραζε ακίνητα, δημιουργώντας έτσι τη φούσκα των ακινήτων, με τιμές εξωφρενικές. Σήμερα, 42% αυτών των ακινήτων είναι ακατοίκητα!

Αντί όμως να δεχτούμε ότι όλοι έχουμε ένα ποσοστό ευθύνης για την κατάντια μας, πολλοί από μας χορεύουμε στο ρυθμό των δεξιών και αριστερών δημαγωγών.

3. Η δανειακή βοήθεια – το μνημόνιο

Τρόμαξα με την ιδέα της επικείμενης πτώχευσης που θα προξενήσει πείνα σαν αυτή της κατοχής. Ευτυχώς, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, μας έδωσαν γενναιόδωρη χείρα βοηθείας. Ενέκριναν δάνειο συνολικού ύψους 203 δις. ευρώ (Το αρχικό δάνειο ήταν ύψους 110 δις. Μετά την εκταμίευση των πρώτων 73 δις. αποφασίστηκε νέο δάνειο συνολικού ύψους 130 δις. Άρα, το σύνολο των δύο δανείων ανέρχεται σε 73+130=203 και όχι 240δις). Δάνειο πρωτοφανές σε μέγεθος σε παγκόσμιο επίπεδο. Με επιτόκιο πολύ χαμηλότερο από αυτό των αγορών. Για να καταλάβουμε το μέγεθος του δανείου, ας αναφέρω ότι το ποσόν που δίνει η Ε.Ε. για βοήθεια όλης της Αφρικής είναι μόλις 70 δις. [Αλλά εδώ οι έμποροι της κοινωνικής ευαισθησίας σιωπούν. Όπως σιωπούν και στην επιδότηση των ευρωπαίων αγροτών, ώστε να φράξουν την εισαγωγή αγροτικών προϊόντων από τις αναπτυσσόμενες χώρες].

Μας έστειλαν και μια τρόικα να βάλει μια τάξη στα οικονομικά μας. Ανέλαβαν και την τακτοποίηση του χρέους μας (κάπου 360 δισ.) μειώνοντάς το στο μισό και πείθοντας τους ιδιώτες δανειστές μας να κάνουν το ίδιο [εντούτοις κάποιοι δημαγωγοί εξακολουθούν με θράσος να αποκαλούν τοκογλύφους τους δανειστές μας]. Σε μας απέμεινε να μειώσουμε το πρωτογενές έλλειμμα, που είχαμε δημιουργήσει παραβιάζοντας τη συνθήκη του Μάαστριχτ, και ας την έχουμε στη νομοθεσία μας. Αυτή ήταν και η κυριότερη απαίτηση της Τρόικας. Το πώς θα μειωνόταν δεν μας το επέβαλε. Κυρίαρχη χώρα είμαστε, εμείς αποφασίζουμε.

Η χώρα μας δεν είναι παρθένα σε χρεοκοπίες. Γνωρίζουμε όλοι ότι μείωση του ελλείμματος σημαίνει να γίνουμε, καθένας από μας, φτωχότεροι. Παλιότερα αυτό το πετυχαίναμε με τη μέθοδο της υποτίμησης της δραχμής. Υποτιμήσεις γινόντουσαν τακτικά. Η μεγαλύτερη, όσο θυμάμαι, ήταν του 1953. Ο Μαρκεζίνης είχε υποτιμήσει τη δραχμή κατά 50% (το δολλάριο, από 15 δρχ. εκτοξεύτηκε στις 30). Η υποτίμηση όμως έχει το κακό ότι μας φτωχαίνει με τρόπο οριζόντιο, πράγμα που είναι σε βάρος των φτωχότερων στρωμάτων. Με το ευρώ, αφ’ ενός δεν υπάρχει η δυνατότητα υποτίμησης, αφ’ ετέρου μπορούμε να φτωχύνουμε με «εσωτερική υποτίμηση» προγραμματισμένα, με παραγωγικά και κοινωνικά κριτήρια, με μέριμνα για τα φτωχότερα στρώματα.

Αυτό έγινε σε κάποιο βαθμό, αλλά όχι ικανοποιητικό, με ευθύνη της κυβέρνησης. Πάντως, ας έχουν υπ’ όψη τους όσοι κραυγάζουν ότι «τα μέτρα είναι άδικα», πόσο πιο άδικα ήσαν τις προηγούμενες φορές με την υποτίμηση.

Είχε και άλλες απαιτήσεις η Τρόικα, πέρα από τη μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος. Όλες στόχευαν στην ανάπτυξη. Ήταν το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, την κατάργηση του καμποτάζ, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, συρρίκνωση του υδροκέφαλου δημόσιου τομέα, χτύπημα της γραφειοκρατίας, επιχειρησιακές αντί για κλαδικές συμβάσεις, απλοποίηση διαδικασιών για τη διευκόλυνση επενδύσεων και άλλα.

Όταν διαπίστωσα όλα τα παραπάνω, σκέφτηκα ότι η κρίση προφανώς θα μας φτωχύνει, αλλά συγχρόνως θα έχει τριπλή λυτρωτική επίδραση:

-Πρώτον, θα πετύχει τις μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για να μπει η χώρα μας σε τροχιά ανάκαμψης και ανάπτυξης.-Δεύτερον, θα κλείσει την ψαλίδα της οικονομικής ανισότητας.-Τρίτον, θα προβλημάτιζε και θα συνέτιζε όλους εκείνους -πολιτικούς και άλλους- που με τις πράξεις τους μας οδήγησαν στη σημερινή κατάντια.

Έκανα λάθος και στις τρεις προβλέψεις μου.

1. Καμία μεταρρύθμιση δεν έγινε. Κανένας κρατικός οργανισμός δεν έκλεισε, κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν απολύθηκε, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, καμιά απελευθέρωση επαγγέλματος ή άνοιγμα αγορών δεν πραγματοποιήθηκε. Για μερικά από αυτά ψηφίστηκαν νόμοι και οι εταίροι μας εξαπατήθηκαν: νόμισαν ότι αφού ψηφίστηκαν οι νόμοι θα εφαρμοστούν κιόλας. Καμιά προνομιούχα ομάδα δεν στερήθηκε τα προνόμιά της, όπως είδαμε.

Είναι αναμενόμενο: Οι κυβερνώντες δεν μπορούσαν να απολύσουν τους πελάτες που διόρισαν οι ίδιοι. ‘Έτσι, κατέφυγαν στη φορομπηχτική πολιτική. Αλλά αυτό δημιουργούσε υπερβολική ύφεση και υπερβολική φτώχεια, που με τη σειρά της στερούσε έσοδα από την κυβέρνηση και αύξανε το έλλειμμα αντί να το μειώνει. Επίσης, εξόργιζε και εξοργίζει τους πολίτες και τους κάνει εύκολη λεία των δημαγωγών. Παράλληλα, ενθάρρυνε και «νομιμοποιούσε» τους «δεν πληρώνω» με συνέπεια τα έσοδα να μειώνονται ακόμα περισσότερο. Έτσι, αφού οι στόχοι της μείωσης του ελλείμματος δεν επιτυγχάνονταν, η κυβέρνηση συνέχιζε με ολοένα περισσότερα και σκληρότερα μέτρα. Αυτό έφερνε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, ακόμα περισσότερα σκληρά μέτρα και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
2. Οι δημαγωγοί συνέκριναν κουτοπόνηρα την κατάστασή μας προ του μνημονίου και μετά από αυτό. Γνώριζαν ότι η σύγκριση αυτή δεν είχε έννοια, ότι ήταν σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια. Η σύγκριση που είχε έννοια ήταν μεταξύ της σημερινής μας κατάστασης και της κατάστασης στην οποία θα βρισκόμασταν χωρίς το μνημόνιο, όταν οι αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν. Η σύγκριση αυτή ισχύει και σήμερα και θα πρέπει να την έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας όταν διαβάζουμε ή γράφουμε για πτυχές της κρίσης.
3. Το ότι δεν έγινε καμία μεταρρύθμιση, οφείλεται στο ότι κανένας από τους πολιτικούς και τους συνεργούς τους δεν προβληματίστηκε. Όλοι συνέχισαν να παίζουν το παιχνίδι που έπαιζαν και πριν. Ποιο είναι αυτό το παιχνίδι;

4. Το παιχνίδι της κατακερματισμένης κοινωνίας

4.1. Τι είναι η κατακερματισμένη κοινωνία

Εδώ θα ανατρέξω στην έννοια της κατακερματισμένης κοινωνίας. Μια έννοια που είχα ξεκινήσει με δυο ομιλίες μου σ’ αυτή την αίθουσα και που στη συνέχεια έκανε καριέρα σε άλλες τρεις περιστάσεις.

Είχα δώσει τον ορισμό της κατακερματισμένης κοινωνίας, ως μιας κοινωνίας χωρίς συνοχή. Μιας κοινωνίας που αποτελείται από κλειστές ομάδες, που καθεμιά βλέπει το οικονομικό συμφέρον των μελών της σε βάρος του συμφέροντος των υπολοίπων ομάδων και όχι μέσα στα πλαίσια του συνολικού κοινωνικού συμφέροντος. Βλέπουν δηλαδή τη λειτουργία της οικονομίας ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, με μια πίττα σταθερού μεγέθους που διανέμεται ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και όχι ως παιχνίδι συνεργασίας, με μια πίττα που μπορεί να μεγαλώσει με την παραγωγή νέου πλούτου προς όφελος όλων. Μια τέτοια κοινωνία, που προσομοιάζει τις μουσουλμανικές, προϋποθέτει (και συγχρόνως ερμηνεύει) την απουσία εθνικής αστικής τάξης, ως κάτοχο των μέσων παραγωγής κατά τη μαρξιστική αντίληψη. Η ύπαρξη μιας εθνικής αστικής τάξης δεν θα επέτρεπε αυτόν τον οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κατήφορο. Δεν θα οδηγούσε την ελληνική οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική από τη βουλγαρική, την τουρκική, ακόμα και από την οικονομία της… Ρουάντας [2012-02-05 antagonistikotita ellinikis oikonomias].

Τέτοιες κλειστές ομάδες είχα δώσει ως παραδείγματα τις οικογένειες, τις τοπικές κοινωνίες, τις συντεχνίες. Με το ξέσπασμα της κρίσης η κατακερματισμένη κοινωνία παρουσιάζεται γυμνή στα μάτια μας, χωρίς φτιασίδια. Όχι μόνο επειδή οι εκδηλώσεις αυτών των ομάδων της έγιναν εντονότερες, αλλά και επειδή η κρίση μας έδωσε την ευκαιρία να τις ψάξουμε και να ψαχτούμε περισσότερο. Δε θα ασχοληθώ με ανάλυση των χαρακτηριστικών και των ρόλων αυτών των ομάδων. Το έκανα στην προηγούμενη ομιλία μου.

Θέλω να μιλήσω για μια άλλη εκδήλωση της κατακερματισμένης κοινωνίας, που αποδεικνύει και την ανυπαρξία αστικής τάξης: αφορά όσους μάζεψαν πλούτο (πλούτο – όχι κεφάλαια) από διάφορες πηγές, όπου το επιχειρηματικό κέρδος δεν είναι η κυριότερη.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπολογίζει ότι, συνολικά, τα χρήματα που «έφυγαν» από τις ελληνικές τράπεζες ανέρχονται από την αρχή της κρίσεως έως σήμερα σε περίπου 80 δισεκατ. ευρώ. Αντιπροσωπεύουν το 25% του ελληνικού δημοσίου χρέους και κατά τον Θανάση όπουλο το 100% του ΑΕΠ αν επιστρέψουμε σε μία υποτιμημένη δραχμή. Θα μπορούν δηλαδή να μας αγοράσουν για ένα χουνί πασατέμπο. Αντιλαμβάνεται κανείς τι είναι αυτό που φέρνει αυτούς τους ανθρώπους σύμμαχους των συντεχνιών και ορισμένων αριστερών.

Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων Χανς Πέτερ Κάιτελ, όταν του ζητήθηκε να προτρέψει τους Γερμανούς επενδυτές να επενδύσουν στην Ελλάδα, απήντησε: «κανένας ξένος επενδυτής δεν θα μπει επικεφαλής επενδύσεων στην Ελλάδα, όταν οι Έλληνες επενδυτές, ακολουθώντας την αντίθετη κατεύθυνση, εγκαταλείπουν τη χώρα». Θα ήθελα να ρωτήσω τους διαλαλούντες την ταπείνωση που αισθάνονται από τις παρεμβάσεις των δανειστών μας. Δεν αισθάνθηκαν καμία ταπείνωση από τούτη τη δήλωση του προέδρου των Γερμανών βιομηχάνων;

Η δραστηριότητα των ομάδων της κατακερματισμένης κοινωνίας υπήρχε πάντα. Εντάθηκε όμως στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, πριν το ξέσπασμά της στα χρόνια της κρίσης. Γιατί;

4.2 Η εξέλιξη της κατακερματισμένη κοινωνίας

Η κατακερματισμένη κοινωνία υπάρχει πριν ακόμα την επανάσταση του 1821, ως πατριαρχική κοινωνία κάποιων «τζακιών», με τους υποτακτικούς τους. Με τα χρόνια, η κατακερματισμένη κοινωνία αλλάζει χέρια, χωρίς όμως να χάνει τα χαρακτηριστικά της. Ο αείμνηστος δημοσιογράφος Κωνσταντίνος Καλλιγάς έγραφε στα 1990, δηλαδή πριν από την κρίση:

«Στις μεγάλες εθνικές δοκιμασίες χάνονται και αναλίσκονται πάντοτε οι καλύτεροι, οι βιολογικά άλκιμοι και ηθικοπνευματικά ανώτεροι. Στον πόλεμο, στη διάρκεια της υπερτρίχρονης εχθρικής Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης και, έπειτα στην εμφύλια σύρραξη, χάθηκε μεγάλο μέρος των καλύτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Ό,τι είχε απομείνει ως αξιοκρατικά ιθύνουσα τάξη συνεθλίβη κατά την περίοδο της απριλιανής δικτατορίας. Το εκτρωματικό απριλιανό «καθεστώς» ήταν εκείνο που κατ’ εξοχήν έδωσε στην ελληνική κοινωνία χαρακτήρα «πληβειοκρατικό» και προετοίμασε έτσι το έδαφος όπου, μεταδικτατορικά, καρποφόρησε ο λαϊκισμός».

4.3 Η κατακερματισμένη κοινωνία στα χρόνια της μεταπολίτευσης

Και ο Κωνσταντίνος Καλλιγάς συνεχίζει:

«Η αναμόχλευση του κοινωνικού βυθού που συντελέσθηκε κατά τη δικτατορία δεν άργησε να δείξει τα αποτελέσματά της, έπειτα από μια αρχική περίοδο «μουδιάσματος» και εφεκτικότητας. Ευθύς μετά την πτώση της τυραννίδας, αναδύθηκε μια αγνωστική και ακαλλιέργητη μάζα με χαρακτηριστικά επιγόνων και απελεύθερων, που ήδη ζει υπεράνω των μέσων και των επιδόσεων της, που συμπεριφέρεται ποιοτικά ολοένα χειρότερα και υποβαθμίζει η ίδια συνεχώς την ποιότητα της δικής της ζωής, με την αμετρία, τη ροπή προς την κατάχρηση, την πνευματική και ηθική πενία και αμβλύτητα.

Τη «χαριστική βολή» έδωσε ο μεταδικτατορικός λαϊκισμός, ο οποίος καρποφόρησε στο έδαφος, το οποίο είχε προπαρασκευάσει το απριλιανό «καθεστώς». Με εθνικιστικές και εκ προθέσεως έωλες συνθηματολογίες (που έχουν ως σκοπό τον ερεθισμό του θυμικού της μάζας των εξαχρειωμένων απελεύθερων για εκλογική εκμετάλλευση), διαπλάσθηκε μια μάζα χωρίς ενημέρωση και κριτική ικανότητα, χωρίς ήθος και χωρίς έρμα, χωρίς αξίες και αρχές».

Ο Στέλιος Ράμφος διατυπώνει το ίδιο πράγμα με άλλες λέξεις: «Στη δικτατορία πρυτάνευε η στρατιωτική λογική των καραβανάδων που μας κυβερνούσαν και περιόριζαν τις ελευθερίες μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ταυτιστεί κάθε λογική και κάθε περιορισμός με τη δικτατορία. Μετά την πτώση της δικτατορίας ξέσπασε αχαλίνωτο το θυμικό εναντίον κάθε λογικής και κάθε περιορισμού».

Θυμάμαι κάποτε, τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης, που έκανα παρατήρηση σε κάποιον διότι παρκάριζε πάνω στο πεζοδρόμιο. Η απάντησή του ήταν αποκαλυπτική: «τώρα έχουμε δημοκρατία». Αυτή η νοοτροπία είχε μια εξάπλωση τέτοια που τότε δεν μου ήταν ορατή.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η όξυνση της παραβατικότητας, της ανομίας, αλλά και της ατιμωρησίας. Και βέβαια των πελατειακών σχέσεων, όπως και του αρρωστημένου εθνικισμού. Σε τέτοιο βαθμό που σήμερα είναι αμφίβολο αν τα φαινόμενα αυτά είναι αντιστρεπτά. Έλεγα σε μιαν άλλη ομιλία μου τον Οκτώβριο και θέλω σήμερα να επαναλάβω ότι ως κύριους παράγοντες αυτής της όξυνσης έχω εντοπίσει τους παρακάτω τρεις:

α. Η είσοδός μας στην ΕΟΚ/ΕΕ/ΟΝΕ

Ο δημοσιογράφος της Νew York Times Τόμας Φρίντμαν έκανε μια πετυχημένη παρομοίωση για την επίδραση της ένταξής μας στην πορεία της χώρας μας (Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή τον περασμένο Ιούλιο):
«Αυτό που μου κάνει εντύπωση στην Ελλάδα, και προσπαθώ να το συλλάβω και να το κατανοήσω, είναι ότι από πολλές απόψεις είναι σαν μία χώρα με πετρελαιοπηγές. Μόνο που οι δικές σας πετρελαιοπηγές ήταν στις Βρυξέλλες και το πετρέλαιο ήταν γερμανικό. Είχε όμως τα ίδια αποτελέσματα. Αντλήσατε χρήματα χωρίς να αναπτύξετε το ανθρώπινο κεφάλαιο, την επιχειρηματικότητα, τη βιομηχανία, την καινοτομία. Τα καταναλώσατε. Αυτό είχε αντιπαραγωγικά αποτελέσματα, διότι προφανώς δεν αξιοποιήσατε αυτό το πετρέλαιο που σας έλαχε για να χτίσετε τις βάσεις για τον 21ο αιώνα. Τώρα πρέπει να καλύψετε τη χαμένη απόσταση, και οι άνθρωποι με το πετρέλαιο δεν θέλουν πλέον να τους το αντλείτε δωρεάν. Αυτή είναι λοιπόν η πρόκληση. Κάπως έτσι βλέπω την κατάσταση στην Ελλάδα».
β. Το κύμα των μεταναστών βοήθησε στην τζάμπα ευδαιμονία μας, προσφέροντας φτηνή εργατική δύναμη. Ο Τάσος Γιαννίτσης παραδέχτηκε ότι υπήρξε αποφασιστικός παράγων για την είσοδό μας στην ΟΝΕ. Επιπλέον, ανέδειξε την κλειστή, φοβική και μισαλλόδοξη ρατσιστική κοινωνία μας. Ήταν εύκολο (και εντελώς αδάπανο) να ξεσπαθώνεις εναντίον του ρατσισμού, να κατακεραυνώνεις το ρατσισμό των Αμερικανών ή των Νοτιοαφρικανών – όσο δεν είχες κι εσύ «νέγρους».
γ. Η κατάρρευση του Τείχους και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού άφησε την αριστερή ιδεολογία μετέωρη και ορφανή. Χωρίς χώρα αναφοράς ως αντίπαλο δέος του «ιμπεριαλισμού». Η δε αριστερή ιδεολογία, για λόγους που δεν έχω χρόνο να αναλύσω, είναι κυρίαρχη στην Ελλάδα και πέραν της αριστεράς.

Όπως λοιπόν και στην «αδελφή» Σερβία, αλλά και αλλού, η Σοβιετία υποκαταστάθηκε ως αντίπαλο δέος του ιμπεριαλισμού από το έθνος - κράτος. Έτσι, είδαμε τους κάποτε διεθνιστές αριστερούς να μεταμορφώνονται σε νεο-εθνικιστές ή σε νέο-ορθόδοξους. Εκεί συναντήθηκαν με την άκρα δεξιά και με την ορθόδοξη εκκλησία στον εθνικισμό, γνώρισμα κι αυτό της κατακερματισμένης κοινωνίας. Τον καιρό της κρίσης, ο εθνικισμός αυτός φούντωσε. Ακούμε από παντού θρήνους για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Αλλά δεν σκεφτόμαστε μήπως η δική μας αβελτηρία και αναξιοπιστία αναγκάζει τους εταίρους – δανειστές μας να μπαίνουν όλο και πιο πολύ στα εσωτερικά μας για να εξασφαλίσουν:

- Ότι το υπόλοιπο (μετά το ποσόν που θα μας χαρίσουν) χρέος θα εισπραχθεί και δεν θα υπάρξει και άλλο «κούρεμα»

- Ότι θα συμμορφωθούμε σε ό,τι θα υπογράψουμε και δεν θα τους κοροϊδέψουμε ακόμα μια φορά.
Χτεσινή είδηση αναφέρει ότι στο εξής η βοήθεια των εταίρων μας θα κατατίθεται σε δεσμευμένο λογαριασμό. Η Ελλάδα δεν θα μπορεί να τα διαχειριστεί κατά το δοκούν, όπως γίνεται τώρα με τα δάνεια από τον υφιστάμενο μηχανισμό στήριξης. Η ελληνική κυβέρνηση θα υποβάλει σχετικό αίτημα όποτε χρειάζεται χρηματοδότηση το οποίο θα εξετάζεται από τους δανειστές της χώρας.

4.4. Εθνική κυριαρχία – εθνικισμός

Μέσα στις παρανοϊκές αντιδυτικές θεωρίες που ακόμα κυκλοφορούν, ανεξάρτητα αν έχουν αντικρουστεί, περιλαμβάνεται και εκείνη κατά την οποία θα μας δάνειζαν πρόθυμα, αντί των εταίρων μας, τα 220 δισ. η… Ρωσία ή η Κίνα.

Η πιο δημοφιλής θεωρία του είδους είναι εκείνη που θρηνεί την εθνική κυριαρχία που χάνουμε. Έχει διάφορες παραλλαγές:

- Οι Γερμανοί να μας πληρώσουν τις αποζημιώσεις της κατοχής.

- Η Ευρώπη µας χρωστούσε και έπρεπε να µας πληρώνει διότι ο Πάπας δεν βοήθησε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο το 1453.
- Η δήθεν κυνική δήλωση περί απωλείας της εθνικής κυριαρχίας από τον πρόεδρο του Eurogroup κ. Γιουνκέρ, όταν αυτό έχει γίνει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό για προηγούμενα χρέη της χώρας.
- Μας δανείζουν για να μας αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί επειδή έχουμε… πετρέλαιο.
- Καλλίτερα φτωχοί και εξαθλιωμένοι αλλά ανεξάρτητοι παρά να επιβιώσουμε οικονομικά με περιορισμό της κυριαρχίας μας είπε ο πατριώτης αντιιμπεριαλιστής Καρατζαφέρης. Του διαφεύγει ότι ο εξαθλιωμένος δεν είναι ποτέ ανεξάρτητος.
- Ομοίως, ο αντιιμπεριαλιστής κ. Σαμαράς μας προειδοποίησε ότι «δεν θα δεχθεί εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας».
- Η αντιιμπεριαλιστική ΟΛΜΕ επέμενε ότι τα παιδιά έπρεπε να ακούσουν στα σχολεία ένα µανιφέστο της για τη «νέα κατοχή».
- Ο Μίκης Θεοδωράκης απεφάνθη ότι η κρίση είναι προϊόν συνωμοσίας των Αμερικάνων.
- Ο Μανώλης Γλέζος απεφάνθη ότι «η ουσιαστική αιτία που έχει φέρει την Ελλάδα σ’ αυτή την κατάσταση, με την οικονομική κρίση και την κρίση θεσμών, είναι η έλλειψη εθνικής κυριαρχίας. Συνεπώς το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η απόκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας της».
- Άλλοι πατριώτες είδαν την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας στην επιμονή των δανειστών μας οι οποίοι, προκειμένου να συναινέσουν σε μείωση και επιμήκυνση αποπληρωμής των οφειλών, μείωση επιτοκίων κ.λπ., αξιώνουν υπαγωγή σε άλλη νομοθεσία, το πιθανότερο αγγλική. Δεν είναι παράλογο. Ανταλλάσσουν οικονομική ζημία με βελτιωμένη νομική κατοχύρωση. Εμείς έχουμε στο μυαλό μας αυτό ακριβώς που φοβούνται: το μπαταξηλίκι.
- Οι διαλαλούντες την ταπείνωση που αισθάνονται, δεν εξέφρασαν καμία ταπείνωση για το χάλι της χώρας μας που σε κάνει να ντρέπεσαι να δεις στα μάτια τους εταίρους μας: τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την αναξιοκρατία, την ανεπάρκεια, το νεποτισμό, το ρατσισμό, πράγματα στα οποία έχουμε το ευρωπαϊκό ρεκόρ.

Ούτε σκέφτονται ότι εμείς προσκαλέσαμε, όντας σε καθεστώς πλήρους κυριαρχίας, τους εταίρους μας να μας βοηθήσουν. Ανά πάσα στιγμή μπορούμε να τους διώξουμε, να τους φεσώσουμε και να φύγουμε από το Ευρώ. Για μεγαλύτερη ανεξαρτησία μπορούμε να φύγουμε και από την ΕΕ. Το επιλέγουμε;

Είναι εξοργιστικό, αυτοί που γαλούχησαν ένα λαό να ζει με δανεικά, αυτοί που κατέστρεψαν την παραγωγή, αυτοί που διόρισαν εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες από δάνεια και επιδοτήσεις να υψώνουν τη φωνή για εθνική αξιοπρέπεια. Και εννοώ όλους: από την Δεξιά έως όλες τις αποχρώσεις της αριστεράς.

Όταν παίρνεις ένα αυτοκίνητο με τραπεζικό δάνειο σου παρακρατούν την άδεια κυριότητας. Όταν παίρνεις ένα σπίτι με δάνειο σου παρακρατούν την κυριότητα με υποθήκη. Όταν σε πετάει έξω η αγορά και σε δανείζουν τα κράτη, όταν επιπλέον έχει αποδειχτεί ότι τους έχεις κοροϊδέψει πολλές φορές, με τα Greek statistics, με τη μη εφαρμογή του μνημονίου, με εξαγγελίες δημοψηφισμάτων για συμφωνημένα πράγματα, όταν τους προηγούμενους δανειστές τους φέρνεις στο σημείο να σου χαρίσουν τα μισά δανεικά, πώς θεωρείς απώλεια εθνικής κυριαρχία το να σου ζητούν εγγυήσεις για το χρέος που απομένει και για τα νέα λεφτά που σε δανείζουν;

5. Οι συμπεριφορές των κομμάτων

5.1 ΠΑΣΟΚ

Ο Γ. Παπανδρέου πήρε την εξουσία τον Οκτώβριο του 2009 με το παραπλανητικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», ενώ είχε ενημερωθεί υπεύθυνα για την τραγική κατάσταση από τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Στη συνέχεια προσφεύγει στο ΔΝΤ και υπογράφει όλες τις προτάσεις που του γίνονται.

Τις υπογράφει στα χαρτιά, αλλά δεν τις εφαρμόζει ποτέ. Μοναδικό του νιάσιμο η προστασία των προνομιούχων ομάδων και των δημοσίων υπαλλήλων. Για να μην τους θίξει εφάρμοσε μια φορομπηχτική πολιτική στους υπόλοιπους. Και για να αποφύγει την κατακραυγή, τα έριξε όλα στην Τρόικα. Ότι δήθεν εκτελούσε διαταγές της. «Πονώ – πονώ – πονώ» φώναζαν υποκριτικά οι λαϊκιστές της κυβέρνησης. Στο μεταξύ κορόιδευε την τρόικα ότι δήθεν παίρνει μέτρα.

Ο Γ. Παπανδρέου παρακάλεσε πολύ τους εταίρους μας για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011. Λίγες μέρες μετά όμως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί (και όλοι οι άλλοι δανειστές μας) από τις τηλεοράσεις μάθαιναν ότι αυτά που συμφώνησαν δεν ισχύουν και ότι όλα θα κριθούν στο δημοψήφισμα που εξήγγειλε ο Παπανδρέου χωρίς καν να τους ενημερώσει.

Ο υπουργός Οικονομίας Ευάγγελος Βενιζέλος διαλαλεί ότι καταστρέφει την καριέρα του με το πόστο που ανέλαβε, αλλά θυσιάζεται για χάρη μας. Διαλαλεί επίσης ότι ταπεινώνεται κάθε φορά που συμμετέχει σε συμβούλιο με συναδέλφους του της Ευρωζώνης, αλλά το υπομένει για το καλό της χώρας. Διαλαλεί ακόμα ότι είναι εξουθενωμένος, αλλά κάνει κουράγιο. Είναι ο χειρότερος υπουργός οικονομικών, σύμφωνα με τους Financial Times. Και προαλείφεται για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Ο υπουργός Χρυσοχοΐδης δηλώνει ότι ψήφισε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει. Η ανταρσία των Βουλευτών για να προστατεύσουν συντεχνίες συμβολίζει την απόφαση μέρους του πολιτικού συστήματος να πορευτεί στον δρόμο της φυγής από την Ευρώπη. Πώς μετά να έχεις εμπιστοσύνη στο ΠΑΣΟΚ;

5.2. Νέα Δημοκρατία

Ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» και έδωσε όλες τις δυνάμεις του για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ). Τα κατάφερε ενάντια στην αντίθετη εισήγηση της Κομισιόν (που δεν εστερείτο λογικής) και ενάντια στο λυσσασμένο αγώνα ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Σε αντίθεση με αυτόν, ο σημερινός αρχηγός, ο «εν αναμονή πρωθυπουργός» έχει καταψηφίσει το Μνημόνιο - έχει διαγράψει μάλιστα και την κα Μπακογιάννη που το ψήφισε - λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν το δέχεται και θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση. Αμφισβήτησε και την Eurostat για το ποσοστό του ελλείμματος. Αντί 15,5% το κατέβαζε στο 9,9% για να μας πει ότι θα το μηδενίσει σε 18 μήνες χωρίς καμία περικοπή! «Στην συνέχεια διαφώνησε και με όλες τις άλλες συμφωνίες που έκανε ο κ. Παπανδρέου με τους δανειστές μας. Ωστόσο, αφού έκανε τσιριμόνιες και νάζια παιδιού δημοτικού, με μια φαντασμαγορική κωλοτούμπα βρέθηκε να συμμετέχει στην κυβέρνηση Παπαδήμου, που στόχο έχει να εφαρμόσει το μνημόνιο. Όμως, βιάζεται να κυβερνήσει και κάθε λίγο και λιγάκι βάζει προθεσμίες παραίτησης στην κυβέρνηση, ασχέτως της προόδου στην επίλυση των προβλημάτων της κρίσης. Στο ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα εξεταζόταν η αποπομπή του. Πώς να έχεις εμπιστοσύνη στον κ. Σαμαρά;»

5.3. ΛΑΟΣ

Το ΛΑΟΣ ψήφισε το Μνημόνιο, στην συνέχεια όμως έκανε κωλοτούμπα και έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζει την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου προδοτική. Τον Νοέμβριο όμως έκανε νέα κωλοτούμπα και έδωσε αγώνα για να αναλάβει την πρωθυπουργία ο Παπαδήμος για να εφαρμόσει την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Έκτοτε ο ρόλος του στη Βουλή και στην κυβέρνηση ταυτίζεται με εκείνον απάσης της αριστεράς: Είναι ο ρόλος του προστάτη κάθε συντεχνίας και κάθε κηφήνα του δημοσίου. Ούτε ένα κλειστό επάγγελμα να ανοίξει, ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος στην εφεδρεία. Πώς μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στον Καρατζαφέρη;

5.4. ΚΚΕ

Το ΚΚΕ θέλει παγίως να μας βγάλει από την ΕΕ και να μας κάνει κάτι σαν Κούβα ή βόρεια Κορέα. Ιδιαίτερα από τότε που αποκατέστησε επίσημα τον εγκληματία Στάλιν. Πιστό στην πολιτική της ρήξης με το «αστικό καθεστώς», προέβη σε μια σειρά τραμπουκισμούς, κυρίως δια του συνδικαλιστικού του βραχίονα, του ΠΑΜΕ: καταλήψεις διοδίων, του χρηματιστηρίου, ξενοδοχείων, λιμανιών, πούλμαν με τουρίστες, Υπουργείων, σχολείων, ακόμα και της Ακρόπολης. Στο ερώτημα πώς θα βγούμε από την κρίση, απαντάει με την απλοϊκή λογική: «Να πληρώσει η πλουτοκρατία». Βεβαίως η πλουτοκρατία δεν είναι κορόιδο. Έχει αποσύρει προ πολλού τα πλούτη της.

Το πιο πρόσφατο επεισόδιο ΠΑΜΕ που ήρθε στην αντίληψή μου είναι η είδηση ότι το αίμα είναι… ταξικό. Σε ανακοίνωσή του, το ΠΑΜΕ ζητά από τα μέλη του να του δώσουν αίμα στις 11 Μαρτίου, δηλώνοντας ότι «Το αίμα της εργατικής Τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας». Το περιοδικό Athens Voice τους αποκάλεσε «ταξικοί βρικόλακες».

5.5. ΣΥΡΙΖΑ

Από την έκρηξη της κρίσης, ο κ. Τσίπρας έχει, ανάμεσα σε άλλα, να καυχιέται για τα ακόλουθα: Χαρακτήρισε το μνημόνιο «συνωμοσία υπέρ του κεφαλαίου» και «έγκλημα εκ προμελέτης», ενώ για την έξοδο από την κρίση πρότεινε την πρόσληψη 100.000 νέων δημόσιων υπαλλήλων. Δεν προβληματίστηκε ούτε στιγμή πώς θα επιβιώσει η κοινωνία χωρίς άμεση ένεση χρημάτων. Αποκαλύπτει έτσι ότι δεν ενδιαφέρεται για τα στρώματα τα οποία υποτίθεται ότι υπερασπίζεται, αλλά για τους επιχειρηματίες που έριξαν έξω τις επιχειρήσεις τους, μετέφεραν τα χρήματά τους στο εξωτερικό και τώρα πιέζουν να επιστρέψουμε στη δραχμή για να μας αγοράσουν για ένα χουνί πασατέμπο.

Ο κ. Τσίπρας συμμετείχε προσωπικά στο τραμπούκικο άνοιγμα διοδίων. Με εκείνο το ύφος της αναίδειας και της αμετροέπειας που τον χαρακτηρίζει αποκάλεσε τον μεν πρωθυπουργό «Πινοσέτ», τους δε νόμους που ψήφισε η Βουλή, συλλήβδην αντισυνταγματικούς. Στη συνέχεια, ζήτησε το λόγο από τη ΝΔ που άλλαξε την αντιμνημονιακή της γραμμή, βεβαιώνοντάς μας ότι ο πρωθυπουργός Παπαδήμος «υπηρετεί συνειδητά ένα σύστημα κλεπτοκρατίας».

5.6. ΔΗΜΑΡ

Η «Δημοκρατική Αριστερά» διεκδικεί την κληρονομιά της αριστερής ανανέωσης του ΚΚΕ εσωτερικού. Ισχυρίζεται ότι είναι δύναμη φιλο-ευρωπαϊκή, αλλά δεν ψήφισε στη Βουλή ούτε ένα νομοσχέδιο από αυτά που συντάχθηκαν σε συνεργασία με όργανα της ΕΕ. Στην πραγματικότητα δεν διαφοροποιήθηκε στη Βουλή από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε σε μια ψηφοφορία. Είναι ευπρεπής ΣΥΡΙΖΑ. Αποφεύγει το εξτρεμιστικό λεξιλόγιο του κ. Τσίπρα και γι’ αυτό δίνει στους πολίτες μιαν εντύπωση διαφορετική από την πραγματική.

5.7. Συμπέρασμα

Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, όλα τα κόμματα της Βουλής έχουν πάρει τις αποστάσεις τους από τους ευρωπαίους εταίρους μας, τη Δύση και τον ορθολογισμό.

6. Γενικό Συμπέρασμα

Ο Αμερικανός απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στην Ελλάδα Πολ Α. Πόρτερ έγραφε στο ημερολόγιό του (4.2.1947): «Στην Ελλάδα, κάθε οικονομική συζήτηση εμπλέκεται με τον πολιτικό ανταγωνισμό και καταλήγει κανείς να συμπεραίνει ότι η ανασυγκρότηση της Ελλάδος βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης για προσωπική εξουσία μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού πολιτικών». Και συμπέραινε: «Έχουμε έναν φτωχό λαό με μια ανίκανη κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο απαιτεί από τους υπουργούς να έχουν ως κύριο μέλημά τους την παραμονή στο αξίωμα, παραμελώντας τα προβλήματα της ανοικοδόμησης και την επαναδραστηριοποίηση του εμπορίου και των συναλλαγών».

Αυτά τα ίδια θα μπορούσε να τα είχε γράψει ο Πολ Πόρτερ και σήμερα. Η διαχρονικότητα αυτή οφείλεται στο ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα δηµοσιονοµικό. Ούτε πολιτικό. Ούτε και πολιτιστικό. Είναι πρόβλημα αξιακό. Πρόκειται για αξίες που έχουν αποκτηθεί από την ανατολική μεσαιωνική παράδοση αιώνων, έχουν γίνει συνήθεια και έχουν φτιάξει μια νοοτροπία, όπου κυριαρχεί το θυμικό. O φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος συνοψίζει το πρόβλημα στη φράση: «Η Ελλάδα είναι η πρώτη ανατολική χώρα που προσπαθεί να γίνει δυτική» και το συγκεκριμενοποιεί:

«Ο συναισθηματικά εγκλωβισμένος μέσος Έλληνας είναι κολλημένος στις “ιδέες” του και δεν εννοεί ν’ αλλάξει τίποτε ουσιαστικά, ασχέτως αν δηλώνει αντιεξουσιαστής, αριστερός, σοσιαλδημοκράτης, ή – πολύ περισσότερο – λαϊκός δεξιός. Μιλούμε πρώτα για ψυχικά θρήσκο και κατόπιν για πιστό».

Συνεπώς, δε γίνεται τίποτα; Όχι ακριβώς. Έχουν υπάρξει στο παρελθόν και στιγμές που τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περιγράφει ο Πολ Πόρτερ. Ήσαν όμως στιγμές που την εξουσία την είχε η μειοψηφική εκσυγχρονιστική φιλοευρωπαϊκή πολιτική. Της την είχε παραχωρήσει η πλειοψηφική καθ’ ημάς Ανατολή, όταν σήκωνε τα χέρια μπροστά στις δυσκολίες. Στιγμές όπως αυτή του Καποδίστρια, του Τρικούπη, του Βενιζέλου, ακόμη και του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά τη δικτατορία. Αν λοιπόν θέλουμε να ξεφύγουμε από την τελική πτώχευση που είναι σχεδόν σίγουρη, ας ψάξουμε, ας ψάξει ο καθείς, να στηρίξουμε πολιτικούς και κόμματα που διακηρύσσουν τον ευρωπαϊκό τους προσανατολισμό. Σας είπα πριν ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν στην πράξη αποκηρύξει την Ευρώπη.

Ο υπουργός εσωτερικών Τάσος Γιαννίτσης δήλωσε πως θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, υποστηρίζοντας πως, αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, θα παραταθεί το «μπλοκάρισμα» της πολιτικής ζωής του τόπου. Εξέφρασε και τη δική μου αγωνία. Σας καλώ να αναζητήσετε νέα κόμματα φιλοευρωπαϊκά και ορθολογιστικά. Προσωπικά ανήκω στο κόμμα «Δράση» με πρόεδρο τον Στέφανο Μάνο. Είναι το πλέον φιλοευρωπαϊκό κόμμα που γνωρίζω.

Τελειώνοντας εύχομαι να είστε όλοι καλά. Να έχετε υγεία και προσοχή στα Τροχαία. Αν πάθετε ατύχημα, το κρατικό ΕΚΑΒ μπορεί να καθυστερήσει 45 λεπτά. Ο πρόεδρος σωματείου εργαζομένων ΕΚΑΒ κ. Γιάννης Χούσος μας πληροφόρησε ότι αυτό δεν συνέβη μόνο στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Συμβαίνει συνήθως!

Μία σφαγή για την «αληθινή πίστη»

2012-02-12T15:00:00.014+02:00

Η «Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών» ή αλλιώς «Μορμόνοι» είναι μια χριστιανική παραλλαγή, της οποίας τα μέλη είναι συγκεντρωμένα κυρίως στην πολιτεία Utah (Γιούτα) των ΗΠΑ και τα οποία διενεργούν ευρείας κλίμακας προσηλυτισμό σε όποιες χώρες του κόσμου επιτρέπεται.

Η Εκκλησία των μορμόνων έχει παγκοσμίως περί τα 13 εκατ. μέλη, τα μισά από τα οποία ζουν στις ΗΠΑ, όπου και ιδρύθηκε η «εκκλησία» το έτος 1830 από τον Τζόζεφ Σμιθ. Στη Γιούτα, όπου και η έδρα των μορμόνων, το 62% των κατοίκων ανήκει σ’ αυτή την Εκκλησία.

Μερικές από τις επουσιώδεις συνήθειες των μορμόνων είναι ότι αρνούνται να χρησιμοποιήσουν αλκοόλ, καφέ ή καπνό ενώ, στο παρελθόν, συνήθιζαν την πολυγαμία, αν και σήμερα δεν φαίνεται να προβάλλουν πια αυτή την πρακτική. Πάντως ένας αρχηγός τους, ο Ουόρεν Τζεφς, κατηγορήθηκε πρόσφατα ότι είχε 60 συζύγους (με τη θέλησή τους!) Από την Εκκλησία των μορμόνων προέρχεται και ο υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ, ρεπουμπλικάνος πολιτικός Μιτ Ρόμνεϊ.

Κάποια εποχή, στα μέσα του 18ου αιώνα προκλήθηκε λοιπόν μια σύγκρουση μεταξύ των μελών αυτής της θρησκείας και της κεντρικής κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης συνέβη ένα εγκληματικό περιστατικό, κατά το οποίο οι μορμόνοι εξόντωσαν 120-150 άτομα, αμέτοχους μετανάστες από το Αρκανσώ προς την Καλιφόρνια, ανάμεσά τους πολλά παιδιά. Αυτή η εγκληματική ενέργεια ονομάστηκε στην Αμερική September Dawn και συνέβη στις 11 αυτού του μήνα του έτους 1857, ακριβώς 144 χρόνια πριν από την επίθεση στους δίδυμους πύργους της ΝΥ από φανατικούς οπαδούς άλλης «αληθινής θρησκείας»!

Τα γεγονότα του 1857

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ James Buchanan που είχε εκλεγεί το έτος 1856 ήθελε να καταργήσει την πολυγαμία που συνήθιζαν οι μορμόνοι, οι οποίοι ακολουθούσαν μεσανατολικές παραδόσεις και κάποιες ιδεοληψίες της δικής τους θρησκείας.

Παράλληλα κυκλοφορούσαν φήμες ότι οι μορμόνοι ήθελαν να αποχωρήσουν από την Ένωση των ΗΠΑ και να ιδρύσουν ανεξάρτητο μορμονικό κράτος. Ο κυβερνήτης της πολιτείας Γιούτα και αρχηγός των μορμόνων, Brigham Young, στον οποίο ήταν αφοσιωμένα τα μέλη της μορμονικής εκκλησίας, χαρακτηριζόταν από την κεντρική κυβέρνηση δικτάτορας που παραπλανούσε το ποίμνιο.

Έτσι αποφάσισε ο πρόεδρος να καθαιρέσει τον Γιανγκ από τη θέση του κυβερνήτη και να τον αντικαταστήσει με κάποιον από άλλη πολιτεία και με άλλο θρήσκευμα. Για τη θέση αυτή επελέγη δε ο Alfred Cumming από την πολιτεία της Γεωργίας. Ο πρόεδρος έδωσε εντολή στον αμερικάνικο στρατό να εισβάλει στη Γιούτα και να τοποθετήσει τον Κάμινγκ στη νέα θέση, χωρίς να ειδοποιήσει επίσημα τον εκλεγμένο κυβερνήτη και μορμόνο Γιανγκ.

Είναι γεγονός ότι, από την εποχή της ίδρυσής τους το έτος 1830 είχαν υποστεί τα μέλη της θρησκείας των μορμόνων συστηματικές διώξεις, φαινομενικά λόγω της απαγορευμένης πολυγαμίας, στην πραγματικότητα όμως γιατί μάζευαν με τον προσηλυτισμό πολλούς οπαδούς και μειωνόταν το ποίμνιο (και το ταμείο) των άλλων θρησκευτικών δογμάτων στις ΗΠΑ.

Για να γλιτώσουν οι μορμόνοι από τις διώξεις που συμπεριελάμβαναν και εκδίωση από τα σπίτια, τα κτήματα και τα χωριά τους, άρχισαν να μαζεύονται στα Rocky Mountains και είχαν δημιουργήσει εκεί μέσα σε μια δεκαετία μια συμπαγή ομάδα πιστών.

Επιστρέφοντας, λοιπόν, διάφοροι ιεραπόστολοι στην Γιούτα από εκστρατείες προσηλυτισμού, διαπίστωσαν ότι συρρέουν αμερικάνικα στρατεύματα προς όλες τις πλευρές της πολιτείας και ειδοποίησαν τον κυβερνήτη. Τότε κηρύχθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην πολιτεία και δόθηκε εντολή να αγωνιστούν οι οπαδοί μέχρις ενός για την πατρίδα και την πίστη τους…

Έτσι εγκαταλείφθηκαν οικισμοί μορμόνων στα όρια της πολιτείας και οι πολίτες κατέφυγαν με τις οικογένειες, τα ζώα και τις οικοσκευές τους στα Rocky Mountains, κατακαίγοντας πίσω τους ό,τι απέμενε, κυρίως για να βρει ο στρατό «καμένη γη» και να μην μπορέσει να σταθεί με τόσους στρατιώτες και άλογα, χωρίς προμήθειες. Η πόλη Salt Lake City της Γιούτα ετοιμάστηκε από τους κατοίκους για πλήρη καταστροφή, αν κινδύνευε να πέσει στα χέρια του στρατού.

Η σφαγή στα λιβάδια

Εκείνη την εποχή έτυχε να κινείται στην περιοχή των μορμόνων μια ομάδα νομάδων που έρχονταν από την πολιτεία Αρκανσώ και κατευθύνονταν στη «γη της επαγγελίας» Καλιφόρνια. Επίσης κατά σύμπτωση είχε δολοφονηθεί εκείνη τη χρονιά στο Αρκανσώ ένας «απόστολος» των μορμόνων, ο Parley Pratt, χωρίς βέβαια οι ταλαιπωρημένοι οδοιπόροι (με οικογένειες, άμαξες και ζώα) να έχουν σχέση με τη δολοφονία.

Έτσι, οι μορμόνοι στην περιοχή διελεύσεως επέδραμαν με τη συμμετοχή Ινδιάνων εναντίον των νομάδων και τους συνέλαβαν αρχικά ως ομήρους. Στο πλαίσιο κάποιας αναγνωριστικής διαπραγμάτευσης δήλωσαν οι οδοιπόροι ότι απλά πάνε στην Καλιφόρνια και ούτε που γνωρίζουν τις αντιδικίες των μορμόνων με τον στρατό. Οι μορμόνοι ζήτησαν από τους μεταναστεύοντες άνδρες να παραδώσουν τα όπλα τους, για να υπάρχει βεβαιότητα ότι δεν ήταν πράκτορες του στρατού, και να συνεχίσουν άοπλοι την πορεία τους, μπροστά τα γυναικόπαιδα και πίσω οι άντρες.

Σ’ αυτή την πορεία, η οποία δεν κράτησε πολύ, επέπεσαν στην πεδινή περιοχή Mountain Meadows οι καιροφυλακτούντες στα δάση μορμόνοι (πιθανόν με τη συμπαράσταση Ινδιάνων πολεμιστών) και κατέσφαξαν τους μετανάστες, κάπου μεταξύ 120 και 150 άτομα. Γλίτωσαν μόνο 17 μικρά παιδιά, τα οποία είχαν κρατηθεί ως όμηροι και υιοθετήθηκαν αργότερα από μορμονικές οικογένειες. Έτσι μεγάλωσαν, χωρίς να υποψιάζονται τίποτα για την καταγωγή τους και για το εγκληματικό παρελθόν των νέων «συγγενών» τους.

Κατάληξη της σύγκρουσης

Στα επόμενα χρόνια δήλωνε η ηγεσία των μορμόνων κατηγορηματικά ότι δεν είχε δώσει καμιά εντολή για τη σφαγή και ότι αυτή αποφασίστηκε σε χαμηλό επίπεδο από έναν John D. Lee, ο οποίος ανήκε στη μυστική οργάνωση φανατικών Μορμόνων που ονομάζονταν «γιοι του Dans» ή Δανίτες και είχαν σκοπό την προστασία της θρησκείας και των πιστών από εξωτερικές παρεμβάσεις κτλ.

Τα γεγονότα για τη μαζική σφαγή αμέτοχων και ανύποπτων οδοιπόρων κυκλοφόρησαν σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ και ο κόσμος εξαγριώθηκε εναντίον των «αιρετικών», με υποδαύλιση των άλλων θρησκειών και δογμάτων. Σε στρατιωτικό επίπεδο υπήρξαν αψιμαχίες στρατού και Μορμόνων, αλλά κυρίως πυρπολήσεις χωραφιών από τους μορμόνους για να μείνει ο στρατός χωρίς τρόφιμα. Λόγω δε του αναμενόμενου χειμώνα αποφάσισε ο στρατός να ξεχειμωνιάσει στην περιοχή με πολικό ψύχος και διαρκείς χιονοπτώσεις και να περιμένει την άνοιξη.

Με τη μεσίτευση εχεφρόνων πολιτών από άλλες πολιτείες δέχτηκαν οι μορμόνοι να καθαιρεθεί ο θρησκευτικός ηγέτης τους από τη θέση του κυβερνήτη, να ελέγξει ο στρατός όλες τις καίριες θέσεις στην περιοχή και να δικαστούν οι υπεύθυνοι για τη στάση και τη σφαγή.

Το έτος 1877 καταδικάστηκε ο Δανίτης Lee σε θάνατο και εκτελέστηκε στην ίδια περιοχή που έγινε η σφαγή των μεταναστών. Ο ίδιος ισχυριζόταν μέχρι τέλους ότι ήταν αθώος και αποτελούσε μια «θυσία στρατιώτη» στη σκακιέρα του αγώνα για την επικράτηση του μορμονισμού.

Αποφασίστηκε επίσης στο εξής (που ισχύει μέχρι σήμερα) να μην είναι ποτέ ο κυβερνήτης της πολιτείας Γιούτα ταυτόχρονα θρησκευτικός ηγέτης των μορμόνων.

Το εγκληματικό περιστατικό της σφαγής των μεταναστών από τους πιστούς στο «θεό της αγάπης» μορμόνους έχει γυριστεί και ταινία, περίπου ως ερωτικό δράμα, με τίτλο «September Dawn» (οι φωτογραφίες δείχνουν σκηνές από αυτή την ταινία), η οποία παρουσιάστηκε προ ημερών στην τηλεόραση και μου έδωσε αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση.

Ο προφήτης Ζουρούμπαμπελ

2012-02-11T12:02:00.000+02:00

Ανήσυχη η εκκλησία!

ΤΑ ΝΕΑ, 9/2/ 2012

Ο ευλογημένος τόπος της Φαιάς Πέτρας Σερρών θα γλιτώσει από τη συντέλεια του κόσμου τον Ιούλιο του 2012, προβλέπει ο προφήτης Ζουρούμπαμπελ, γνωστός και ως Μάικ, ο οποίος μετανάστευσε στην περιοχή από τις ΗΠΑ για να γλιτώσει τον εαυτό του και την οικογένειά του.

Οι κάτοικοι του μικρού χωριού της Φαιάς Πέτρας δηλώνουν πως δεν ενοχλούνται από την παρουσία του αυτοαποκαλούμενου προφήτη, ωστόσο ο μητροπολίτης Σιντικής Μακάριος δεν κρύβει την ανησυχία του. Σε δηλώσεις του στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο μητροπολίτης χαρακτηρίζει τον Ζουρούμπαμπελ «παρανοϊκό».

Εξέδωσε μάλιστα ανακοίνωση προς το ποίμνιό του και την ερχόμενη Τρίτη πρόκειται να μεταβεί στη Φαιά Πέτρα προκειμένου να διατελέσει Μέγα Εσπερινό και να καθοδηγήσει τους πιστούς.

«Δεν ξέρουμε αν ο συγκεκριμένος κύριος είναι φυγόποινος, τρελός ή ακόμη και επικίνδυνος, φοβάμαι για άλλα πράγματα» λέει με νόημα.

Ο προφήτης, όμως, δηλώνει ότι δεν έχει κακές προθέσεις: «Ο δημιουργός μού είπε να φύγω από τις ΗΠΑ και να έρθω στη Φαιά Πέτρα που είναι ένας ευλογημένος τόπος για να γλιτώσω από τη συντέλεια του κόσμου που έρχεται στις 19 Ιουλίου του 2012» δηλώνει.

Εδώ και ένα χρόνο, Ζουρούμπαμπελ ζει σε ένα μικρό αγρόκτημα με τη σύντροφό του και την κόρη της, εκτρέφοντας κότες και γαλοπούλες και καλλιεργώντας ζαρζαβατικά, ενώ παράλληλα ανεβάζει τις προφητείες του στο YouTube.

Πριν από ένα μήνα, ο «προφήτης» επισκέφθηκε τον μητροπολίτη Σιντικής, του ανακοίνωσε πως είναι προφήτης και του μίλησε για τη συντέλεια του κόσμου και τα οράματα που έχει. Έλαβε όμως την απάντηση ότι πρέπει να αρχίσει να προσεύχεται και να σταματήσει να μεταφέρει τις ιδέες που έχει.

«Ο καθένας έχει τα δικά του πιστεύω», λένε κάτοικοι του χωριού. «Δε μας ενοχλεί, ζούμε μαζί του ειρηνικά, έχουμε όμως απορία τι θα γίνει και αν γίνει».

Γιατί ανησυχεί η εκκλησία; Τα ίδια υπόσχονται και οι Χ.Ο. παπάδες, άμα τε και οι Γ.Ο.Χ., αλλά βέβαια φαίνεται ότι ο ιερός Ζουρούμπαμπας εισπράττει ξεχωριστά! Είναι καιροί τώρα να χάνονται λεφτά από το ιερόν ταμείον; Και καθόλου παρανοϊκός δεν φαίνεται ο Ζουρού! Μιμείται αυτά που κάνουν οι εκκλησιαστικοί προφήτες διαχρονικά, ένας Παστίτσιος εξ Αμερικής είναι...

Και ανέβλεψε ο τυφλός...

2012-02-09T14:39:00.000+02:00

όχι με θαύμα αλλά με τη «γονιδιακή θεραπεία»

ΒΗΜΑ, 8/2/2012 -

Τρεις αμερικανοί ασθενείς που έχασαν το φως τους σε παιδική ηλικία εμφάνισαν σημαντική βελτίωσή της όρασής τους μετά την υποβολή τους σε γονιδιακή θεραπεία και στους δύο οφθαλμούς.

Θεαματική βελτίωση

Οι συγκεκριμένοι ασθενείς που πάσχουν από μια σπάνια κληρονομική νόσο των οφθαλμών, τη συγγενή αμαύρωση Leber, είχαν ήδη παρουσιάσει σχετική βελτίωση της όρασής τους μετά την υποβολή τους στη γονιδιακή θεραπεία στο ένα μάτι. Τώρα η επιδιόρθωση του γενετικού σφάλματος και στον δεύτερο οφθαλμό οδήγησε σε θεαματικά αποτελέσματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μια εκ των ασθενών, η Τάμι Μόρχαουζ, περιέγραψε στο βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο BBC πώς μετά την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας και στον δεύτερο οφθαλμό της κατάφερε να δει για πρώτη φορά τα πρόσωπα των παιδιών της. Όπως είπε η κυρία Μόρχαουζ μπορεί να μην βλέπει αρκετά καλά ώστε να διαβάσει ή να οδηγήσει αλλά μπορεί να χαρεί τους οικείους της και να κοιτάζει το φως καθώς περνά και χάνεται πάνω από τη λίμνη Ιρι, που βρίσκεται στην περιοχή όπου ζει. «Σε έναν άνθρωπο που πριν δεν έβλεπε καθόλου, το να κατακτήσει έστω και έναν βαθμό όρασης είναι πολύτιμο» σημείωσε η ασθενής.

Η συγγενής αμαύρωση Leber προκαλείται εξαιτίας ελαττωμάτων σε ένα γονίδιο που κωδικοποιεί για μια πρωτεΐνη ζωτικής σημασίας σε ό,τι αφορά την όραση. Η πάθηση εμφανίζεται αμέσως μετά τη γέννηση ή μέσα στους πρώτους μήνες ζωής οδηγώντας σε σοβαρά προβλήματα όρασης, ακούσιες κινήσεις των οφθαλμών και πολύ «φτωχή» νυχτερινή όραση. Η διαταραχή δεν επιτρέπει ουσιαστικώς τη φυσιολογική λειτουργία του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του ματιού.

Τα πρώτα αποτελέσματα

Οι ερευνητές με επικεφαλής ειδικούς από το Ινστιτούτο Νευρολογικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας είχαν ήδη αποκαλύψει από το 2008 ότι η εφαρμογή γονιδιακής θεραπείας σε 12 άτομα με τη συγκεκριμένη ασθένεια είχε οδηγήσει σε μερική ανάκτηση της όρασης. Συγκεκριμένα τα αποτελέσματα αυτά είχαν προκύψει μετά από έγχυση στο ένα μάτι των ασθενών ενός τροποποιημένου ιού που μετέφερε το υγιές γονίδιο RPE65 το οποίο στη συγκεκριμένη ομάδα πασχόντων εμφανίζει ελαττώματα.

Τώρα η ίδια ομάδα με νέα δημοσίευσή της στην επιθεώρηση «Science Translational Medicine» αναφέρει ότι προχώρησε σε εφαρμογή της θεραπείας και στο δεύτερο μάτι τριών ασθενών της αρχικής ομάδας. Όπως φάνηκε, παρουσιάστηκε ακόμη μεγαλύτερη βελτίωση στην όρασή τους.

Οι τρεις εθελοντές μπορούσαν να βλέπουν καλύτερα στο ημίφως ενώ δύο εξ αυτών ήταν σε θέση ακόμη και να αποφεύγουν εμπόδια.

Σημαντικά οφέλη από τη διπλή εφαρμογή

Όπως ανέφερε η επικεφαλής της μελέτης δρ Τζιν Μπένετ οι ασθενείς αυτοί είναι πλέον σε θέση να κάνουν πράγματα τα οποία ήταν αδύνατα για αυτούς στο παρελθόν, όπως το να περπατούν τη νύχτα, να ψωνίζουν τα απαραίτητα και να αναγνωρίζουν πρόσωπα. Η ειδικός σημείωσε στο ΒΒC: «Αποδείξαμε ότι είναι δυνατόν να θεραπεύσουμε με ασφάλεια και τους δύο οφθαλμούς ασθενών με τη συγκεκριμένη μορφή αμφιβληστροειδοπάθειας με χρήση γενετικής θεραπείας ενώ παράλληλα δείξαμε ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τα οπτικά σήματα που λαμβάνει ο αμφιβληστροειδής».

Πράγματι μαγνητικές τομογραφίες που διεξήχθησαν στους ασθενείς έδειξαν ότι ο εγκέφαλος ήταν σε θέση να «δει» τα… νέα μάτια των ασθενών.

Ο εγκέφαλος «βλέπει» τα… νέα μάτια

Σύμφωνα με τον δρα Μαντζάρ Αστάρι από το Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Φιλαδέλφειας που διενήργησε τις μαγνητικές τομογραφίες «οι απεικονιστικές εξετάσεις έδειξαν ότι ο εγκέφαλος ενεργοποιείται μετά τη θεραπεία και αποκρίνεται στα οπτικά ερεθίσματα».

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα να προχωρήσουν σε εφαρμογή της θεραπείας στον δεύτερο οφθαλμό των υπόλοιπων εννέα ασθενών της αρχικής ομάδας και στη συνέχεια να διευρύνουν την κλινική δοκιμή τους. Η δρ Μπένετ υπογράμμισε μάλιστα ότι «τα αποτελέσματα αυτά πιστεύω ότι θα οδηγήσουν σε θεραπεία περισσότερο κοινών μορφών τύφλωσης και στα δύο μάτια».

Ο «ανθρώπος της Ντενίσοβα», άλλο είδος ανθρώπου;

2012-02-08T19:40:00.001+02:00

Η ομάδα ενός διάσημου Γερμανού ανθρωπολόγου, ο οποίος προσδιόρισε πρόσφατα ολόκληρη τη γενετική αλληλουχία των Νεάντερταλ, ανακοινώνει τώρα ότι ολοκλήρωσε το γονιδίωμα ενός ακόμα χαμένου συγγενή μας: ενός μυστηριώδους είδους ανθρώπου που έζησε την παλαιολιθική εποχή στη Σιβηρία και έγινε γνωστό ως άνθρωπος της Ντενίσοβα.

Μαζί με τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, ο άνθρωπος της Ντενίσοβα θεωρείται ο πλησιέστερος εξαφανισμένος συγγενής μας.

Ρώσοι ερευνητές που εξερευνούσαν το σπήλαιο της Ντενίσοβα στα Αλταϊκά Όρη της Σιβηρίας έμειναν έκπληκτοι το 2010 όταν ανακάλυψαν ένα οστό δακτύλου, ηλικίας περίπου 40.000 ετών, το οποίο δεν φαινόταν να ανήκει σε σύγχρονο άνθρωπο, σε άνθρωπο του Νεάντερταλ ή στον πρόγονό τους, τον Homo erectus. Έκτοτε έχουν ανακαλυφθεί στη σπηλιά ακόμα δύο ευρήματα (δύο γομφίοι), το μυστήριο όμως παραμένει.

Αρκετοί ειδικοί εκτιμούν ότι ο άνθρωπος της Ντενίσοβα ανήκε σε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος του γένους Ηomo, αν και μέχρι σήμερα αυτό ήταν αδύνατο να επιβεβαιωθεί.

Νέα στοιχεία προσφέρει τώρα η ομάδα του Σβάντε Πάαμπο στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Max Planck στη Λειψία της Γερμανίας, ο οποίος έγινε διάσημος για τις γενετικές αναλύσεις οστών του ανθρώπου του Νεάντερταλ.

Ήδη από το 2010, ο Πάαμπο είχε προσδιορίσει τη γενετική αλληλουχία του μιτοχονδριακού DNA στο διαθέσιμο υλικό από τη Ντενίσοβα. Το μιτοχονδριακό DNA κληροδοτείται στους απογόνους αποκλειστικά από τη μητέρα, και η ανάλυση της αλληλουχίας έδειξε σημαντικές συγγένειες αλλά και σημαντικές διαφορές σε σχέση με τον Homo sapiens, τον Homo neanderthalensis και τον Homo erectus.

Τώρα, ο Πάαμπο ανακοινώνει ότι προσδιόρισε την αλληλουχία ολόκληρου του γονιδιώματος του μυστηριώδους συγγενής μας. Προκειμένου να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ακρίβεια, ολόκληρο το γονιδίωμα σαρώθηκε όχι μία αλλά 30 φορές.

«Καλύψαμε το γονιδίωμα των Ντενίσοβα τόσες πολλές φορές ώστε έχει λιγότερα λάθη από τα περισσότερα γονιδιώματα σύγχρονων ανθρώπων που έχουν προσδιοριστεί ως σήμερα» επισημαίνει ο Ματίας Μέγιερ, ο συνεργάτης του Πάαμπο που ανέπτυξε τις νέες τεχνικές γενετικής ανάλυσης.

Είναι πράγματι μια εντυπωσιακή επιτυχία, δεδομένου ότι το δείγμα στο οποίο πραγματοποιήθηκαν οι αναλύσεις είχε βάρος μόλις 10 χιλιοστά του γραμμαρίου.

Η μελέτη θα υποβληθεί για δημοσίευση αργότερα φέτος, στο μεταξύ όμως η ερευνητική ομάδα δημοσίευσε τη γενετική αλληλουχία στο Διαδίκτυο ώστε να μπορεί να την εξετάσει οποιοσδήποτε άλλος ερευνητής.

Η γενετική σύγκριση με τον σύγχρονο άνθρωπο και τον άνθρωπο του Νεάντερταλ θα μπορούσε τώρα να προσφέρει νέα στοιχεία για την προέλευση αυτής της μυστηριώδους ομάδας ανθρώπων.

Τα γενετικά δεδομένα του 2010 έδειχναν ότι οι άνθρωποι της Ντενίσοβα εμφανίστηκαν στην Αφρική και επεκτάθηκαν στην Ασία νωρίτερα από τους δικούς μας προγόνους.

Newsroom ΔΟΛ, 7/2/2012

Τα πολλά πρόσωπα του χρόνου V

2012-02-07T23:51:00.000+02:00

Ο μετρονόμος του σώματος
(<<< βλέπε αρχική δημοσίευση)

της Linda Geddes, ΒΗΜΑ, 31/12/2011

Στο Λύκειο Monkseaton στο Τάινσαϊντ της Βρετανίας έχει καταγραφεί πολύ μεγάλη πρόοδος το τελευταίο έτος. Οι απουσίες έχουν μειωθεί, η προσέλευση των μαθητών γίνεται στην ώρα της και τα αποτελέσματα στις εξετάσεις έχουν φθάσει στο ζενίθ. Ο διευθυντής του σχολείου Πολ Κέλεϊ δεν μπορεί να αποδώσει αυτές τις επιτυχίες στον καλύτερο τρόπο διδασκαλίας ή στην επιβολή αυστηρότερης πειθαρχίας. Απλώς αποφάσισε να ανοίγει το σχολείο στις 10 π.μ. αντί για τις 9 π.μ.

Έφηβοι-κουκουβάγιες

Η αλλαγή αυτή έγινε προκειμένου να συγχρονιστεί η σχολική ημέρα με το βιολογικό ρολόι των μαθητών. Οι έφηβοι είναι γνωστό ότι μοιάζουν με «κουκουβάγιες», προτιμώντας να μένουν ξύπνιοι ως τις πρώτες πρωινές ώρες και να κοιμούνται ως το μεσημέρι. Αυτό δεν αποτελεί αποκλειστικώς δικό τους σφάλμα: η φυσική καθυστέρηση στην έκκριση της ορμόνης μελατονίνης μεταφέρει τους «δείκτες» του βιολογικού τους ρολογιού αρκετές ώρες πίσω. Το σχολείο Monkseaton ευθυγραμμίζοντας τη σχολική ημέρα με αυτούς τους βιολογικούς ρυθμούς αποφεύγει το να διδάσκονται οι έφηβοι τα μαθήματά τους όταν ο εγκέφαλός τους μισοκοιμάται.

Στον σύγχρονο κόσμο οι ζωές μας υπαγορεύονται σε μεγάλο βαθμό από τον χρόνο. Ακόμη όμως και χωρίς ρολόγια, προγράμματα και ημερολόγια, το σώμα μας ακολουθεί τον χτύπο του εσωτερικού ρολογιού μας, που δεν είναι άλλο από τους κιρκαδικούς ρυθμούς. Κατά τη διάρκεια του 24ωρου βιώνουμε κύκλους φυσικών και νοητικών αλλαγών, οι οποίες πιστεύεται ότι προετοιμάζουν τον εγκέφαλο και το σώμα μας ώστε να αντεπεξέρχονται στα διαφορετικά καθήκοντα που έχουμε να φέρουμε εις πέρας σε διαφορετικές ώρες μέσα στην ημέρα.

Δεν είμαστε ίδιοι πρωί και βράδυ...

Ο πιο εμφανής από αυτούς τους κύκλους είναι εκείνος του ύπνου και του ξύπνου, υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι. Οι κιρκαδικοί ρυθμοί επηρεάζουν τα πάντα· από το πώς αποδίδουμε σε φυσικά και πνευματικά καθήκοντα ως το σε ποιες ώρες της ημέρας είναι πιο αποτελεσματικά τα φάρμακα. «Δεν είμαστε ο ίδιος οργανισμός το μεσημέρι και τα μεσάνυχτα» λέει ο Ράσελ Φόστερ, που μελετά τους κιρκαδικούς ρυθμούς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Ο κύριος «διακόπτης» των κιρκαδικών ρυθμών είναι ένα μικροσκοπικό τμήμα εγκεφαλικού ιστού που ονομάζεται υπερχιασματικός πυρήνας (SCN) και βρίσκεται λίγο επάνω από τα οπτικά νεύρα. Αυτό το βιολογικό ρολόι συλλέγει πληροφορίες σχετικά με το φως από τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού και τις αναμεταδίδει στο υπόλοιπο σώμα μέσω νευρικών παλμών και ορμονών.

Μεταξύ αυτών είναι η ορμόνη του ύπνου μελατονίνη και το «αντίπαλον» δέος της, η ορεξίνη. Ο SCN επιβάλλει επίσης τους ρυθμούς του στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, στην πέψη, στην κυτταρική διαίρεση, στη θερμοκρασία του σώματος κ.ά. Το μοτίβο της δραστηριότητάς του επαναπροσδιορίζεται κάθε ημέρα από το φως, γεγονός που επηρεάζει την έκφραση «γονιδίων-ρολογιών» των οποίων η δραστηριότητα ακολουθεί έναν 24ωρο κύκλο.

Ο SCN δεν είναι όμως η αρχή και το τέλος του βιολογικού μας ρολογιού. Πολλά από τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος περιέχουν δικά τους εσωτερικά ρολόγια τα οποία φθάνουν στο ζενίθ και στο ναδίρ της λειτουργίας τους μέσα στην ημέρα. Για παράδειγμα, κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν φλεγμονές και ονομάζονται σιτευτικά είναι πιο δραστήρια νωρίς το πρωί, γεγονός που ίσως εξηγεί για ποιον λόγο διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος όπως το άσθμα εκδηλώνονται με εντονότερα συμπτώματα κατά τις πρωινές ώρες. Και τα δερματικά κύτταρα φαίνεται να έχουν κιρκαδικούς ρυθμούς καθώς πολλαπλασιάζονται τη νύχτα και παράγουν περισσότερα έλαια κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και με τα κύτταρα του στομάχου που εκκρίνουν την ορμόνη της πείνας γκρελίνη.

Ο μαέστρος του οργανισμού

Αυτά τα επί μέρους εσωτερικά ρολόγια δεν είναι πλήρως ανεξάρτητα από το «μεγάλο ρολόι» του οργανισμού. Ο SCN μοιάζει σαν τον διευθυντή μιας ορχήστρας, παράγοντας ένα σήμα το οποίο καθοδηγεί το... παίξιμο των μουσικών. «Εάν κάποιος πυροβολήσει τον μαέστρο, τα μέλη της ορχήστρας θα συνεχίσουν να παίζουν, ωστόσο το καθένα με τον δικό του ρυθμό με αποτέλεσμα να χαθεί η αρμονία του συνόλου» αναφέρει ο Φόστερ. Ατομα των οποίων ο SCN σταματά να λειτουργεί εξαιτίας τραυματισμού ή ασθένειας χάνουν τον τακτικό 24ωρο κύκλο τους.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσο η φυσική όσο και η νοητική μας κατάσταση εμφανίζουν μεγάλες διακυμάνσεις ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Για παράδειγμα, η θερμοκρασία του πυρήνα του σώματος είναι στο χαμηλότερο σημείο της γύρω στις 4.30 π.μ., αυξάνεται κατά τη διάρκεια της ημέρας και φθάνει στο ανώτατο σημείο της γύρω στις 7 μ.μ. Και τα επίπεδα της αδρεναλίνης αυξομειώνονται κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Οι αλλαγές αυτές επιδρούν στο πώς αποδίδουμε σε διαφορετικά καθημερινά καθήκοντα. «Υπάρχουν αρκετά στοιχεία που μαρτυρούν ότι οι κιρκαδικοί ρυθμοί ορίζουν πολλές πτυχές των ανθρώπινων επιδόσεων, συμπεριλαμβανομένων των αθλητικών» αναφέρει ο Τζιμ Γουότερχαους από το Πανεπιστήμιο Liverpool John Moores στη Βρετανία. Καθώς η θερμοκρασία του σώματος και τα επίπεδα της αδρεναλίνης ανεβαίνουν το απόγευμα, οι φυσικές επιδόσεις τείνουν να βελτιώνονται. Την ίδια στιγμή όμως η ικανότητα να φέρνουμε εις πέρας πολύπλοκες πνευματικές «αποστολές», όπως η λήψη δύσκολων αποφάσεων, μειώνεται όσο περνούν οι ώρες της ημέρας.

Δεν ακολουθούν όμως όλοι οι άνθρωποι το ίδιο μοτίβο. Ορισμένοι είναι πρωινοί τύποι, που σημαίνει ότι προτιμούν να ξυπνούν νωρίς και να κοιμούνται επίσης νωρίς το βράδυ, ενώ άλλοι είναι βραδινοί τύποι, δυσκολεύονται δηλαδή να λειτουργήσουν το πρωί, αλλά «μεγαλουργούν» τη νύχτα. Αυτοί οι «χρονότυποι» προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τα γονίδια, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο κατηγορίες.

Στο απώτατο άκρο αυτού του φάσματος υπάρχουν κάποια άτομα με μια σπάνια αλλά θεραπεύσιμη διαταραχή που ονομάζεται οικογενές σύνδρομο προηγμένης φάσης ύπνου (familial advanced sleep-phase syndrome, FASPS). Τα συγκεκριμένα άτομα ξυπνούν τις πρώτες πρωινές ώρες και κοιμούνται πολύ νωρίς το βράδυ. Γνωρίζουμε πλέον ότι το σύνδρομο FASPS προκαλείται από μία και μόνο μετάλλαξη σε ένα γονίδιο που ονομάζεται ΡΕR2 και το οποίο είναι ένα από τα «χρονογονίδια» που είναι υπεύθυνα για το «κούρδισμα» του SCN.

Μπορούμε να κουρδιστούμε;

Μπορεί επίσης κάποιος να... βάλει μπροστά το ρολόι τού οργανισμού του μέσω της έκθεσης σε έντονο φως νωρίς το πρωί, αν και πρώιμα ερευνητικά στοιχεία μαρτυρούν ότι το βιολογικό ρολόι κάποιων ανθρώπων αντιστέκεται περισσότερο στο «κούρδισμα» σε σύγκριση με άλλους, αναφέρει ο Στίβεν Μπράουν του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης στην Ελβετία. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς στο τζετ λαγκ και τους είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστούν στην εργασία σε βάρδιες σε σύγκριση με άλλους.

Και η ηλικία μπορεί να προκαλέσει βαθιές αλλαγές στο βιολογικό ρολόι. Τα πιο ηλικιωμένα άτομα συνηθίζουν να κοιμούνται λιγότερο και να ξυπνούν νωρίτερα. Ο Μπράουν και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν μάλιστα πρόσφατα έναν παράγοντα στο αίμα ηλικιωμένων ατόμων ο οποίος παρεμβαίνει στους κιρκαδικούς ρυθμούς των δερματικών κυττάρων κάνοντας τα κύτταρα να «ξυπνούν» νωρίτερα, όπως αναφέρουν σε δημοσίευσή τους που έγινε στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences».

Αυτή η ανακάλυψη μαρτυρεί ότι είναι ίσως πιθανόν να αναπτύξουμε φάρμακα που θα μετατρέπουν τις «κουκουβάγιες» σε «πετεινούς» και το αντίστροφο. «Κάτι τέτοιο θα ήταν χρήσιμο όχι μόνο για τα γηραιότερα άτομα, αλλά και για εκείνους που εργάζονται σε βάρδιες καθώς και για όσους πάσχουν από σύνδρομα ύπνου» σημειώνει ο Μπράουν. Ακόμη και αν αυτό συμβεί μην ελπίζετε πάντως ότι οι νυσταγμένοι έφηβοι θα αποκτήσουν κάποια ημέρα μάτι-«γαρίδα» στις 9 το πρωί.

Ο συνθέτης των μορίων

2012-02-06T22:15:00.002+02:00

Μια συζήτηση με τον Κυριάκο Νικολάου αποκαλύπτει το παρόν και το μέλλον της χημείας

του Τάσου Καφαντάρη, ΒΗΜΑ, 5/2/2012

Ο καθηγητής Κυριάκος Νικολάου έχει χαρακτηριστεί από την επιστημονική κοινότητα ως ο «μάγος των οργανικών συνθέσεων». Θεωρείται θεμελιωτής της διαδικασίας ολικής σύνθεσης και πατέρας των πλέον πολύπλοκων ουσιών και φαρμακευτικών σκευασμάτων. Η πρωτοποριακή έρευνά του έχει οδηγήσει στη δημιουργία αντιβιοτικών και φαρμάκων για τη θεραπεία του καρκίνου και του AIDS. Η δημιουργία της ταξόλης (taxol), ενός από τα πιο σημαντικά χημειοθεραπευτικά φάρμακα που έχουν παραχθεί ως σήμερα, του απέδωσε διεθνή αναγνώριση και τον έφερε κοντά στο βραβείο Νομπέλ το 2009.

Ο ίδιος όμως σημειώνει σεμνά σε συνεντεύξεις του ότι δεν είναι ο εφευρέτης αυτών των ουσιών αλλά ο ανασυνθέτης τους: «Η ιστορία της ταξόλης πάει πίσω στον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος έγραψε σε ένα βιβλίο του ότι ένας από τους αρχηγούς των βαρβάρων, όταν νικήθηκε από τους Ρωμαίους, αυτοκτόνησε πίνοντας τσάι από τα φύλλα ενός δέντρου. Υστερα από 2.000 χρόνια οι επιστήμονες σκέφτηκαν ότι κάτι θα σημαίνει αυτό, απομόνωσαν την ουσία από το δέντρο αυτό και βρήκαν την ταξόλη, την οποία προωθούσαν στην κλινική.

Υπήρχε όμως πρόβλημα ποσότητας. Επρεπε να καταστρέψουν ολόκληρα δάση για να πάρουν μια μικρή ποσότητα, η οποία δεν ήταν αρκετή. Προσπαθήσαμε, λοιπόν, διάφορες επιστημονικές ομάδες να τη συνθέσουμε στο εργαστήριο. Εκείνη την εποχή, το 1994, υπήρχαν γύρω στις 15 ομάδες που προσπαθούσαν να συνθέσουν την ταξόλη στο εργαστήριο. Η δική μας ομάδα ήταν η τελευταία που ξεκίνησε την προσπάθεια και μας πήρε δυόμισι-τρία χρόνια για να τη συνθέσουμε και να τη δημοσιεύσουμε πρώτοι». Αντίστοιχη ήταν, είπε, και η ιστορία της ασπιρίνης: «Ξεκίνησε πριν από 3.500 χρόνια, από τον αιγυπτιακό πολιτισμό, και έφθασε στην Ελλάδα με τον Ιπποκράτη. Δηλαδή, γνώριζαν οι αρχαίοι ότι αν μασούσαν φύλλα της μυρτιάς θα έφευγε ο πόνος. Μετά, όταν ωρίμασε η χημεία, οι επιστήμονες έβγαλαν αυτό το συστατικό με αυτές τις ιδιότητες, το άλλαξαν οι χημικοί στο εργαστήριο και καταλήξαμε στην ασπιρίνη».

Την Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2012 ο Κυριάκος Νικολάου βρέθηκε στην Αθήνα και μίλησε στον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», προσκεκλημένος από την Ενωση Ελλήνων Χημικών. Ευκαιρίας δοθείσης έκλεψα δύο ώρες από τον πολύτιμο χρόνο του για χάρη των αναγνωστών μας.

Ο καθηγητής Κυριάκος Νικολάου είναι ένας από τους πιο επιφανείς επιστήμονες της οργανικής χημείας διεθνώς. Γεννήθηκε στον Καραβά της Κύπρου το 1946. Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και αποφοίτησε με «άριστα». Τρία χρόνια μετά την αποφοίτησή του ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Χημείας και εργάστηκε στα πανεπιστήμια Columbia και Harvard των ΗΠΑ ως μεταπτυχιακός ερευνητής. Το 1983 διορίστηκε καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, στην έδρα Rhodes -Thompson. Το 1989 διορίστηκε καθηγητής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του San Diego της Καλιφόρνιας και στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Scripps, όπου είναι πρόεδρος του Τμήματος Χημείας, ενώ κατέχει και την καθηγητική θέση Χημικής Βιολογίας Skaggs και την έδρα Darlene Shilley στη Χημεία. Είναι επίσης μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών των ΗΠΑ. Εχει δημοσιεύσει περισσότερες από 500 εργασίες, είναι κάτοχος 64 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και στο δημοσιευμένο επιστημονικό έργο του υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός αναφορών. Η πολυσχιδής ερευνητική πορεία του αριθμεί επίσης 45 διεθνή βραβεία και διακρίσεις, ενώ το 2009 είχε συζητηθεί το όνομά του για το Νομπέλ Ιατρικής.

Φυσιογνωμικά είχα απέναντί μου έναν Ελληνα που σε αλλοτινούς καιρούς ήταν συνηθισμένος: ήπιος και μετρημένος στους τρόπους, γαλήνιο και σίγουρο βλέμμα στα μεγάλα του μάτια, σεμνός και ταπεινός στα λόγια του. Σκέφτηκα να δυναμιτίσω την αταραξία του:

– Είχε ωραία θέα από τον Καραβά; Τόσο άπλετη που σας επέτρεψε να «δείτε» την Καλιφόρνια από τα παιδικά σας χρόνια;

«Ο Καραβάς είναι στην πλαγιά του Πενταδάκτυλου και βλέπει στη θάλασσα της Κυρήνειας. Είχε όντως ωραία θέα, ως την ημέρα που αυτή “γέμισε” από τα τουρκικά αλεξίπτωτα. Εκτοτε, από το 1974, η θέα του χάθηκε για μας. Εγώ, πάντως, είχα ήδη φύγει από το χωριό μου, σε ηλικία 13 χρόνων, για να πάω σε “καλό σχολείο” της Λευκωσίας, το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εκεί γοητεύθηκα από το μάθημα Χημείας του καθηγητή μου και ξεκίνησα για ένα πτυχίο Χημείας στην Αγγλία. Οπότε ο ορίζοντάς μου αρχικά ήταν περιορισμένος, ως το Λονδίνο. Συνέχισα εκεί τις σπουδές μου, μέχρι που πήρα το διδακτορικό μου. Ψάχνοντας για το πού θα κάνω μεταδιδακτορικό, ο ορίζοντας άνοιξε κι άλλο προς τη Δύση και με πήγε στο Πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ. H εκεί δουλειά μου τράβηξε την προσοχή ενός φημισμένου καθηγητή του Harvard, του μετέπειτα νομπελίστα E. J. Corey, οπότε πήγα στη Βοστώνη για άλλα τρία χρόνια. Οταν τελείωσα κι εκεί, θέλησα να επιστρέψω στο Λονδίνο – λόγω “έρωτα υπό αναστολή”. Ο Corey όμως με έπεισε να δω τις ευκαιρίες που προσέφερε επαγγελματικά η Αμερική και... η γυναίκα μου ακόμη μου το “χτυπάει” ότι της είχα υποσχεθεί πως θα μέναμε στις ΗΠΑ “μόνο για έναν χρόνο”!».

– Και φτάσατε να γίνετε φημισμένος καθηγητής και υποψήφιος για Νομπέλ... Αλλά πείτε μου σε τι διαφέρει η «συνθετική χημεία» όπου εξειδικευθήκατε από την κλασική χημεία των γυμνασιακών μας χρόνων;

«Η συνθετική χημεία είναι συνάμα επιστήμη και τέχνη που καταγίνεται με το να δημιουργεί μόρια που είτε υπάρχουν είτε όχι στη φύση. Από ένα σχέδιο στο χαρτί ή στον υπολογιστή ο χημικός μπορεί να φτάσει να δομήσει στο εργαστήριό του ένα μόριο που ενδεχομένως έχει μεγάλη αξία για τη φαρμακευτική, την κοσμητική ή όποια άλλη περιοχή. Αυτή τη δυνατότητα αξιοποιούν σήμερα και όλες σχεδόν οι άλλες επιστήμες και τεχνολογίες για να αποκτήσουν υλικά με πρωτόγνωρες ιδιότητες. Οτιδήποτε σας έρχεται στον νου από τα αγαθά γύρω μας, από τα φάρμακα, τα λιπάσματα, τα πλαστικά και τα αεροπλάνα ως τα κινητά τηλέφωνα και τα ρούχα, έχει να κάνει με επιτεύγματα μετατροπής της ύλης από τη συνθετική χημεία».

– Αρα, όταν κοιτάτε μια βιτρίνα με τη σύζυγό σας, εκείνη βλέπει το ρούχο κι εσείς τη σύσταση των υλικών του;

«Ακριβώς. Οι χημικοί έχουμε μια αλλιώτικη ματιά για τον κόσμο, μια ματιά που γεφυρώνει τον μακρόκοσμο με τον μικρόκοσμο. Για παράδειγμα, στο ρόφημά μας όλοι βλέπουμε τους κόκκους της ζάχαρης ή του καφέ, αλλά ο χημικός βλέπει αμέσως τη δομή των μορίων τους. Κι αν πάει στο εργαστηριακό μικροσκόπιό του, μπορεί να “παίξει” με αυτή τους τη δομή και να φτιάξει κάτι άλλο.

Το παιχνίδι με το μικροσκόπιο και τους υπολογιστές είναι κάτι που βλέπω ως κοινό τόπο των επιστημόνων. Επειτα από δύο αιώνες ραγδαίων επιστημονικών ανακαλύψεων για τον μακρόκοσμο, φθάσαμε πια σε μια από κοινού προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του μικρόκοσμου και ανασύστασής του μέσω προσομοιώσεων στον υπολογιστή. Εχουμε πλέον υπολογιστική φυσική, υπολογιστική χημεία, υπολογιστική βιολογία...».

– Αυτό το κοινό εργαλείο σχεδιασμού και ανάλυσης, ο υπολογιστής, οδηγεί τελικά σε μια σύγκλιση των βασικών επιστημών;

«Οντως ο υπολογιστής είναι το μέσο σύνδεσης των επιστημών μεταξύ τους. Παλιότερα εργαζόταν ο καθένας απομονωμένος στο πεδίο του, με αποτέλεσμα να μας διαφεύγουν πολλά και να μη συνδυάζουμε τις γνώσεις μας. Κλασικό τέτοιο παράδειγμα είναι το πώς οι χημικοί άφησαν να τους διαφύγει η ανακάλυψη της δομής διπλού έλικα του DNA, παρ' ότι ως πολυμερές ήταν του πεδίου τους. Την ανακάλυψαν ένας βιοφυσικός (Francis Crick) και ένας ορνιθολόγος (James D. Watson) “βλέποντας” στα πειραματικά δεδομένα αυτό που δεν έβλεπαν οι χημικοί. Ανάλογα, άφησαν να τους διαφύγει η πρόσφατη ανακάλυψη της graphene (γραφίνη ή γραφένιο). Και είναι χαρακτηριστικό το ότι ο άνθρωπος που καθόρισε την εξέλιξη της σύγχρονης χημείας, ο νομπελίστας Linus Pauling, ήταν χημικός και φυσικομαθηματικός. Τώρα πια έχουν όλοι αντιληφθεί την αξία της διεπιστημονικότητας καθώς οι έρευνες που γίνονται από συνεργαζόμενους επιστήμονες διαφορετικών τομέων είναι αυτές με τα καλύτερα αποτελέσματα. Η πιο πρόσφατη και εντυπωσιακή υλοποίηση της διεπιστημονικότητας έγινε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, που έστησε ένα τεράστιο κέντρο ιατρικής έρευνας, το Center for Clinical and Translational Sciences (CCTS), εντάσσοντας στον ίδιο χώρο 140.000 ερευνητές από διάφορα επιστημονικά πεδία! Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι θα συμπυκνωθούν όλες οι επιστήμες σε μια πανεπιστήμη, διότι το βάθος των επί μέρους γνώσεων είναι τεράστιο και δεν μπορεί να το κατέχει κανείς εξ ολοκλήρου».

– Αν, όμως, όλες οι επί μέρους επιστήμες αποκρυπτογραφούν τη σύσταση του υλικού κόσμου, οι συνθετικές επιστήμες όπως η δική σας είναι αυτές που αποτολμούν να τον ανασυνθέτουν. Υποκαθιστάτε, δηλαδή, έστω και μερικά, κάποιο ρόλο Θεού. Κι αυτό εγείρει μέγιστο θέμα υπευθυνότητας. Μόλις πρόσφατα, π.χ., είδαμε τους εφευρέτες ενός τρόπου ταχείας παρασκευής ιού της γρίπης να «κλειδώνουν» την εργασία τους για να μη γίνει κτήμα τρομοκρατών. Εσείς είχατε αντιμετωπίσει ποτέ τέτοιο δίλημμα;

«Κάποτε, όταν εργαζόμουν με μόρια από ισχυρές τοξίνες, προερχόμενες από σπάνιους μικροοργανισμούς της θάλασσας, έδωσα μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης. Επειτα από λίγες ημέρες με επισκέφθηκε στέλεχος της CIA που με ρώτησε επισταμένως για το ποιος ενδιαφέρθηκε για την εργασία μου. Ευτυχώς δεν υπήρξε συνέχεια, αλλά τότε συνειδητοποίησα το πόσο εύκολα το επιστημονικό ζητούμενο μπορεί να αποτελέσει στόχο άλλων ενδιαφερόντων. Ιδιαίτερα οι τοξίνες είναι πεδίο μεγάλου ρίσκου: μας είναι απαραίτητες για να καταπολεμήσουμε ασθένειες όπως ο καρκίνος, αλλά ο έλεγχός τους είναι εξόχως σημαντικός τόσο για τις κλινικές παρενέργειες όσο και για άλλου είδους».

– Μιλώντας για τον καρκίνο, υπάρχει στον άμεσο ορίζοντα η προοπτική να γλιτώσουμε από τις τόσο επιβλαβείς ραδιοθεραπείες μέσω φαρμάκων που συνθέτετε;

«Είναι αλήθεια ότι τόσο οι ραδιοθεραπείες όσο και πολλά από τα φάρμακα που ήδη χρησιμοποιούνται είναι αναποτελεσματικά ως και επιβλαβή. Η σύζευξη αντισωμάτων με τοξίνες είναι ένας νέος “Δούρειος Ιππος” που θα μας επιτρέπει να στέλνουμε με ακρίβεια στον καρκινικό στόχο το φάρμακο και αφήνει το περιθώριο ελπίδας για υποκατάσταση όλων των μεθόδων που έχουν παρενέργειες. Ωστόσο βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο επίτευξης σταθερών δεσμών ώστε να μην αποκόπτεται η τοξίνη από το αντίσωμα πρόωρα. Επίσης ο καρκίνος είναι τόσο πολύπλοκος αντίπαλος που δεν θα έλεγα ότι θα νικηθεί πολύ γρήγορα».

– Πέρα από τις παρενέργειες στην υγεία, θα ήθελα να μου πείτε και για τις παρενέργειες που βλέπουμε στην όλη επιστημονική έρευνα: η εξειδίκευση και η ανάγκη χρήσης όλο και ακριβότερου εργαστηριακού εξοπλισμού δείχνουν να έχουν υποτάξει την επιστημονική έρευνα στις πολυεθνικές επιχειρήσεις. Είναι έτσι;

«Αντιλαμβάνομαι απόλυτα αυτό που λέτε. Κάποτε, όταν ξεκίνησα, η Αμερική είχε ενστερνισθεί το όραμα του Κένεντι και η έρευνα χρηματοδοτούνταν αφειδώς και χωρίς περιορισμούς. Την τελευταία δεκαετία, όμως, τα βιομηχανικά λόμπι έχουν κατορθώσει να πείσουν τις κυβερνήσεις – το υπουργείο Υγείας, στην περίπτωσή μας – να δίνουν τη χρηματοδότηση βάσει προσφορών. Οπότε μας ζητούν να τους προδιαγράψουμε την ενδεχόμενη αξιοποίηση του ερευνητικού μας αποτελέσματος και έχουν φθάσει να καθοδηγούν την έρευνά μας βάσει των δικών τους στόχων. Αυτό μας έχει φέρει “στη γωνία” και παλεύουμε κυριολεκτικά για να επιζήσουμε ως ερευνητικά ιδρύματα. Και, δυστυχώς, αυτό έχει γίνει πλέον παγκόσμιο φαινόμενο – το συνάντησα και στην Ευρώπη και στη Σιγκαπούρη».

– Μοιάζει ιστορικό ανέκδοτο το ότι η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός άνθησαν την εποχή που γεννιούνταν τα έθνη-κράτη, αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της οικονομικής κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας οι επιστήμες καθυποτάσσονται και γίνονται «στρατευμένες» σε επιχειρηματικά συμφέροντα...

«Αυτό το έχω διαπιστώσει και με πειράζει πάρα πολύ. Το όραμα της ελεύθερης αγοράς κατέληξε σε εφιάλτη λόγω ακριβώς της ανεξέλεγκτης απληστίας των πολυεθνικών. Μετά τη μετανάστευση των γραμμών παραγωγής στην Κίνα, τώρα έχουμε το ξερίζωμα των ερευνητικών εργαστηρίων και τη μεταφορά τους εκεί. Και όλα αυτά κοντόθωρα, με γνώμονα το άμεσο κέρδος, χωρίς κανείς τους να νοιάζεται για τους ανθρώπους. Είναι κάτι που δεν αντέχω και δεν κατανοώ πώς δεν αντιλαμβάνονται την καταστροφή που σπέρνουν».

– Εκείνοι μπορεί να αδιαφορούν, αλλά οι επιστήμονες πώς αντιδρούν; Εννοώ, ο κόσμος όλος θα περίμενε από αποδεδειγμένα σοφούς όπως οι νομπελίστες να κάνουν το δικό τους «λόμπι» και να υψώσουν τη δική τους φωνή. Για παράδειγμα, κάποτε ο Οπενχάιμερ είχε ζητήσει να ενταχθούν όλες οι έρευνες για την πυρηνική ενέργεια υπό την προστασία του ΟΗΕ, υπερεθνικά, και δεν τον ακούσαμε. Μήπως τώρα θα έπρεπε να επιτύχουμε κάτι τέτοιο για τις έρευνες στη βιοτεχνολογία, στη γενετική και στη συνθετική χημεία;

«Πραγματικά έτσι είναι, αλλά δυστυχώς, ενώ όλοι θα περιμέναμε από αυτούς να μιλήσουν, δεν το κάνουν. Και έτσι προτάσεις όπως αυτή ακούγονται ακόμη ουτοπικές. Κατά καιρούς έχουν προταθεί και άλλα, αλλά οι πολιτικοί – που προωθούν συμφέροντα άλλων – δεν τους ακούνε. Στην περίπτωσή μου, μου είχε ζητηθεί προ εικοσαετίας να υποβάλω προτάσεις και για την Ελλάδα και για την Κύπρο, αλλά όλα έμειναν στα συρτάρια για λόγους που εκείνοι γνωρίζουν».

– Με βάση όλα τα υπάρχοντα δεδομένα, αν ήσασταν σήμερα στην Ελλάδα γονιός εφήβου, θα τον ωθούσατε να σπουδάσει την επιστήμη σας;

«Εχετε αγγίξει άλλο ένα ευαίσθητο σημείο μου. Ενώ η δική μου γενιά είχε όραμα τις φυσικές επιστήμες, την τελευταία εικοσαετία η αφρόκρεμα των μαθητών ωθείται στον επιχειρηματικό τομέα. Παράδειγμα είναι τα ίδια μου τα παιδιά: έχω δύο γιους που δουλεύουν ήδη στη Wall Street βγάζοντας πολύ περισσότερα λεφτά από τους δικούς μου αποφοίτους. Και έτσι και εκείνοι τώρα “μηχανεύονται” τρόπους για να προσκομίσουν κέρδη στους εργοδότες τους αφήνοντας τους άλλους επιστήμονες στο έλεος της ανομίας της ελεύθερης αγοράς. Στον αντίποδα αυτής της κατάρρευσης στη Δύση, βλέπουμε στην Κίνα να βγαίνουν τώρα εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες και μηχανικοί κάθε χρόνο. Ειλικρινά δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτό, αλλά αισθάνομαι πως η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει αν δεν αποκτήσει ίδιες δυνάμεις. Και αυτό σημαίνει να συνεργασθούν κράτος και επιχειρηματικά κεφάλαια προκειμένου να ξαναστηθεί εγχώρια βιομηχανία και να τη “δέσουν” με την έρευνα στα πανεπιστήμιά μας. Μόνο έτσι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας».

– Πέρα όμως από βασικά ερωτήματα, όπως το πώς αυτές οι νέες βιομηχανίες θα είναι ανταγωνιστικές έναντι των Κινέζων ή ποια κεφάλαια της ελεύθερης αγοράς θα επένδυαν εδώ, διαβλέπω έναν πιο παρεμβατικό ρόλο του κράτους στην πρότασή σας. Ζητάτε την επιβολή προστατευτισμού, όπως τον ζήτησε πέρυσι και το πρώην αφεντικό της Intel στις ΗΠΑ, ο Andrew Grove;

«Οντως αυτός είναι τώρα ο προβληματισμός και όλοι φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά για να μη “στιγματιστούν”. Εχουμε όμως έναν “οικονομικό καρκίνο” στον πλανήτη και πρέπει να τον καταπολεμήσουμε. Τα γράφει όλα αυτά με εξαιρετικό τρόπο ο καθηγητής του Columbia Jeffrey Sachs στο πρόσφατο βιβλίο του “The Price of Civilization” (“Το τίμημα του πολιτισμού”)».

– Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να σας θέσω την εξής ερώτηση: Υπάρχει κάποια σκέψη που σας ταλανίζει, κάτι που να σας κάνει να αμφιβάλλετε για το θεωρητικό υπόβαθρο της επιστήμης σας;

«Πάλι διαβάσατε τη σκέψη μου! Ναι, υπάρχει κάτι που “με τρώει”: είναι το ποια είναι η δύναμη που κάνει τα κύτταρα των έμβιων οργανισμών να έχουν αυτή την εξελικτική ορμή, αυτή τη “συνταγή ανάπτυξης”. Εμείς, όσα και όποια μόρια να συνθέσουμε στο εργαστήριο, δεν καταφέρνουμε να τους εμφυτεύσουμε την έφεση για “επόμενο βήμα”. Τι είναι αυτό που κάνει έναν σπόρο ντομάτας να μεγαλώνει οπωσδήποτε, να γίνεται φυτό με φύλλα και να βγάζει καρπούς; Τι διαφοροποιεί το ζωντανό από το μη ζωντανό; Είναι η κατάλυση, είναι ο δεσμός υδρογόνου; Ανθρακας είναι η πρώτη ύλη των μεν και των δε, αλλά η δύναμη της εξέλιξης είναι ένα καλά φυλαγμένο μυστικό που μου διαφεύγει».

– «Ανθρακας ο θησαυρός», αλλά αν η διαφορά κρύβεται στον μικρόκοσμο του μικρόκοσμου – σε ένα διαφορετικό στροβίλισμα των κβάντων, για παράδειγμα –, τότε δεν μπορείτε να προσεγγίσετε το μυστικό χωρίς κάποια άλλα μαθηματικά. Μήπως νιώθετε ότι σας λείπει η εμβάθυνση και στην επιστήμη του Πυθαγόρα;

«Πραγματικά το αισθάνομαι αυτό: αν είχα καταφέρει να εμβαθύνω εξίσου και στους δύο κλάδους, χημείας και μαθηματικών, θα είχα καταφέρει πολύ περισσότερα. Τα μαθηματικά είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις επιστήμες! Η προσομοίωση στον υπολογιστή επέτρεψε την παρέμβαση του ανθρώπου στον μικρόκοσμο της ύλης και έδωσε κοινό εργαλείο ανάλυσης στις επιστήμες.»

Χαμηλότερο I.Q. έχουν οι ρατσιστές και οι συντηρητικοί

2012-02-05T18:25:00.000+02:00

Μελέτη αποκαλύπτει ποιες ιδεολογίες ασπάζονται οι εξυπνότεροι

newsbeast.gr, 3/2/2012

Είναι ηλίθιοι οι ρατσιστές; Μήπως οι συντηρητικοί τείνουν να είναι λιγότερο ευφυείς από τους φιλελεύθερους; Μια νέα έρευνα, που διεξήγαγε το πανεπιστήμιο Brock στο Οντάριο του Καναδά απαντά «μάλλον, ναι» και στα δύο ερωτήματα.

Η μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Psychological Science, απέδειξε πως όσοι είχαν χαμηλό σκορ στα τεστ ευφυίας (I.Q tests) όταν ήταν παιδιά, τείνουν να καλλιεργούν προκατειλημμένα πιστεύω και να ακολουθούν πιο συντηρητικές ιδεολογίες ως ενήλικοι.

Πάντως, ο δείκτης ευφυίας υπολογίζεται με συγκεκριμένα τεστ, αλλά το κατά πόσον τα αποτελέσματά τους ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, παραμένει ένα άλυτο ζήτημα.

Ο Dr. Gordon Dodson καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο και επικεφαλής της ομάδας των ερευνητών στο Brock σημειώνει πως τα αποτελέσματα της έρευνας αποκαλύπτουν έναν «φαύλο κύκλο»: οι άνθρωποι με χαμηλό δείκτη ευφυίας τείνουν να ασπάζονται πιο συντηρητικές ιδέες, οι οποίες στην ουσία δείχνουν ότι υπάρχει απροθυμία από τα συγκεκριμένα άτομα για αλλαγή και επομένως είναι σχεδόν φυσιολογικό να διακατέχονται τότε και από προκαταλήψεις.

Γιατί, λοιπόν, λιγότερο έξυπνοι άνθρωποι κατά κανόνα ασπάζονται συντηρητικές ιδεολογίες; Επειδή τέτοιου είδους ιδεολογίες συνήθως αντικατοπτρίζουν «αυστηρότητα και τάξη» επιτρέποντας την κατανόηση ενός πολύπλοκου κόσμου, λέει ο Dodson. Δυστυχώς, αυτά τα στοιχεία δημιουργούν πάντα και προκαταλήψεις, συμπληρώνει.

«Η πραγματικότητα είναι πάντα ιδιαιτέρως πολύπλοκη. Οι ιδεολογίες συνήθως προσπαθούν να δώσουν λύσεις σε αυτή την πολυπλοκότητα και να επιβάλλουν απλές λύσεις. Γι' αυτό το λόγο, δεν αποτελεί έκπληξη ότι άνθρωποι με λιγότερες διανοητικές ικανότητες από άλλους συνήθως ασπάζονται τις πιο απλοποιημένες ιδεολογίες» καταλήγει ο καθηγητής ψυχολογίας μιλώντας στην Huffington Post

Αφορισμοί Ιερώνυμου

2012-02-04T21:17:00.001+02:00

του Mπάμπη Παπαδημητρίου, Καθημερινή, 4/2/2012

Ο επίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος απέστειλε επιστολή στον πρωθυπουργό Παπαδήμο. Όπως εξηγεί, «σπαράσσεται η καρδιά» βλέποντας ότι «άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μια στιγμή στην άλλη, ακόμη και το σπίτι τους». Δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την ειλικρίνεια του επικεφαλής των επισκόπων. Εναργώς, μάλιστα, συμφωνώ με την ακροτελεύτια αποστροφή της επιστολής: «Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της, μπορεί και πάλι να τραβήξει μπροστά».

Δυστυχώς, για να το επιτύχει αυτό, θα χρειαστεί πραγματική, ειλικρινώς χριστιανική και, κυρίως, πατριωτική βοήθεια από την Εκκλησία. Προηγείται το υπέρτατο καθήκον της πνευματικής διακονίας και της ψυχικώς υποστήριξης του πληρώματος. Αν πάλι έχει «θολώσει ο νους» του, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, τότε ας συγκρατηθούν οι ιεράρχες. Ιδιαίτερα από άμβωνος. Η πλάτη του λαού δεν αντέχει παιχνίδια πολιτικής και από τους εκκλησιαστικούς υπαλλήλους του κράτους.

Είναι προφανές πως όταν ο κ. Ιερώνυμος ευχήθηκε στον νέο πρωθυπουργό «πολλή δύναμη, υγεία και υπομονή σε αυτήν την κρίσιμη ώρα», δεν εννοούσε ότι θα τον κατηγορήσει, τόσο σύντομα, ως δυνάστη έτοιμο να υποβάλει τον λαό σε «ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή». Είχε την ευκαιρία να ενημερωθεί με τον καταλληλότερο τρόπο, να αντιληφθεί τις διαστάσεις του σκληρού διλήμματος που αντιμετωπίζει η χώρα και να εκτιμήσει με ακρίβεια τη στάση του.

Ο κ. Ιερώνυμος επέλεξε να μην κάνει τίποτε απ’ όλα αυτά. Προτίμησε να κατηγορήσει όσους ακόμη προσπαθούν. Να υψώσει, σε μια δύσκολη στιγμή, μεγαλύτερα εμπόδια στους πολιτικούς. Η Εκκλησία επιχειρεί μια ευθεία ανάμειξη στην πολιτική ζωή. Οσοι πληρώνουν τους φόρους τους βλέπουν την περιουσία τους να αποψιλώνεται και εργάζονται σκληρότερα για να προστατεύσουν και τα αδύναμα μέλη της οικογένειάς τους, αντιλαμβάνονται τα λόγια του επισκόπου ως πισώπλατο χτύπημα σε μια δύσκολη στιγμή.

Αντί να επαινέσει την «πρωτόγνωρη καρτερία», δικαιολογεί την «οργή που παραμερίζει τον φόβο» και μοιάζει ως η Εκκλησία να έχει κάτι να κερδίσει εφ’ όσον εκδηλωθεί ο «κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης». Αντί να ευχαριστήσει τους φίλους που σπεύδουν να στηρίξουν με το δικό τους υστέρημα και με τη συμβουλή τους, ο κ. Ιερώνυμος ζητεί να αποκρούσομε τους «έξωθεν εκβιασμούς, απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους».

Η εκμετάλλευση της ξεχωριστής θέσης που έχει η Εκκλησία της Ελλάδος στο Σύνταγμα και τις παραδόσεις προκαλεί κατάπληξη σε όσους διατηρούσαν την ελπίδα ότι η λαϊκιστική εκτροπή του μακαριστού Χριστόδουλου δεν θα εμφανιζόταν και πάλι στο προσκήνιο. Η Αρχιεπισκοπή δεν βρήκε την ευκαιρία να επηρεάσει θετικά την ακολασία του ασυγκράτητου δανεισμού του κράτους, ενώ πολύ καλά γνώριζε σε πόσο μεγάλη υλική και ψυχική σκλαβιά οδηγεί η απληστία στην οποία επιδοθήκαμε χωρίς περιστροφές.

Ο κ. Ιερώνυμος επιλέγει παράταξη. Δεν μένει παρά η απειλή του αφορισμού σε όσους «υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε». Ισως έτσι να εξηγείται ότι σε μια μακροσκελή επιστολή δεν βρέθηκαν λόγια για τη λύτρωση του άνεργου συμπολίτη μας και του υπό πτώχευση κράτους μας. Κρίμα!

Σήμερα επισκέφθηκε ο κ. Ιερώνυμος τον κτηματομεσίτη-ηγούμενο Εφραίμ στη φυλακή όπου είναι προφυλακισμένος. Ανακοινώθηκε ότι η επίσκεψη ήταν ολιγόλεπτη (πάλι καλά δηλαδή που δεν κράτησε 1-2 μέρες!) και έγινε «με στόχο να εκφράσει ο κ. Ιερώνυμος ανθρωπίνως την συμπαράστασή του προς τον προφυλακισμένο ηγούμενο», όπως δήλωσαν συνεργάτες του.

Θα ήταν αξιέπαινος ο αρχιεπίσκοπος, αν πήγαινε σε μια οποιαδήποτε φυλακή και επισκεπτόταν γενικά τους φυλακισμένους. Αυτός όμως επέλεξε τον συνάδελφό του έμπορο οικοπέδων, για να βεβαιωθούμε όλοι ότι προτιμάει να πάει, όχι εκεί που έχουν στοιβαχτεί 2 και 3 φορές παραπάνω φυλακισμένοι σε ακατάλληλα κελιά, αλλά εκεί που υπάρχει το χρήμα... Με τις παραδόσεις οι κληρικοί, όπως πάντα!

Αλληλογραφία από παλιά...

2012-02-03T18:04:00.003+02:00

Τα πολλά πρόσωπα του χρόνου IV

2012-02-01T23:05:00.001+02:00

Το ακριβέστερο ρολόι στον κόσμο
(<<< βλέπε αρχική δημοσίευση)

του Richard Webb, ΒΗΜΑ, 31/12/2011

Από το 1955, όταν ο Λούις Εσεν και ο Τζακ Πάρι του Εθνικού Φυσικού Εργαστηρίου (NPL) της Βρετανίας στο Τέντινγκτον παρουσίασαν το πρώτο ατομικό ρολόι –το οποίο μετρούσε τον χρόνο με ακρίβεια 0,0001 δευτερολέπτων την ημέρα–, μεταγενέστερα ρολόγια, ακριβέστερα κατά ακόμη μικρότερα κλάσματα του δευτερολέπτου, έχουν φέρει τον κόσμο σε καλύτερο συγχρονισμό. Σήμερα το δευτερόλεπτο ορίζεται με έναν αριθμό – 9.192.631.770, για να είμαστε ακριβείς– ατομικών μεταπτώσεων στο καίσιο.

Το ρεκόρ του ακριβέστερου ρολογιού εναλλάσσεται από καιρού εις καιρόν ανάμεσα σε διάφορα εθνικά μετρολογικά εργαστήρια, από τον περασμένο Αύγουστο όμως έχει επανέλθει στο NPL. Το ρολόι του βρετανικού εργαστηρίου, το NPL-CsF2, λειτουργεί ωθώντας έναν πίδακα ατόμων καισίου προς τα επάνω και μετρώντας τις μεταπτώσεις τους καθώς ανεβοκατεβαίνουν για να αντισταθμίσουν την επίδραση της βαρύτητας. Αν «χτυπούσε» από την εποχή της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, θα «έχανε» μόλις περίπου μισό δευτερόλεπτο.

Μια νέα γενιά συσκευών, όπως το ρολόι ιόντων στροντίου του NPL, θεωρείται ακόμη ακριβέστερη. Εν τω μεταξύ ένα ρολόι ιόντων αλουμινίου στο Εθνικό Ινστιτούτο Μέτρων και Τεχνολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μπόλντερ του Κολοράντο θα ήταν εκτός συγχρονισμού μόνο κατά 4 δευτερόλεπτα αν λειτουργούσε από την εποχή της Μεγάλης Εκρηξης.

Εξοστρακισμός προσευχής από τη σχολική αίθουσα...

2012-01-29T21:50:00.002+02:00

Μία 16χρονη μαθήτρια στις ΗΠΑ ξεσήκωσε όλη την πόλη που μένει εναντίον της: Η Jessica Ahlquist από το Cranston/Rhode Island, με 80.000 κατοίκους, εκνευριζόταν γιατί στη σχολική αίθουσα που παρακολουθούσε μαθήματα Λυκείου υπήρχε αναρτημένη μια προσευχή - εδώ και 50 χρόνια.

Μια αφίσα κάπου 2,5 μέτρα ήταν αναρτημένη στον τοίχο και ανέφερε: «Επουράνιε πατέρα μας... Βοήθησέ μας να δίνουμε κάθε μέρα το καλύτερό μας εαυτό...» Και συνεχίζει έτσι, μέχρι να καταλήξει σε ένα «Αμήν».

Μετά από την παρέμβαση της Ahlquist έχει καλυφθεί πλέον η αφίσα, με αποτέλεσμα να δεχτεί η δυναμική μαθήτρια χαρακτηρισμούς από θεόπληκτους βουλευτές ότι είναι «ένα μικρό κακό πράγμα» - ούτε καν παιδί ή κορίτσι! Μάλιστα, μέσα στη μαζική υστερία των θεόπληκτων μικροαστών, ένας ανθοπώλης αρνήθηκε να στείλει στη μαθήτρια τριαντάφυλλα που παρήγγειλε ένας φυσιοκράτης κάτοικος του Cranston. Η Αστυνομία της πόλης συνοδεύει καθημερινά πλέον την Jessica στο σχολείο.

Ο καυγάς για την αναρτημένη προσευχή ήταν παλαιότερος και δεν έφερε πρώτη η Jessica το θέμα στα δικαστήρια! Πριν από ένα έτος περίπου υπέβαλε κάποιος κηδεμόνας μαθητή διαμαρτυρία στην American Civil Liberties Union (ACLU) για την εγκατάλειψη της θρησκευτικής ουδετερότητας από το σχολείο, δηλαδή το κράτος. Η ACLU είναι μια κίνηση δικαιωμάτων του ανθρώπου με σημαντική επιρροή, όπως εκτιμά η εφημερίδα New York Times. Η διεύθυνση του σχολείου προβληματίστηκε για το θέμα της ανάρτησης και η Jessica ήταν πάντα μπροστά ως διαμαρτυρόμενη. Τελικά, η διεύθυνση αποφάσισε να αφήσει την αφίσα στη θέση της, γιατί έχει γίνει πλέον καθεστώς, παράδοση, είναι ένα δημιούργημα της κοσμικής καθημερινότητας, όπως ειπώθηκε με το γνωστό πνεύμα διαστρέβλωσης των θεολόγων και των θεόπληκτων.

Η τοπική ένωση της ACLU επέμενε με δικαστική προσφυγή και ζήτησε από την Jessica να εκπροσωπήσει την καταγγελία, επειδή έχει η ίδια «έννομο συμφέρον». Έτσι παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, όπου δήλωσε μετά από ερωτήσεις, ότι ναι μεν κάποτε βαφτίστηκε σε κάποιο χριστιανικό δόγμα, χωρίς να ερωτηθεί, αλλά τώρα και από καιρό δεν πιστεύει πια στο θεό. «Όποτε βλέπω την αφίσα, κάθε μέρα δηλαδή, αισθάνομαι να μου λέει κάποιος ότι εσύ δεν ανήκεις εδώ! Τη στιγμή δε που έχω πίσω μου το σύνταγμα της χώρας και την πρώτη προσθήκη περί απαγόρευσης προβολής ή υποβάθμισης κάποιας θρησκείας...»

Στα μέσα Ιανουαρίου αποφάσισε ένα τοπικό δικαστήριο υπέρ της μαθήτριας. Σύμφωνα με αυτή την απόφαση, η αφίσα με την προσευχή δεν έχει θέση στη σχολική αίθουσα. «Δεν παίζει κανένα ρόλο, πόσο θα συζητάμε πάνω σ' αυτό το θέμα, η σχολική προσευχή είναι ένα θρησκευτικό κείμενο μιας θρησκείας και δεν έχει θέση σε σχολικές αίθουσες», κατέληξε ο δικαστής Ronald Lagueux. Η ίδια απαγόρευση ισχύει εξ άλλου για όλα τα δημόσια σχολεία των ΗΠΑ.

Αν και η Jessica απέκτησε αυτόματα υπερτοπική φήμη και στο λογαριασμό της στο Facebook εγγράφηκαν μερικές χιλιάδες φίλοι, ταυτόχρονα δέχεται βρισιές στο διαδίκτυο (Twitter: «θέλω να της δώσω μια γροθιά στη μούρη»), όπως αναφέρει η Daily Mail. Κάποιος άλλος έγραψε: «Πώς αισθάνεσαι ως το πιο μισητό πρόσωπο στο RI (Rhode Island);»

Αν και με την κάλυψη της αφίσας ικανοποιήθηκε η καταγγέλλουσα, μια από τις επόμενες μέρες είχε κανονιστεί συνεδρίαση της σχολικής διεύθυνσης για τα οικονομικά του σχολείου, αλλά η συζήτηση περιστράφηκε αποκλειστικά στην αφίσα με την προσευχή, όπως γράφει το site Wpri.com. Καθηγητές που αντιμετώπιζαν με συμπάθεια τη διαμαρτυρόμενη μαθήτρια, έλαβαν απειλητικά ηλεκτρονικά μηνύματα και έξω από το σχολείο μαζεύτηκε ομάδα πολιτών, κυρίως μικροέμποροι και υπάλληλοι, οι οποίοι έβριζαν. Η Αστυνομία παρενέβη πριν εκτραχυνθούν τα πράγματα...

Εννοείται, οι θεόπληκτοι πολίτες ούτε έχουν διαβάσει ούτε καταλαβαίνουν το περιεχόμενο της αφίσας, όπου κάπου αναφέρεται: «Επουράνιε πατέρα... βοήθησέ μας να χαμογελάμε, ακόμα κι όταν χάνουμε...»

Ποια Εκκλησία, τίνος αιώνα;

2012-01-28T21:30:00.000+02:00

της Άννας Φραγκουδάκη, ΤΑ ΝΕΑ, 28/1/2012

=Αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατό οι αρχές της Εκκλησίας να μην αντιδρούν σε δημόσιες απόψεις όπως οι περιεχόμενες σε επιστολή που έστειλε ο Μητροπολίτης Πειραιώς μέσα Ιανουαρίου στη Γ. Γραμματέα του ΚΚΕ (ανάλογες, γράφτηκε, έστειλε και σε άλλους αρχηγούς κομμάτων και στον Πρωθυπουργό). Η επιστολή καλεί την Αλέκα Παπαρήγα, μέσα στον «αγώνα» της «για την διάσωσι της φιλτάτης Πατρίδος εκ των αρπακτικών διαθέσεων των δανειστών και πιστωτών Αυτής», να «εμποδίσει» και την ψήφιση των νομοσχεδίων «Καταπολέμηση εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας» και «Κώδικας ναρκωτικών».

=Η επιστολή εκθέτει λεπτομερώς τις απόψεις του Μητροπολίτη για το νομοσχέδιο περί ρατσισμού. Το ονομάζει αντισυνταγματικό και αποκαλεί τον όρο «πολυπολιτισμική» κοινωνία «ιδεολογήματα» που «αντίκεινται εις τον ψυχισμό και την καρδία των Ελλήνων». Καταγγέλλει ότι «προστατεύονται» οι σέκτες, οι παραθρησκείες, ο σατανισμός κ.ά. (έως και οι «ανθρωποθυσίες»). Για το δικαίωμα σεξουαλικού προσανατολισμού εκφράζει την «τρομακτική» του «απογοήτευσι διά το πολιτικό προσωπικό της χώρας» που νομιμοποιεί «κακουργηματικές εκδηλώσεις περί το γενετήσιο ένστικτο» και παρομοιάζει τον αρμόδιο υπουργό με τον «φρενοβλαβή ηγεμόνα της Ρώμης Νέρωνα».

=Μια ρύθμιση περί συλλογικής ευθύνης νομικών προσώπων για αδικοπραγίες μέλους τους με διευθυντική θέση η επιστολή την ονομάζει «φασιστική» και «φίμωση της πληροφορήσεως», επειδή θα γίνει «ποινικά κολάσιμη», γράφει, «ακόμα και η αναφορά εις την εγκληματικότητα ομάδων λαθρομεταναστών» καθώς και «εις το επιβαλλόμενο από το Ισλάμ "τζιχάντ" και τον φονταμενταλισμό του». Στη συνέχεια, η απορία, πώς οι εκκλησιαστικές αρχές δεν αντιδρούν, γίνεται ακόμα πιο μεγάλη.

=Εναντίον της παραπάνω ρύθμισης περιέχει το αδιανόητο παράδειγμα ότι κατά τη λογική της θα έπρεπε να φυλακίζονται «οι χιλιάδες των ορθοδόξων Εβραίων» που αναφέρονται ως προς το Ολοκαύτωμα «σε πράξεις και παραλείψεις σιωνιστών ηγετών» (sic). Τέλος, στηρίζει την καταγγελία της απλούστευσης του διαζυγίου σε ακραία υποτιμητική περιγραφή της μουσουλμανικής θρησκείας αποκαλώντας τον κατά τις ισλαμικές γραφές προφήτη και θεϊκό απόστολο: «ψευδοπροφήτη του Ισλάμ, άραβα έμπορο Μωάμεθ, ο οποίος τον 7ον αι. εις το Κοράνιόν του (sic) ανιδρύει την διάλυσι υπό του ανδρός του γάμου...».

Δεν άλλαξαν καθόλου ο παπάς, η εκκλησία και η θρησκεία, η κοινωνία αλλάζει μέρα με τη μέρα και φαίνεται η απόσταση από τους μισάνθρωπους επαγγελματίες της πίστης... Αν μπορούσαν θα έκαιγαν πάλι ανθρώπους με διάφορα προσχήματα, ιδίως γυναίκες που τους χαλάνε την αισθητική! Πάλι καλά που δεν αναφέρει ο Σεραφείμ πάλι νόμους της κβαντικής φυσικής, οι οποίοι δήθεν ενισχύουν τις οπισθοδρομικές απόψεις του...

Τα πολλά πρόσωπα του χρόνου III

2012-01-27T22:57:00.001+02:00

Θα ταξιδέψουμε στο χρόνο;
(<<< βλέπε αρχική δημοσίευση)

του Μarcus Chown, ΒΗΜΑ, 31/12/2011

Εύκολα μπορεί να πει κανείς ότι το ταξίδι στον χρόνο ανήκει μόνο στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Στο κάτω κάτω ο Χ. Τζ. Γουέλς έγραψε τη «Μηχανή του χρόνου» στα τέλη του 19ου αιώνα και ακόμη κανένας δεν έχει φτιάξει μια τέτοια μηχανή που να λειτουργεί. Μην απογοητεύεστε ωστόσο: εξακολουθούμε να κάνουμε ανακαλύψεις που ίσως μας δείξουν τον δρόμο προς τα εμπρός – ή προς τα πίσω.

Το ταξίδι στον χρόνο είναι εγγενές στις βασικές αρχές της Γενικής Σχετικότητας. Η θεωρία του Αϊνστάιν προβλέπει ότι ο χρόνος κυλάει πιο αργά σε ισχυρή βαρύτητα, επομένως γερνάτε πιο αργά αν ζείτε σε μια μονοκατοικία από ό,τι σε έναν ουρανοξύστη: όταν βρίσκεστε πιο κοντά στο έδαφος, βρίσκεστε σε οριακά ισχυρότερη βαρύτητα. Για να φτιάξετε λοιπόν μια μηχανή του χρόνου, πρέπει απλώς να συνδέσετε δύο περιοχές στις οποίες ο χρόνος κυλάει με διαφορετική ταχύτητα.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα τη Γη και την άμεση εγγύτητα μιας μαύρης τρύπας, όπου η ισχυρή βαρύτητα κάνει τον χρόνο να κυλά υπερβολικά αργά. Ας πούμε ότι θέτετε σε λειτουργία δύο ρολόγια στα δύο αυτά σημεία τη Δευτέρα. Οταν φθάσει η Παρασκευή στη Γη, στη μαύρη τρύπα θα είναι ακόμη Τετάρτη. Αν λοιπόν μπορούσατε να ταξιδέψετε στιγμιαία από τη Γη κοντά στη μαύρη τρύπα, θα ταξιδεύατε από την Παρασκευή πίσω στη Δευτέρα. Και να το – ταξίδι στον χρόνο!

Σκουληκότρυπες: κάτι σαν το μετρό;

Το ερώτημα είναι: Μπορείτε; Ναι – κατ’ αρχήν. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία η δομή του χωροχρόνου αποτελείται από ένα κουβάρι από υπο-μικροσκοπικές συντομεύσεις που ενώνουν τον χώρο και τον χρόνο και είναι γνωστές ως σκουληκότρυπες. Αν κάνατε λίγα βήματα μέσα σε ένα τέτοιο τούνελ, μπορεί να βγαίνατε έτη φωτός μακριά, στην άλλη πλευρά του Γαλαξία, ή μερικά χρόνια πίσω στο παρελθόν ή μπροστά στο μέλλον. Είναι πιθανό τα σωματίδια-φαντάσματα που ονομάζονται νετρίνα να επιτελούν ήδη ένα τέτοιο κατόρθωμα.

Για εμάς τους υπόλοιπους ωστόσο θα πρέπει προηγουμένως να λυθούν μερικά πρακτικά προβλήματα. Για να χρησιμοποιήσετε μια σκουληκότρυπα για ένα ταξίδι στον χρόνο, αυτή θα πρέπει να ενώνει τους χρόνους και τα μέρη ανάμεσα στα οποία θέλετε να ταξιδέψετε: αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει με κάποιον τρόπο να συνδέσετε τη μία άκρη της στην κοντινότερη μαύρη τρύπα.

Ακόμη και αν το καταφέρετε, θα εξακολουθήσετε να έχετε κάποια θέματα: θα πρέπει να μεγεθύνετε την κβαντικής κλίμακας σκουληκότρυπα σε μικροσκοπικό μέγεθος και να βρείτε έναν τρόπο να διατηρήσετε την είσοδο και την έξοδό της ανοιχτές. Πράγμα δύσκολο, αφού οι σκουληκότρυπες είναι καταληκτικά ασταθείς και κλείνουν μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Για να τις κρατήσετε ανοιχτές, θα χρειαστείτε ένα υποθετικό είδος ύλης με απωθητική βαρύτητα. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει τέτοια εξωτική ύλη με αρκετή ισχύ. Αυτό όμως το οποίο γνωρίζουμε είναι ότι για να δημιουργηθεί μια σήραγγα με στόμιο διαμέτρου περίπου ενός μέτρου – αρκετά πλατύ δηλαδή ώστε να μπορεί να ταξιδέψει κάποιος μέσα από αυτό – θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε τη συνολική ενέργεια που παράγει ένα μεγάλο ποσοστό των άστρων στον γαλαξία μας σε έναν χρόνο.

Παρά την τόση προσπάθεια ωστόσο μια τέτοια μηχανή δεν θα μας πήγαινε ποτέ πίσω στις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας. Αν βρούμε μια σκουληκότρυπα, αυτή θα είναι εξ ορισμού η πρώτη στιγμή του παρελθόντος στην οποία θα μπορούν να φθάσουν οι ταξιδιώτες του χρόνου. Αν λοιπόν ονειρεύεστε να πάτε για σαφάρι δεινοσαύρων, έχετε μόνο μία επιλογή: βρείτε μια μηχανή του χρόνου που άφησαν κάποιοι εξωγήινοι στη Γη πριν από τουλάχιστον 65 εκατομμύρια χρόνια.

Το «παράδοξο του παππού»

Παρ’ όλα αυτά μπορούμε να κάνουμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα με τη δική μας μηχανή του χρόνου. Από τη στιγμή που θα τη φτιάξουμε, για παράδειγμα, οι μελλοντικοί πολιτισμοί θα μπορούν να έρχονται πίσω και να μας επισκέπτονται. Αυτό ανοίγει μια ενδιαφέρουσα προοπτική: μπορεί κάποιος να έρθει πίσω και να σκοτώσει έναν πρόγονό του, κάνοντας αδύνατη τη δική του ύπαρξη; Αυτή είναι μια από τις διασημότερες σπαζοκεφαλιές του ταξιδιού στον χρόνο, το λεγόμενο «παράδοξο του παππού». Και φαίνεται ότι η κβαντική φυσική μπορεί να έχει μιαν απάντηση.

Χρόνια τώρα οι κβαντικοί φυσικοί «τηλεμεταφέρουν» σωματίδια αντιγράφοντας τις πληροφορίες που περιγράφουν ένα σωματίδιο και επικολλώντας τες σε ένα άλλο, πιο μακρινό. Τον περασμένο Ιανουάριο ο Σεθ Λόιντ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και ο Εφραίμ Στάινμπεργκ του Πανεπιστημίου του Τορόντο έδειξαν ότι οι κανόνες της κβαντομηχανικής επιτρέπουν αυτό το είδος της τηλεμεταφοράς όχι μόνο στον χώρο αλλά και στον χρόνο. Επειδή οι κβαντικές καταστάσεις σωματιδίων όπως τα φωτόνια και τα ηλεκτρόνια επηρεάζονται από τις μετρήσεις που θα γίνουν στο μέλλον τους, το ταξίδι στον χρόνο είναι φυσιολογικό στον κβαντικό κόσμο.

Τα πειράματα του Λόιντ και του Στάινμπεργκ έδειξαν ότι, τουλάχιστον με τα φωτόνια, η μηχανική του ταξιδιού στον χρόνο συνωμοτεί ώστε να διατηρήσει τις οικείες έννοιες του αιτίου και του αιτιατού. Στέλνουν τα φωτόνια να ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο και στη συνέχεια αντιστρέφουν την πολικότητά τους. Αυτή η αντιστροφή αντιστοιχεί με την είσοδο του φωτονίου σε μια κατάσταση η οποία σημαίνει ότι αρχικά δεν θα μπορούσε να είχε ταξιδέψει πίσω στον χρόνο: η νέα κατάσταση «σκοτώνει» την προηγούμενη. Εξαιτίας των πιθανοτήτων που εμπλέκονται στις κβαντικές μετρήσεις, υπήρχε πάντα μια περίπτωση κάποια από τις δύο διαδικασίες να μη συνέβαινε. Ο Λόιντ και ο Στάινμπεργκ διαπίστωσαν πως όταν στέλνουν το φωτόνιο να σκοτώσει τον «παππού» του είτε το ταξίδι στον χρόνο είτε η αντιστροφή της πολικότητας πάντοτε αποτύγχαναν.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα αυτού που ο Στίβεν Χόκινγκ του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ αποκαλεί χρονολογική προστασία. Οπως δείχνει επίσης η δυσκολία της κατασκευής μιας μηχανής του χρόνου μέσω σκουληκότρυπας, οι νόμοι της Φυσικής φαίνονται αποφασισμένοι να διατηρήσουν τους κανόνες του αιτίου και του αιτιατού της κοινής λογικής. Παρ’ όλα αυτά η πόρτα για το ταξίδι στον χρόνο εξακολουθεί να παραμένει ερμητικά... ανοιχτή.

(βλέπε συνέχεια >>>)

Γι' αυτό ενοχλεί η καύση νεκρών...

2012-01-25T00:14:00.000+02:00

megatv.com, 24/1/2012

Εντολή Ιερώνυμου σε ιερείς για φιλανθρωπία από τα "τυχερά" νεκροταφείων...

Την απαίτηση του να βοηθήσουν το ίδρυμα της Αρχιεπισκοπής που φιλοξενεί παιδιά με σύνδρομο Ντάουν εξέφρασε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του προς τους ιερείς των κοιμητηρίων ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος.

Ο κ. Ιερώνυμος όταν πληροφορήθηκε τη δυσαρέσκεια που εξέφρασαν ορισμένοι κληρικοί που έδωσαν την εισφορά τους, δεν δίστασε να τους πεί: "ή εσείς ή εγώ", τονίζοντας ότι η πολιτική της φιλανθρωπίας είναι για εκείνον μονόδρομος.

Ο Αρχιεπίσκοπος βράβευσε τους κληρικούς που προσέφεραν από τα "τυχερά" τους και κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ποσό των 270.000 ευρώ.

Με γνωστό ότι η υπηρεσία σε κοιμητήρια είναι προνομιακή, αφού θεωρείται ότι αυτοί οι κληρικοί εισπράττουν περισσότερα "τυχερά", ο κ. Ιερώνυμος αποφάσισε οι ιερείς να εναλλάσονται σε αυτές τις θέσεις ώστε να μην υπηρετούν για χρόνια οι ίδιοι.

Ο Αρχιεπίσκοπος όμως αναφέρθηκε και στα προβλήματα που απασχολούν την πατρίδα μας, λέγοντας μεταξύ άλλων: "Χρειάζεται φώς, περισσότερο φώς, όχι κρυψίνοια, απιστία, εγωγϊσμός που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση. Δεν χρειάζεται πανικός".

Βρε βρε τι μαθαίνουμε -όχι πως δεν το ξέραμε, βέβαια- ότι "η υπηρεσία σε κοιμητήρια είναι προνομιακή, αφού θεωρείται ότι αυτοί οι κληρικοί εισπράττουν περισσότερα τυχερά..." Γιατί να συμφωνήσουν λοιπόν με την καύση νεκρών, η οποία δεν αφήνει κανένα τυχερό; Υπέρ των (εισπρακτικών) παραδόσεων λοιπόν οι "άγιοι" πατέρες του εκκλησιαστικού μηχανισμού...

«Τα παιδιά θέλουν να κακοποιηθούν σεξουαλικά»

2012-01-24T13:23:00.000+02:00

δηλώνει καθολικός επίσκοπος!

της Ελίνας Ράπτη, The Insider, 23/1/2012

Ο Επίσκοπος της Τενερίφης παρέχει μια ενδιαφέρουσα εξήγηση για τον τεράστιο αριθμό των παιδιών που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από καθολικούς ιερείς: «Το ζήτησαν τα ίδια», λέει.

Το 2007, όταν η αμερικανική Καθολική Εκκλησία άρχισε να παραπαίει από τα σκάνδαλα περί σεξουαλικών κακοποιήσεων, ο επίσκοπος της Τενερίφης Bernardo Alvarez έκανε μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.

Σε συνέντευξη του την παραμονή των Χριστουγέννων στην εφημερίδα La Opinión de Tenerife, ο Επίσκοπος Alvarez είπε ότι υπάρχουν παιδιά που θέλουν να κακοποιηθούν. «Υπάρχουν έφηβοι 13 ετών οι οποίοι, όχι μόνο συμφωνούν στη σεξουαλική πράξη, την αναζητούν, και αν είστε απρόσεκτοι θα την προκαλέσουν κιόλας.

Οι βιαστές δεν είναι οι ιερείς. Οι βιαστές είναι τα προκλητικά αυτά πορνίδια, θηλυκού και αρσενικού γένους, που μονίμως βρίσκουν λόγους να σκύβουν μπροστά στους ιερείς και να εκθειάζουν τεντωμένοι τη φρέσκια, υγρή σάρκα τους, σχεδόν εκλιπαρώντας να χρησιμοποιηθούν ερωτικά από παιδόφιλους.

Μετά αρχίζουν τις μηνύσεις και πλέον είναι προφανές το τι συμβαίνει... Συνταξιοδοτούνται και μια ζωή πληρώνονται από την εκκλησία».

Τα αμφιλεγόμενη σχόλια σοκάρισαν την κοινή γνώμη. Η ισπανική κυβέρνηση άφησε να εννοηθεί ότι ενδέχεται να αναθεωρήσει τις σχέσεις της με την Εκκλησία, εκτός και αν ληφθούν άμεσα μέτρα εναντίον του Επισκόπου της Τενερίφης. Ομάδες προστασίας των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και ενώσεις προστασίας των παιδιών κάλεσαν τις αρχές για δίωξη του Επισκόπου για υποκίνηση και υπεράσπιση των πράξεων κακοποίησης των ανηλίκων, ενώ τα αριστερά πολιτικά κόμματα ζήτησαν την άμεση απόλυση του Alvarez.

Πέντε χρόνια αργότερα, ο Alvarez είναι ακόμα Επίσκοπος.

Αυτό στη δικαστική γλώσσα μεταφράζεται ως εξής: "Τα ήθελε κύριε Πρόεδρε..." Και ο επίσκοπος εξυπηρετούσε απλά. Αν του ζητούσαν κόκα, θα τους έδινε να σνιφάρουν... Αν ζητούσαν τα παιδιά οπλοπολυβόλα, θα τους τα έδινε από χριστιανική αγάπη...

Από τον Σεραφείµ στην Αλέκα

2012-01-23T11:53:00.001+02:00

Σήφης Πολυμίλης, ΒΗΜΑ, 21/1/2012

Τι κοινό µπορεί να έχει ένας µητροπολίτης, εκφραστής των πιο ακραίων συντηρητικών θέσεων της Εκκλησίας, µε το ΚΚΕ; Πώς γίνεται ένας κατ’ εξοχήν µισαλλόδοξος ιεράρχης να δηλώνει δηµοσίως ότι συµπλέει σε µια σειρά θέµατα µε το κόµµα που υποτίθεται ότι φιλοδοξεί να αλλάξει, σε προοδευτική µάλιστα κατεύθυνση, την ελληνική κοινωνία; Κι όµως, στη χώρα όπου βασιλεύουν η θολούρα, η εύκολη συνθηµατολογία και οι θεωρίες συνωµοσίας υπάρχει µια διαχωριστική γραµµή που διαπερνά σχεδόν όλα τα κόµµατα. Εν ονόµατι της αντίστασης στους επάρατους τροϊκανούς, στους Ευρωπαίους που µας πίνουν το αίµα και της υπεράσπισης του εθνικοπατριωτικού συµφέροντος, όπως το εννοούν αυτοί, συνασπίζονται κόµµατα και πρόσωπα που φαινοµενικά απέχουν ιδεολογικά πα ρασάγγας. Από τον Μίκη και τον σερ Βασίλειο ως τον Σεραφείµ, από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ ως τους «αριστερούς» του βαθέος ΠΑΣΟΚ και τους αντιµνηµονιακούς Φαήλους της ΝΔ.

Με ανοιχτή επιστολή του λοιπόν προς την κυρία Παπαρήγα αλλά και τους κκ. Τσίπρα και Κουβέλη, µετά τις συµβουλές που έδωσε στον Καντάφι και στη... βασίλισσα Ελισάβετ, ο πολέµιος του «σιωνιστικού τέρατος», ο εξορκιστής των σατανάδων, καλεί σε συµπαράταξη για τη «διάσωση της φιλτάτης πατρίδος εκ των αρπακτικών διαθέσεων των δανειστών και πιστωτών που θα οδηγήσουν αναποδράστως εις την απώλειαν της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας»... Και ποιο είναι το διακύβευµα αυτής της... ανίερης συµπαράταξης; Μα η πρωτοβουλία της κυβέρνησης για τη «θεσµοθέτηση και ετέρου σεξουαλικού προσανατολισµού, εφεύρεση φρικώδης δαιµόνων»...

Έτερο φρικώδες µέτρο για το οποίο συµπλέει µε το ΚΚΕ ο λαµπρός ποιµενάρχης που έχει σηκώσει επίσης τη σηµαία της αντίστασης κατά της δηµιουργίας τζαµιού, είναι η αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών... Είναι τέτοια η ταύτισή του µάλιστα ώστε επικαλείται και προσυπογράφει τα δηµοσιεύµατα του «Ριζοσπάστη»... Που, για όσους δεν έχουν εντρυφήσει, σηµειώνει ως απάντηση στην αποποινικοποίηση της χρήσης ότι «στην ελεύθερη χρήση ναρκωτικών βρήκαν τα κόµµατα της πλουτοκρατίας το φάρµακο για τη φτώχεια, την ανεργία, την κατανάλωση πολιτιστικών σκουπιδιών. Δηλαδή θολούρα στο µυαλό και τα κεφάλια κάτω»... Για τους απόβλητους βέβαια χρήστες, µε τους οποίους είναι γεµάτες οι φυλακές, ούτε κουβέντα.

Και τι φταίει το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ που κάποιοι αντιδραστικοί επιζητούν τη συµµαχία τους;» θα απαντήσουν κάποιοι. Μόνο που το έργο το έχουµε ξαναδεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια και σύµπτωση επαναλαµβανόµενη παύει να είναι σύµπτωση. Όπως δεν είναι σύµπτωση αυτή η λεπτή κόκκινη γραµµή που ενώνει αντιιµπεριαλιστές από τη µία και ακραιφνείς εθνικοπατριώτες από την άλλη, κατά µήκος σχεδόν όλων των κοµµάτων. Με πρώτη γραµµή σύµπτωσης να µην αλλάξει τίποτε στην ελληνική κοινωνία και, δεύτερη, ότι για όλα τα κακά που µας έχουν βρει µοναδικοί υπαίτιοι είναι οι ξένοι που µας εποφθαλµιούν µονίµως... Μήπως ήρθε η ώρα κάποιοι να αναρωτηθούν ότι κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Αριστεράς;

Δώστε πίσω τα Χριστούγεννα...

2012-01-22T10:19:00.002+02:00

Οι ετήσιες αντιδικίες φονταμενταλιστών και φιλελεύθερων στην Αμερική

Κάθε χρόνο, προς το τέλος του έτους συμβαίνει στην Αμερική κάτι σαν φυσικό φαινόμενο: Εμφανίζεται κάποιος πολιτικά φιλελεύθερος με δημόσια εξουσία και λέει κάτι εναντίον της χριστουγεννιάτικης γιορτής, του υπερκαταναλωτισμού, του χριστουγεννιάτικου δέντρου κ.ο.κ. Αμέσως ξεσηκώνονται συντηρητικοί εκπρόσωποι φορέων και θρησκειών και αρχίζουν τις κατηγορίες ότι "έφτασε ο αντίχριστος", "θέλουν να απαγορεύσουν τα Χριστούγεννα" και άλλα συναφή. Αυτή τη χρονιά ήταν ο Lincoln Chafee, κυβερνήτης της πολιτείας Rhode Island, που ξεκίνησε το ετήσιο τελετουργικό των αντιδικιών.

Ο Τσάφη είναι βέβαια μια πολιτικά ιδιόρρυθμη περίπτωση: είναι ένας κεντροαριστερός ρεπουμπλικάνος και θεωρεί απαραίτητο να επιβεβαιώσει στους φιλελεύθερους φίλους του ότι δεν σχετίζεται με τους θρησκόληπτους ρεπουμπλικάνους. Έτσι χαρακτήρισε ο Τσάφη το στολισμένο δέντρο ύψους 5 μέτρων που έστησε η αρμόδια υπηρεσία της πολιτείας μπροστά στο κτήριο του γραφείου του όχι "χριστουγεννιάτικο δέντρο" αλλά "εορταστικό δέντρο", στα αγγλικά "holiday tree".

Στην ιστορία υπήρξαν χειρότερες επινοήσεις για εορταστικές μετονομασίες, όπως στα χρόνια της κομμουνιστικής (ανατολικής) Γερμανίας που χαρακτηρίστηκε από τηλεοράσεως ο "χριστουγεννιάτικος άγγελος", όποιος κι αν είναι αυτός, ως "φτερωτή μορφή στην αλλαγή του χρόνου" (Jahresendfestflügelfigur)! Δεν είναι γνωστό αν αυτός ο χαρακτηρισμός των Ανατολικογερμανών ήταν γραφειοκρατική στενοκεφαλιά ή σατιρική απόδοση του χριστουγεννιάτικου πανηγυριού, ούτε και μπορούσε τότε να διαμαρτυρηθεί κανείς. Στην Αμερική δεν αφήνουν όμως οι συντηρητικοί να περάσουν απαρατήρητες τέτοιες αποκλίσεις από δικούς τους πολιτικούς και καταγγέλλουν προετοιμασμένοι ότι εξελίσσεται "πόλεμος κατά των Χριστουγέννων".

Οι Αριστεροί, λένε οι Συντηρητικοί, υποσκάπτουν τα Χριστούγεννα, ώστε να βρουν αργότερα ελεύθερο δρόμο οι κομμουνιστές και να καταλάβουν τη χώρα... Πρόκειται για διανοούμενους, λένε οι τηλε-ευαγγελιστές, που έχουν αποξενωθεί από τον απλό λαό και θέλουν να τον φέρουν στην αθεΐα και στο μηδενισμό. Η Αμερική απειλείται πλέον, έρχεται αντίλαλος από τον ρατσιστικό Νότο, από τον πολυεθνισμό που υποσκάπτει τις αρχές της Αμερικής και θέλει να ρίξει το ευσεβές έθνος στις αγκαλιές των Αθέων, των Μουσουλμάνων και των Εβραίων - γκλουπ!

Για να κατανοήσουμε το παρασκήνιο αυτών των αντιδικιών που επαναλαμβάνονται εδώ και πολλές δεκαετίες κάθε χρόνο και πού κολλάνε εδώ οι Εβραίοι, πρέπει να ξέρουμε την "πρώτη προσθήκη" στο αμερικάνικο σύνταγμα (First Amendment): Απαγορεύεται απολύτως στο Κογκρέσο να καθιερώσει μια επίσημη, κρατική θρησκεία!

Το κράτος δεν επιτρέπεται να προτιμήσει ή να μειώσει οποιαδήποτε θρησκευτική κοινότητα, ούτε τη χριστιανική, εννοείται! Έτσι δεν υπάρχουν σταυροί, εσταυρωμένοι, εικονίτσες και άλλα σύμβολα στα δικαστήρια, στα σχολεία και σε κάθε άλλη δημόσια υπηρεσία.

Οι ΗΠΑ πρέπει να παραμείνουν συνειδητά μια ομοσπονδία πολιτειών, στις οποίες να προσέρχονται άνθρωποι από όλα τα σημεία του ορίζοντα και όλες τις πεποιθήσεις - εκτός βέβαια από κομμουνιστές! Ειδικότερα όμως οι Εβραίοι, με τις εμπειρίες αιώνων από διωγμούς, επιμένουν απόλυτα στην "πρώτη προσθήκη" και δεν θα ήθελαν με κανένα τρόπο να αλλάξει αυτό, ούτε κι αν είναι οι ίδιοι στην ομάδα των προνομιούχων. Γιατί, λένε οι εκπρόσωποί τους, αν θεωρηθεί αυτονόητο ότι οι ΗΠΑ είναι ένα χριστιανικό κράτος, τότε οι πρώτοι που θα υποστούν διώξεις -έστω σε μερικές γενιές- θα είναι οι Εβραίοι.

Εξ αυτού λοιπόν ρίχνουν οι Συντηρητικοί προληπτικά πυρά εναντίον των εβραίων, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να γίνει δεκτό να περάσει στον κρατικό μηχανισμό μια χριστιανική ορολογία για γιορτές και τελετές... Τη στιγμή λοιπόν που οι Συντηρητικοί καταγγέλλουν "πόλεμο κατά των Χριστουγέννων", είναι οι ίδιοι που προκαλούν πόλεμο και προσπαθούν να επιβάλλουν τις χριστιανικές ιδεοληψίες και συνήθειες...

Το ιστορικό παράδοξο στην ιστορία αυτή είναι ότι παλιά ήταν οι ίδιοι οι χριστιανοί που καταπολεμούσαν τα χριστουγεννιάτικα πανηγύρια! Για την ακρίβεια, ήταν χριστιανοί που ανήκαν στους πενυματικούς προγόνους της αμερικάνικης δεξιάς. Οι Εγγλέζοι πουριτανοί μισούσαν τις χριστουγεννιάτικες γιορτές και τις διακοσμήσεις, γιατί θεωρούνταν "παπικό πανηγύρι", μια ειδωλολατρική απόκλιση των καθολικών από την επιβαλλόμενη χριστιανική σεμνότητα και μετριοφροσύνη.

Εξ άλλου, έλεγαν οι πουριτανοί, η Βίβλος δεν αναφέρει τίποτα για ημερομηνία γέννησης του Ιησού και δεν φαίνεται να έγινε ποτέ κάποια "χριστουγεννιάτικη γιορτή" όσο αυτός ζούσε, είτε ως μαραγκός, είτε ως ιεροκήρυκας... Έτσι, επιβαλλόταν μια νηστεία για τις 24 Δεκεμβρίου, αφού αυτή την ημερομηνία παρέλαβαν από τους ειδωλολάτρες οι πρώτοι χριστιανοί, και στις 25 επιτρεπόταν ένα καλύτερο γεύμα, χωρίς υπερβολές, πολυφαγία και κρασοκατάνυξη...

Το 1649, όταν οι ριζοσπαστικές προτεσταντικές δυνάμεις είχαν την πλειοψηφία στην αγγλική Βουλή, αποφασίστηκε να περιτρέχει κάθε 25η Δεκεμβρίου ο προτεσταντικός στρατός τις πόλεις και τα χωριά της χώρας και να κατάσχει από τις κουζίνες κατσαρόλες και πιατέλες με πλούσια εδέσματα, καθώς επίσης και φιάλες μπύρας και κρασιού. Υποθέτω ότι τα έτρωγαν και τα έπιναν μετά οι στρατιώτες στα στρατόπεδά τους... Μάλιστα, κάποια εποχή επαναστάτησαν άλλοι Εγγλέζοι για την καταπίεση των πουριτανών και διεκδίκησαν στο Κεντ την ελευθερία να τρώνε και να πίνουν ό,τι και όποτε θέλουν...

Οι σημερινές χριστουγεννιάτικες γιορτές, με τις διακοσμήσεις και τα τραπέζια -για όσους μπορούν να τα καλύψουν οικονομικά- θα προκαλούσαν σοκ στους πουριτανούς πριν από 300-400 χρόνια...

Στις τρέχουσες δεκαετίες αρχίζουν στην Αμερική μετά τη γιορτή Thanksgiving στα τέλη Νοεμβρίου η διακόσμηση για τα Χριστούγεννα, με πλήθος πολύχρωμων φωτιστικών εγκαταστάσεων και άλλων νηπιωδών διακοσμήσεων, περίπου 8-10 φορές περισσότερες από αυτές που βλέπουμε στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Το αμερικάνικο έθνος βυθίζεται σε μια ζούγκλα από κακόγουστα φωτάκια και επιδίδεται σε ψώνια, ψώνια, ψώνια... όσοι έχουν χρήματα, βεβαίως!

Η συναίνεση των κοινωνικών και θρησκευτικών ομάδων στην Αμερική έχει οδηγήσει σε άτυπη συμφωνία να αποφεύγεται κάθε δημόσια προβολή θρησκευτικών συμβόλων, κυρίως στην περίοδο των Χριστουγέννων. Αλλά στον ιδιωτικό χώρο του κήπου ή τους σπιτιού του μπορεί να αναρτά καθένας ό,τι θέλει. "Παπικοί" επιτρέπεται να διακοσμούν τον κήπο, τα παράθυρα και τη στέγη τους με όσα φώτα επιθυμούν και να τοποθετούν όσα πλαστικά αγγελάκια βρίσκουν να αγοράσουν... Εννοείται καλύτεροι αναδεικνύονται κάθε χρόνο οι Ιταλοί.

Έτσι περιορίζονται οι διακοσμήσεις σε ιδιωτικούς χώρους και δεν βρίσκει κανείς σε πάρκα και πλατείες της Αμερικής φάτνες με Χριστούληδες, Παναγίτσες και έναν Ιωσήφ στο ρόλο του έκπληκτου κερατά, αλλά μόνο Αηβασίληδες με ταράνδους, σε 1000 διαφορετικές παραλλαγές!

Ίσως γι' αυτό έχουν μεταφέρει αυτοί οι άπιστοι τον Αηβασίλη από την πρωτοχρονιά στα Χριστούγεννα, αλλιώς δεν θα είχαν κάποιο πρόσωπο να προβάλλουν...

Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που ακούγονται στις εμπορικές οδούς των αμερικάνικων πόλεων προέρχονται όμως στη μεγάλη πλειοψηφία τους από συνθέτες εβραϊκής καταγωγής, όπως "White Christmas" (Irving Berlin), "Rudolph the Red-Nosed Reindeer" (Johnny Marks), "Let It Snow" (Sammy Cahn) κ.ά. Ο Philip Roth έγραψε στο μυθιστόρημά του "Operation Shylock" ότι η Αμερική κατάφερε να αφαιρέσει από τις χριστουγεννιάτικες γιορτές το παραδοσιακό αντιεβραϊκό αγκάθι.

Με αυτή την παράδοση πίσω του δεν αποκάλεσε πλέον ο κυβερνήτης του Rhode Island Λίνκολν Τσάφη το υπηρεσιακό χριστουγεννιάτικο δέντρο έτσι αλλά απλώς "εορταστικό δέντρο". Και εκεί που οι συντηρητικοί ρεπουμπλικάνοι έγραφαν και εύχονταν "Merry Christmas", οι πολιτικά ορθοί Αμερικάνοι έλεγαν απλώς: "Compliments of the Season"!

Και του χρόνου!

.

Ψυχοφάρμακα προς δόξαν θεού, τέκνα μου...

2012-01-21T16:58:00.006+02:00

Οδήγησαν μοναχό με το ζόρι στο ψυχίατρο επειδή αμφισβήτησε την εξουσία του ηγουμένου

Συνέντευξη στον Μιχάλη Μιχαήλ στην Κυπριακή

εφημερίδα ΓΝΩΜΗ και το ευσεβές blog.

Συγκλονιστική είναι η περιπέτεια που έζησε στο μοναστήρι Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος ο ιερομόναχος Χριστόδουλος. Ο ιερομόναχος Χριστόδουλος μπήκε στη συγκεκριμένη μονή το 1987. Σύμφωνα με την αφήγηση του στη «ΓΝΩΜΗ» όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι που ο ίδιος, το 1996 αμφισβήτησε την εξουσία του ηγουμένου.

Ο μοναχός Χριστόδουλος θεωρούσε ότι ο ηγούμενος έπρεπε να αντικατασταθεί αφού έκρινε ότι ήταν ακατάλληλος για το συγκεκριμένο αξίωμα για διάφορους λόγους. Η διαμάχη ξεκίνησε όταν ο μοναχός Χριστόδουλος είπε στον ηγούμενο ότι αυτός θα τον αντικαταστήσει στο αξίωμα του ηγουμένου. Όπως μας εξηγεί, με βάση τους κανονισμούς της μονής είχε κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει την ηγουμενία και να ζητήσει να γίνουν εκλογές.

Ο ηγούμενος αντέδρασε έντονα και νιώθοντας ότι απειλείται, έβαλε το γιατρό της μονής ιερομόναχο Παπαλουκά να διαγνώσει ότι ο π. Χριστόδουλος είχε ψυχολογικές διαταραχές και έπρεπε α επισκεφθεί ψυχίατρο. Όπως υποστηρίζει ο π. Χριστόδουλος, μετά τη «διάγνωση» του Παπαλουκά, στάλθηκε σε ψυχίατρο στον Πολύγυρο.

Ο ψυχίατρος, όπως αναφέρει, ήταν συνεννοημένος με τον ηγούμενο. Χωρίς να γράψει οποιαδήποτε γνωμάτευση ότι ο Χριστόδουλος είχε ψυχολογικά προβλήματα, του χορήγησε ψυχοφάρμακα για μια βδομάδα με το δικαιολογητικό ότι ήταν ψυχασθενής. Ο ψυχίατρος ανακοίνωσε στον «ασθενή» ότι θα του χορηγεί μία ένεση η οποία θα ισχύει για ένα μήνα, πράγμα που ο π. Χριστόδουλος δεν δέχθηκε και σταμάτησε μόνος του τη «θεραπεία».

Στη συνέχεια επέστρεψε στο μοναστήρι και μέχρι το 2003 δεν πήρε κανένα ψυχοφάρμακο.

Απόδειξη ότι δεν είναι ψυχασθενής, πρόσθεσε, είναι το γεγονός ότι από το 1996 μέχρι το 2003 δεν εμφάνισε κανένα σύμπτωμα.

Γυρνώντας στο μοναστήρι τυγχάνει εκδικητικής μεταχείρισης από τον ηγούμενο και το συμβούλιο της μονής με αποτέλεσμα να κατέλθει σε τριήμερη απεργία πείνας. Εκδίδει και μια προκήρυξη που την τοιχοκολλά και σε διάφορα σημεία της μονής.

Ο ηγούμενος μόλις μαθαίνει γι’ αυτή την ενέργεια στέλλει εγγράφως στον π. Χριστόδουλο την παραίτηση του. (Ο π. Χριστόδουλος μας δείχνει το σχετικό έγγραφο). Ο μοναχός ζητάει από τον ίδιο τον ηγούμενο να παρουσιάσει την επιστολή στη Γεροντική Σύναξη, που είναι το διοικητικό συμβούλιο της μονής, για να την εγκρίνει. Το συμβούλιο (σε συνεννόηση με τον ηγούμενο) απορρίπτει το αίτημα και ο π. Χριστόδουλος ζητά σύγκληση συνεδρίας στην οποία να πάρουν μέρος όλα τα μέλη της μονής, αίτημα το οποίο εκ πρώτης όψεως εγκρίνεται.

Δεύτερη φορά στον ψυχίατρο

Πριν να γίνει η σύναξη της αδελφότητας, η Γεροντική Σύναξη, παράτυπα, φτιάχνει ένα παραπλανητικό έγγραφο και ζητά από τον εισαγγελέα να εισαγάγει αναγκαστικά τον π. Χριστόδουλο στο δημόσιο ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης επειδή, όπως έγραφαν, πάσχει από οξεία ψυχωτική κατάσταση. Το χαρτί συνέταξαν 2 γιατροί της μονής που δεν είχαν ειδικότητα ψυχιάτρου ενώ ο γιατρός που θα τον έστελλαν ήταν και πάλι συνεννοημένος.

Τότε ο π. Χριστόδουλος αντιδρά και κατηγορεί τρία μέλη του Γεροντικού Συμβουλίου για μίζες, αφού προηγουμένως ενώ του είχαν χορηγήσει μαλλί για να φτιάξει κομποσκοίνια ζητούσαν ως αντάλλαγμα για τη χορηγία αριθμό κομποσκοινιών.

Την ίδια μέρα κι ενώ βρισκόταν σε διακόνισμα, αυτοί έφεραν δύο αστυνομικούς οι οποίοι τον μετέφεραν με τη βία στο ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης. Εκεί τον κρατάνε για τρεις μέρες κλεισμένο σε ένα δωμάτιο αλλά καταφέρνει να τηλεφωνήσει στα αδέλφια του και τα ενημερώσει για το τι συμβαίνει. Στο ψυχιατρείο βάζουν να τον φυλάνε τρεις «σεκιούριτι» του νοσοκομείου για να τον αναγκάσουν να πειθαρχήσει στις «θεραπείες». Τον έντυσαν με πυτζάμες και τον καθήλωσαν στο κρεβάτι δένοντας του το δεξί πόδι στο κρεβάτι. Χωρίς να προηγηθεί διάγνωση άρχισαν να του χορηγούν ενέσεις.

Την επομένη το πρωί φτάνουν στο νοσοκομείο τα αδέλφια του τα οποία προλαβαίνουν και γυρίζουν ένα βίντεο (το οποίο κατέχουμε) που τον δείχνει δεμένο στο κρεβάτι. Τα αδέλφια εκβιάζουν τη διεύθυνση ότι αν δεν τον αφήσουν να φύγει θα δώσουν το βίντεο στη δημοσιότητα και μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις με τη διεύθυνση τον αφήνουν ελεύθερο μετά από τρεις μέρες.

Ο π. Χριστόδουλος αναφέρει ακόμα ότι η χρήση βίας από τους διοικούντες είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Ανέφερε χαρακτηριστικά την περίπτωση ενός μοναχού (του Διονύσιου) ο οποίος φύτεψε λαχανικά για δική του χρήση και κάποιος πήγε για να του τα ξεριζώσει. Ο μοναχός αντέδρασε και τον φοβέρισε με μαχαίρι. Τότε μαζεύτηκαν γύρω του πολλοί άλλοι μοναχοί οι οποίοι αφού τον λίντσαραν τον έστειλαν στο ψυχιατρείο.

Όπως αποκάλυψε ο π. Χριστόδουλος, στην μονή Οσίου Γρηγορίου οι περισσότεροι μοναχοί παίρνουν ψυχοφάρμακα για να βρίσκουν την ψυχική ισορροπία τους.

Ο χριστιανισμός είχε υιοθετήσει παλαιόθεν τις πλατωνικές ιδεοληψίες περί αιώνιας άυλης ψυχής, συγγενούς με τον κόσμο των ιδεών, η οποία ψυχή έχει φυλακιστεί στο σώμα και ενσωματώνεται σ' αυτό κάποια στιγμή μετά τη σύλληψη του εμβρύου στη γυναικεία μήτρα. Υπάρχει ολόκληρο τελετουργικό, σύμφωνα με τις διηγήσεις θεολόγων, πώς και πότε τοποθετείται η ψυχή στο έμβρυο και γεννιέται μαζί του, κάτι σαν καρμπυρατέρ που προστίθεται σε μηχανή εσωτερικής καύσης... Μετά τον θάνατο απελευθερώνεται δε η ψυχή και συμβαίνουν αυτά που διηγούνται οι θεόπληκτοι των μονοθεϊστικών, ίσως και άλλων, θρησκειών. Με αυτή την έννοια αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να συζητάνε ευσεβείς χριστιανοί και δη μοναχοί που έχουν ειδικευτεί στις ευαγγελικές μελέτες, για ψυχασθένεια, ψυχολογία, ψυχιατρική, ψυχολόγο, ψυχίατρο, ψυχοθεραπεία, ψυχοφάρμακα κ.ο.κ. που μπορεί να αποτελούν καθημερινές κουβέντες για μας τους απλούς ανθρώπους... Τοποθετεί ο θεούλης στους ανθρώπους ψυχές με βλάβες; Μια βιομηχανία που θα έβαζε ελαττωματικά καρμπυρατέρ θα έκλεινε την άλλη μέρα!

Κρυπτογραφία και κβαντικό μέλλον

2012-01-20T21:27:00.000+02:00

Χάρης Βάρβογλης, ΒΗΜΑ, 15/1/2012

Η αποστολή μηνυμάτων σε «φίλους», με τη φροντίδα να μην τα διαβάσουν οι «εχθροί», είναι γνωστό ότι απασχολεί τους ανθρώπους από τα ιστορικά χρόνια. Στη σύγχρονη όμως εποχή αποτελεί πια στοιχείο της καθημερινής ζωής, από τη λειτουργία των κινητών τηλεφώνων ως τη διενέργεια τραπεζικών πράξεων μέσω του Διαδικτύου. Πόσο άραγε έχει εξελιχθεί η επιστήμη της κρυπτογραφίας από τις πρώτες ιστορικές αναφορές και πόσο ασφαλή είναι τα συστήματα που χρησιμοποιούμε σήμερα για παρόμοιους σκοπούς;

Γερμανική μηχανή κρυπτογραφίας Lorenz, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Μια από τις παλαιότερες αναφορές στην αποστολή «κρυφών» μηνυμάτων είναι σίγουρα το περιστατικό που διηγείται ο Ηρόδοτος σχετικά με την κήρυξη της επανάστασης των ιωνικών πόλεων κατά των Περσών, η οποία απετέλεσε και την αφορμή για τους ελληνοπερσικούς πολέμους.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Ηρόδοτο, ο Ιστιαίος, πρώην τύραννος της Μιλήτου και «φιλοξενούμενος» στην αυλή του Δαρείου για λόγους προληπτικής επιτήρησης, ήθελε να ειδοποιήσει τον διάδοχό του στη διοίκηση της Μιλήτου, Αρισταγόρα, να κηρύξει επανάσταση κατά των Περσών. Την άνοιξη του 499 π.Χ. λοιπόν κούρεψε έναν έμπιστο δούλο του και έγραψε στο δέρμα του κεφαλιού του το μήνυμα «Ἱστιαῖος Ἀρισταγόρᾳ· Ἰωνίαν ἀπόστησον» (ο Ιστιαίος προς τον Αρισταγόρα: ξεσήκωσε σε αποστασία την Ιωνία). Στη συνέχεια περίμενε να μεγαλώσουν τα μαλλιά του δούλου και τον έστειλε στον Αρισταγόρα, με την προφορική οδηγία να ζητήσει από τον Αρισταγόρα να τον κουρέψει, για να φανεί το μήνυμα που μεταφέρει.

Από τη σκυτάλη στον Καίσαρα

Ωστόσο η μέθοδος του Ιστιαίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κρυπτογραφία με τη στενή έννοια, αφού ο αποστολέας είχε αποκρύψει το ίδιο το μήνυμα αντί να το έχει σε κοινή πρόσβαση και να έχει αποκρύψει το «κλειδί» της ανάγνωσής του.

Η πρώτη ιστορική καταγραφή κρυπτογραφικής μεθόδου, και μάλιστα με εφαρμογές σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, ήταν η σκυτάλη. Το μήνυμα γραφόταν σε οριζόντια διεύθυνση σε μια δερμάτινη λουρίδα, που ήταν τυλιγμένη γύρω από τη σκυτάλη, έναν στενό ξύλινο κύλινδρο γνωστό στη σημερινή εποχή από τη σκυταλοδρομία. Στη συνέχεια η λουρίδα ξετυλιγόταν και στελνόταν στον παραλήπτη του μηνύματος. Αν αυτός είχε μια πανομοιότυπη σκυτάλη, με την ίδια διάμετρο, τότε μπορούσε να διαβάσει το μήνυμα τυλίγοντας τη δερμάτινη λουρίδα γύρω της. Το τύλιγμα της λουρίδας σε σκυτάλη διαφορετικής διαμέτρου έδινε μια σειρά ανακατεμένων γραμμάτων σε, φαινομενικά, τυχαία σειρά. Φυσικά ένας υπομονετικός «εχθρός» μπορούσε να δοκιμάζει διαδοχικά σκυτάλες διαφορετικής διαμέτρου, ώσπου να πετύχει τη «σωστή».

Η επόμενη, ιστορικά, μέθοδος κρυπτογραφίας είχε επινοηθεί από τον Ιούλιο Καίσαρα και στην αρχή της βασίζονται όλες οι σημερινές σχετικές μέθοδοι. Ο Καίσαρας αντικαθιστούσε κάθε γράμμα του μηνύματος με κάποιο επόμενο, συνήθως το τρίτο κατά σειρά. Ετσι, για παράδειγμα, το όνομά του θα γραφόταν ως «Μσψνμσφ Νδμφδυδφ». Η μέθοδος της αντικατάστασης είναι ευαίσθητη στη στατιστική ανάλυση του κρυπτογραφημένου μηνύματος, όπως πρώτος ανακάλυψε ο άραβας μαθηματικός Αλ Κιντί (ελληνικά Αλκιντος) τον 9ο αιώνα μ.Χ. Για παράδειγμα, από το κρυπτογραφημένο όνομα του Καίσαρα είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι το «φ» αντιστοιχεί στο τελικό «ς» και ότι το «δ» αντιστοιχεί στο «α», το γράμμα με τη μεγαλύτερη συχνότητα στις περισσότερες γλώσσες (και στα ελληνικά, όπως θα γνωρίζουν οι φανατικοί λύτες σταυρολέξων).

Για τον λόγο αυτόν από την εποχή του Καίσαρα η μεγάλη προσπάθεια των κρυπτογράφων ήταν να πετύχουν μεθόδους αντικατάστασης που να «καλύπτουν» τη συχνότητα εμφάνισης των γραμμάτων, έτσι ώστε ο μοναδικός τρόπος για να διαβαστεί ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα να είναι η γνώση του «κλειδιού» της αντικατάστασης.

Γερμανική τεχνογνωσία, Αίνιγμα και Λόρεντς

Ενας κανόνας αντικατάστασης που δεν είναι τόσο εύκολο να «σπάσει» είναι η τοποθέτηση γραμμάτων, συλλαβών ή και ολόκληρων λέξεων σε έναν πίνακα γραμμών και στηλών. Η επιλογή του γράμματος, συλλαβής ή λέξης που θέλουμε να αντικαταστήσουμε ορίζεται από τις «συντεταγμένες» του στον πίνακα, δηλαδή από ένα ζευγάρι αριθμών, ο ένας από τους οποίους ορίζει τη θέση της γραμμής και ο άλλος τη θέση της στήλης.

Στην περίπτωση αυτή «κλειδί» αποτελεί η γνώση του συγκεκριμένου πίνακα. Ως τέτοιου είδους πίνακας μπορεί να ληφθεί και ένα βιβλίο, οπότε για συντεταγμένες δίνουμε τον αριθμό της σελίδας και τον αύξοντα αριθμό του γράμματος ή της λέξης στη σελίδα αυτή. Εναν τέτοιον κώδικα χρησιμοποιούσε το δίκτυο του γερμανού κατασκόπου Ζόργκε στην Ιαπωνία, με κλειδί ένα γερμανικό βιβλίο στατιστικής. Οι Ιάπωνες δεν κατάφεραν να «σπάσουν» τον κώδικα, ακόμη και μετά τη σύλληψη του Ζόργκε και του ασυρματιστή του.

Μια βελτίωση της μεθόδου αντικατάστασης ήταν οι κρυπτογραφικές μηχανές των Γερμανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι μηχανές αυτές χρησιμοποιούσαν διαδοχικούς δίσκους για την αντικατάσταση των γραμμάτων. Ετσι, για παράδειγμα, το γράμμα «α» αντικαθίσταται από τον πρώτο δίσκο με το «ζ», το «ζ» με τον δεύτερο με το «π» κ.ο.κ. Η θέση των δίσκων άλλαζε με κάθε αντικατάσταση, έτσι ώστε η αποκρυπτογράφηση να γίνεται εξαιρετικά δύσκολη με στατιστική ανάλυση.

Ο κώδικας της μηχανής Αίνιγμα «έσπασε» ύστερα από επίμονες προσπάθειες πολωνών κρυπταναλυτών πριν από τον πόλεμο, ενώ ο κώδικας της μηχανής Λόρεντς έσπασε κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν ένας χειριστής έστειλε από την Αθήνα στη Βιέννη το ίδιο μήνυμα και δεύτερη φορά, επειδή η πρώτη δεν είχε ληφθεί καλά, με αποτέλεσμα να γίνει αντιληπτός ο κανόνας αντικατάστασης.

Εικονικοί πίνακες και κβαντομηχανική

Οι σύγχρονοι κώδικες αντικατάστασης βασίζονται σε «εικονικούς πίνακες» απίστευτα μεγάλου αριθμού γραμμών και στηλών.

Ετσι, ενώ από το μήνυμα μπορεί να προκύψει ο αριθμός των στοιχείων που έχει ο πίνακας, δεν είναι εύκολο να βρεθεί ο αριθμός των γραμμών και των στηλών. Για παράδειγμα, αν ο αριθμός των στοιχείων του πίνακα είναι 1038 (δηλαδή η μονάδα ακολουθούμενη από 38 μηδενικά), τότε υπάρχουν 1036 διαφορετικά δυνατά ζευγάρια αριθμού γραμμών - στηλών.

Ακόμη και αν ένας υπολογιστής μπορούσε να ελέγξει ένα τρισεκατομμύριο συνδυασμούς το δευτερόλεπτο, θα χρειαζόταν περισσότερο χρόνο από την ηλικία του Σύμπαντος για να πετύχει το σωστό ζευγάρι αριθμών.

Επομένως το μοναδικό ασθενές σημείο αυτού του είδους της κρυπτογραφίας είναι η ενημέρωση του λήπτη του μηνύματος για το ζευγάρι των αριθμών, που είναι το «κλειδί» της αποκρυπτογράφησης. Εδώ έρχεται να βοηθήσει η Κβαντομηχανική, η οποία υπόσχεται την ασφαλέστερη δυνατή μετάδοση του «κλειδιού».

Σύμφωνα με τους νόμους της Κβαντομηχανικής, αν κάποιος προσπαθήσει να υποκλέψει το μήνυμα που μεταφέρει το «κλειδί», τότε το μήνυμα αλλοιώνεται και ο λήπτης αντιλαμβάνεται ότι η μετάδοση δεν είναι πια ασφαλής. Η μέθοδος αυτή δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί σε πρακτικό επίπεδο, αλλά και χωρίς αυτήν σήμερα τα κρυπτογραφημένα μηνύματα θεωρούνται άκρως ασφαλή.

Τα πολλά πρόσωπα του χρόνου II

2012-01-17T22:40:00.003+02:00

Το βέλος του χρόνου
(<<< βλέπε αρχική δημοσίευση)

της Amanda Gefter, BHMA, 31/12/2011

Προχωρήστε μερικά βήματα προς τα εμπρός, κάντε μεταβολή και γυρίστε ξανά πίσω. Κανένα πρόβλημα. Τώρα αφήστε να περάσουν μερικά δευτερόλεπτα και ύστερα κάντε μεταβολή και προσπαθήστε να γυρίσετε ξανά πίσω μερικά δευτερόλεπτα στον χρόνο. Αδύνατον; Φυσικά. Οπως ξέρουμε πολύ καλά, ο χρόνος, αντίθετα από τον χώρο, έχει μόνο μία κατεύθυνση – κυλάει από το παρελθόν προς το μέλλον και ποτέ αντίστροφα.

Οι φυσικοί νόμοι πάνε μπρος - πίσω

Ολα αυτά φαίνονται σαν να αποτελούν τη φυσική ροή των πραγμάτων, αν όμως κοιτάξετε προσεκτικά στη Φύση θα δείτε ότι δεν είναι έτσι. Μια ενδελεχής έρευνα των νόμων της Φυσικής δεν αποκαλύπτει ένα τέτοιου είδους «βέλος» του χρόνου. Για παράδειγμα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τους νόμους της κίνησης του Νεύτωνος για να υπολογίσετε από πού πετάχτηκε μια μπάλα από το παρελθόν, καθώς και το πού θα προσγειωθεί στο μέλλον. Οσον αφορά δε τα σωματίδια, οι νόμοι και οι δυνάμεις που κυβερνούν τη συμπεριφορά τους δεν αλλάζουν αν αντικαταστήσετε το μέλλον με το παρελθόν.

«Το πραγματικά παράξενο είναι ότι οι νόμοι της Φυσικής, οι οποίοι οπωσδήποτε θα πρέπει να είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό που βλέπουμε στον κόσμο, μπορούν να λειτουργήσουν εξίσου καλά τόσο προς τα εμπρός όσο και προς τα πίσω στον χρόνο» λέει ο Ντιν Ρικλς, φιλόσοφος της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ της Αυστραλίας. «Δεν θα έπρεπε να υπάρχει βέλος».

Αν το βέλος του χρόνου δεν υπάρχει στους νόμους της Φυσικής, από πού προέρχεται; Μια σημαντική ένδειξη έρχεται από τις πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ μεγάλων αριθμών σωματιδίων. Κάθε αντικείμενο που βλέπετε γύρω σας, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σας, αποτελείται από ένα τεράστιο σύνολο σωματιδίων. Τα σωματίδια αυτά δεν κάθονται απλώς σε ένα σημείο – αλλάζουν διαρκώς θέση και διάταξη.

Η λακκούβα «παγώνει» τον χρόνο;

Σε κάθε μακροσκοπικό σύστημα – ας πούμε, σε μια λακκούβα με νερό ή σε έναν κρύσταλλο πάγου – οι φυσικοί αποδίδουν μια εντροπία. Η εντροπία αντανακλά τον αριθμό των τρόπων με τους οποίους μπορείτε να αναδιατάξετε τα σωματίδια που αποτελούν ένα σύστημα χωρίς να αλλάξετε τη συνολική του εμφάνιση. Μια λακκούβα με νερό μπορεί να φτιαχτεί αν τοποθετήσετε μόρια νερού με έναν τεράστιο αριθμό τρόπων, κάτι το οποίο σημαίνει ότι πρόκειται για ένα σύστημα υψηλής εντροπίας. Ενας κρύσταλλος πάγου, από την άλλη πλευρά, πρέπει να έχει πολύ συγκεκριμένη διάταξη και επειδή οι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό είναι λιγότεροι, έχει χαμηλή εντροπία.

Από την άποψη της καθαρής στατιστικής τα συστήματα με υψηλή εντροπία είναι πιθανότερα απ’ ό,τι αυτά με χαμηλή εντροπία, εφόσον οι τρόποι με τους οποίους μπορούν να παραχθούν είναι πολύ περισσότεροι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σε θερμοκρασίες που είναι αρκετά υψηλές ώστε να επιτρέψουν στα μόρια να πάρουν νέες θέσεις θα δείτε πάντα τον πάγο να μετατρέπεται σε νερό, ενώ δεν θα δείτε ποτέ μια λακκούβα με νερό να κρυσταλλοποιείται αυθόρμητα σε πάγο. Αντιθέτως, αν παρακολουθούσατε μια ταινία και βλέπατε μια σκηνή όπου μια λακκούβα με νερό ξαφνικά παγώνει σε μια ζεστή ημέρα θα υποθέτατε ότι η ταινία παιζόταν αντίστροφα – ότι ο χρόνος κινούνταν προς τα πίσω.

Αν και η εντροπία αποτελεί ένα στατιστικό και όχι θεμελιώδες φαινόμενο, αυτή είναι αρκετή για να οδηγήσει στη γέννηση ενός σημαντικού στυλοβάτη της Φυσικής: του δεύτερου νόμου της Θερμοδυναμικής. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, η εντροπία του Σύμπαντος δεν μπορεί ποτέ να μειωθεί. Και εδώ, μπορεί να σκεφθείτε, βρίσκεται το κλειδί για το βέλος του χρόνου – η σταθερή πορεία από τη χαμηλή εντροπία στην υψηλή είναι αυτό το οποίο αντιλαμβανόμαστε ως το πέρασμα από το παρελθόν στο μέλλον.

Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο εύκολα. Δυστυχώς ο δεύτερος νόμος δεν εξηγεί στην πραγματικότητα το βέλος του χρόνου. Απλώς λέει ότι οι καταστάσεις υψηλής εντροπίας είναι πιο πιθανές από τις καταστάσεις χαμηλής εντροπίας. Ο χρόνος δεν εμφανίζεται πουθενά, κάτι το οποίο σημαίνει ότι ο κόσμος σε πέντε λεπτά από τώρα θα έχει πιθανότατα υψηλότερη εντροπία, αλλά το ίδιο θα είχε και ο κόσμος πριν από πέντε λεπτά.

Γιατί το Σύμπαν δεν είναι πληκτικό

Ο μόνος τρόπος για να εξηγήσουμε το βέλος του χρόνου λοιπόν είναι να θεωρήσουμε ότι το Σύμπαν απλώς έτυχε να ξεκινήσει από μια κατάσταση εξαιρετικά απίθανα χαμηλής εντροπίας. Αν αυτό δεν συνέβαινε, ο χρόνος θα είχε κολλήσει και τίποτε ενδιαφέρον, όπως εμείς, δεν θα είχε προκύψει ποτέ. «Το βέλος του χρόνου εξαρτάται από το γεγονός ότι το Σύμπαν ξεκίνησε από μια πολύ ιδιόμορφη κατάσταση» λέει ο φυσικός Κάρλο Ροβέλι του Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής στη Μασσαλία της Γαλλίας. «Αν είχε ξεκινήσει σε μια τυχαία κατάσταση δεν θα υπήρχε τίποτε για να ξεχωρίζουμε το μέλλον από το παρελθόν».

Πράγματι, η παρατήρηση αποδεικνύει ότι το Σύμπαν ξεκίνησε σε μια κατάσταση χαμηλής εντροπίας. Η ακτινοβολία που έχει απομείνει από τη Μεγάλη Εκρηξη προσφέρει ένα στιγμιότυπο του Σύμπαντος σε βρεφικό στάδιο. Δείχνει ότι κοντά στη στιγμή της έναρξης του χρόνου η ύλη και η ακτινοβολία είχαν εξαπλωθεί υπερβολικά ομαλά στο Διάστημα. Εκ πρώτης όψεως αυτό μοιάζει με κατάσταση υψηλής εντροπίας – ώσπου όμως να λάβουμε υπόψη τη βαρύτητα.

Η βαρύτητα πάντα θέλει να στριμώχνει τα πράγματα μαζί, επομένως σε ένα σύστημα που κυβερνάται από τη βαρύτητα μια μαύρη τρύπα αποτελεί μια πολύ πιο πιθανή κατάσταση και έχει υψηλότερη εντροπία από μια ομαλή κατανομή. Αυτή η χαμηλής εντροπίας ομαλότητα είναι εκπληκτικά απίθανη – πώς λοιπόν σταθήκαμε τόσο τυχεροί; «Αν μπορέσουμε να εξηγήσουμε το παρελθόν της χαμηλής εντροπίας, τότε θα έχουμε σε μεγάλο βαθμό λύσει το πρόβλημα του βέλους του χρόνου» λέει ο κ. Ρικλς.

Πληθωριστικά διλήμματα

Οι κοσμολόγοι έχουν μια ερμηνεία για την ομαλότητα που βλέπουμε στον νεογέννητο κόσμο. Στο πρώτο κλάσμα ενός δευτερολέπτου μετά την έναρξη του χρόνου το Σύμπαν υπέστη μια σύντομη αλλά δραματική έκρηξη επέκτασης, γνωστή ως «πληθωρισμός», η οποία τέντωσε τον χώρο σαν φύλλο από λάστιχο ισιώνοντας κάθε «ζαρωματιά» του.

Ο πληθωρισμός φαίνεται ότι έλυσε το δίλημμα. Αν το εξετάσουμε καλύτερα όμως, απλώς «σπρώχνει» το πρόβλημα πιο πίσω. Για να γίνει ο πληθωρισμός με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να παραγάγει το Σύμπαν μας το πεδίο που τον κινούσε, γνωστό ως πληθωριστικό πεδίο, θα πρέπει να είχε ορισμένες αξιοσημείωτα απίθανες ιδιότητες. Ετσι, ενώ το πληθωριστικό πεδίο εξηγεί το μυστήριο του χαμηλής εντροπίας Σύμπαντος, αυτό το ίδιο έχει χαμηλή εντροπία. Πώς απαντούν οι φυσικοί σε αυτό;

Μια πιθανότητα είναι ο πληθωρισμός να μη συντελείται μόνο μία φορά. Ας πούμε ότι το πληθωριστικό πεδίο ξεκίνησε σε μια χαοτική κατάσταση υψηλής εντροπίας – ένα πολύ πιθανότερο σενάριο – έτσι ώστε οι ιδιότητές του να διαφέρουν από μέρος σε μέρος. Ο πληθωρισμός χαμηλής εντροπίας που οδήγησε στο ομαλό Σύμπαν μας και άρα στο βέλος του χρόνου μας θα ήταν σε αυτή την περίπτωση μόνο μια τυχαία κουκκίδα σε ένα μεγαλύτερο πεδίο υψηλής εντροπίας. Κάποια κομμάτια αυτού του πεδίου θα είχαν τις κατάλληλες συνθήκες για να παραγάγουν ένα σύμπαν σαν το δικό μας, ενώ άλλα θα παρέμειναν στείρα ή θα παρήγαν άλλα σύμπαντα.

Λύση το πολυσύμπαν

Στην πραγματικότητα η Φυσική του πληθωριστικού πεδίου εγγυάται ότι υπάρχουν πάντα αρκετά υπολείμματα για τη δημιουργία περισσότερων συμπάντων – οδηγώντας αναπόφευκτα σε ένα άπειρο πολυσύμπαν.

Αρκετά στοιχεία τώρα συγκλίνουν προς το πολυσύμπαν, οδηγώντας πολλούς κοσμολόγους στο να αρχίσουν να παίρνουν την ιδέα στα σοβαρά. Σε ένα πολυσύμπαν κάποια σύμπαντα θα έχουν βέλη χρόνου ενώ πολύ περισσότερα δεν θα έχουν. Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι βρισκόμαστε σε ένα που έχει, εφόσον φαίνεται ότι αυτό είναι το μοναδικό είδος σύμπαντος που μπορεί να οδηγήσει στη ζωή. «Αυτό είναι το αγαπημένο μου σενάριο» λέει ο Σον Κάρολ, φυσικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας στην Πασαντίνα. «Ακόμη δεν έχει πιάσει εντελώς, ελπίζω όμως ότι σύντομα όλοι θα πιστεύουν ότι είναι απόλυτα προφανές».

Ακόμη όμως και αν το πολυσύμπαν μπορεί να εξηγήσει το βέλος του χρόνου, πολλά μυστήρια παραμένουν άλυτα. Για παράδειγμα, πώς συνάδει ο δεύτερος νόμος προς την κβαντική φύση του Σύμπαντος; Τα κβαντικά συστήματα φαίνονται να επιδεικνύουν ένα δικό τους βέλος, περιγράφονται πάντα από υπερθέσεις πιθανών καταστάσεων μέχρις ότου μια μέτρηση μυστηριωδώς επιλέξει μια μοναδική κατάσταση – διαδικασία η οποία φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Η Νευροεπιστήμη θέτει επίσης τα δικά της μυστήρια: γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος θυμάται μόνο το παρελθόν και όχι το μέλλον;

«Η κατανόησή μας για το πώς το βέλος του χρόνου εκδηλώνεται πραγματικά σε διάφορες περιστάσεις – στην εξέλιξη, στη γήρανση, στη μνήμη, στην αιτιότητα, στην πολυπλοκότητα – εξακολουθεί να περιορίζεται από ένα ευρύ φάσμα αναπάντητων ερωτημάτων» λέει ο κ. Κάρολ.

Ας ελπίσουμε ότι οι φυσικοί θα έχουν περισσότερες απαντήσεις στο μέλλον – υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι κάτι τέτοιο υπάρχει.

(βλέπε συνέχεια >>>)

Κρίση στη θρησκευτική επιχείρηση της Σαϊεντολογίας...

2012-01-16T17:57:00.002+02:00

Σε παλαιότερη ανάρτηση είχε παρουσιαστεί σ’ αυτό το blog αναλυτικά η «θρησκεία» ή «συγκροτημένη ιδεοληψία» της Σαϊεντολογίας (Scientology), γι’ αυτό δεν χρειάζεται επανάληψη αυτών των θεμάτων εδώ. Τώρα βγαίνει στη δημοσιότητα η σύγκρουση υψηλόβαθμων μελών με την ηγεσία της οργάνωσης. Η κρίση ξέσπασε δημόσια, όταν το επίλεκτο μέλος, κυρία Debbie Cook, έστειλε σε χιλιάδες Σαϊεντολόγους ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, στο οποίο κατηγορεί τον πρόεδρο David Miscavige ότι σπαταλάει τα χρήματα που συνεισφέρουν οι «πιστοί».

Παλαιότερη αποχώρηση υψηλόβαθμου στελέχους έγινε το 2007, όταν ο Αυστραλός Michael Rinder (MR), ο οποίος ηγείτο επί περίπου 20 χρόνια της «μυστικής υπηρεσία αντικατασκοπείας» (Office of Special Affairs), διαχώρισε τη θέση του, επειδή δεν μπορούσε να συμφωνήσει πλέον, όπως είχε δηλώσει, με τις ολοκληρωτικές μεθόδους της ηγεσίας.

Αυτά που αναφέρει ο Rinder στην ακόλουθη συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung (SZ) αφορούν εξ ίσου οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική οργάνωση με ιεραρχική δομή της διοίκησης και με αυτοτελές ταμείο· η μόνη σημαντική διαφορά είναι ότι οι κατεστημένοι θρησκευτικοί μηχανισμοί έχουν τη σταθερή οικονομική και διοικητική στήριξη του κράτους.

SZ: Κύριε Ρίντερ, βρίσκεται η εκκλησία της Σαϊεντολογίας σε κρίση;

MR: Βεβαίως! Κι αν θέλετε να ξέρετε γιατί, πρέπει να σας ενημερώσω ότι η Debbie Cook που έστειλε αυτό το e-mail εις βάρος της ηγεσίας, ανήκει στην Sea Organisation (σημ.: επίλεκτη ομάδα της Σαϊεντολογίας, τα μέλη της οποίας φοράνε κάτι σαν στρατιωτικές στολές και προσφωνούν τους ανώτερους με Sir). Η Debbie ήταν δημοφιλές μέλος και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης, γι’ αυτό πιστεύω ότι έχει διαβαστεί το μήνυμά της από πολλές χιλιάδες μέλη. Η Debbie επαναλαμβάνει τους κανόνες του L. Ron Hubbard (σημ.: ιδρυτής της οργάνωσης που πέθανε το 1986 και τιμάται φλογερά από τα μέλη) και διαπιστώνει ότι πάρα πολλά απ’ αυτά βρίσκονται σε αντίθεση με τις πρακτικές της ηγεσίας.

SZ: Η διοίκηση της οργάνωσης δήλωσε ότι η Debbie Cook εκφράζει μια προσωπική άποψη, με την οποία δείχνει ότι διαθέτει «μία αδαή και στενόχωρη ματιά από το σημερινό κόσμο».

MR: Είναι μια κουτσή απάντηση δημοσίων σχέσεων, μια προσπάθεια να περιορίσει τις ζημιές.

SZ: Πόσο μεγάλες είναι αυτές οι ζημιές;

MR: Μεγάλες, φαίνεται κι από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την πρώτη τοποθέτηση. Η Debbie χαρακτηρίζεται αποστάτρια: Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά το μήνυμα στα μέλη είναι «έχει εκπέσει, μην πιστεύετε καμιά λέξη της!»

SZ: Πόσα μέλη πιστεύετε ότι διάβασαν κρυφά την κριτική της Debbie Cook;

MR: Η πλειοψηφία.

SZ: Αλήθεια;

MR: Αν τα μέλη της οργάνωσης μίλαγαν ανοιχτά μαζί σας, θα σας έλεγαν για την «vulture culture» που επικρατεί.

SZ: Τι εννοείτε με «vulture culture»;

MR: Το πνεύμα του γύπα. Η υποχρέωση να αρπαχτεί από τα μέλη όσο περισσότερο χρήμα γίνεται… Αυτό το πνεύμα διαχέεται σε όλη την οργάνωση και όταν η Debbie κάνει λόγο γι’ αυτό, κάθε Σαϊεντολόγος ξέρει τι εννοεί.

SZ: Γιατί δεν κυκλοφορούν τότε χιλιάδες μηνυμάτων διαμαρτυρίας;

MR: Οι άνθρωποι φοβούνται, ιδίως από τα μέσα ενημέρωσης. Ούτε η Debbie σκόπευε να γίνει δημόσια γνωστό το μήνυμά της.

SZ: Ξέρετε τι θα συμβεί τώρα με την κυρία;

MR: Δεν έχω καμιά επαφή και δεν ξέρω.

SZ: Όμως, αν υπάρχει κάποιος που ξέρει τι συμβαίνει με αυτούς που ασκούν κριτική, αυτός είστε εσείς!

MR: Πράγματι, έχω μάλιστα σαφή αντίληψη τι γίνεται τώρα. Καταρχάς ενεργοποιείται η «αστυνομία του Facebook». Όλα τα μέλη ενημερώνονται ότι το όνομα της Debbie δεν επιτρέπεται να εμφανίζεται στη λίστα των «φίλων». Παράλληλα διαδίδεται ο χαρακτηρισμός «καταπιεστικό πρόσωπο» που σημαίνει ότι κανένα από τα μέλη δεν επιτρέπεται να σχετίζεται μαζί του. Και στη συνέχεια ανακαλούνται ιστορίες, με τις οποίες αποδεικνύεται ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο «ψεύδεται» και «δεν έχει ιδέα» για την πραγματικότητα, ότι είναι «απογοητευμένο μέλος που θέλει να εκδικηθεί για παλιές αντιδικίες». Αυτά αποτελούν τη συνήθη διαδικασία απομόνωσης και εξοβελισμού…

SZ: Λειτουργεί αυτή η τακτική;

MR: Όχι τόσο καλά όπως παλαιότερα! Πολλά μέλη της Σαϊεντολογίας ζουν τελείως απομονωμένα, δεν διαβάζουν εφημερίδες, δεν παρακολουθούν τηλεόραση και ραδιόφωνο. Περιχαρακώνονται από κάθε κριτική άποψη. Αυτό που έχει αλλάξει με τον καιρό είναι όμως η αντίληψη των απλών μελών και μέσω αυτών φτάνει η ατμόσφαιρα και στους συνεργάτες της ηγεσίας. Για κάθε μέλος που θέτει ερωτήματα, απαιτείται κάποιος που θα τα επεξεργαστεί και θα απαντήσει. Αυτός ο έμπιστος βρίσκεται λοιπόν συνεχώς αντιμέτωπος με αμφισβητήσεις και κάποια στιγμή κάνει και ο ίδιος τις σκέψεις του. Αυτό είναι το όμορφο με την κριτική της Debbie! Βραχυπρόθεσμα προκάλεσε συζητήσεις στα μέσα ενημέρωσης, αλλά μακροπρόθεσμα οι επιπτώσεις θα έιναι σημαντικές. Έσπειρε κάτι, το οποίο θα βλαστήσει…

SZ: Ας μιλήσουμε για τον David Miscavige που είναι ηγέτης της Σαϊεντολογίας και καλύτερος φίλος του Tom Cruise (σημ.: γνωστός ηθοποιός και υψηλόβαθμο στέλεχος της οργάνωσης). Θα ζήσουμε την καθαίρεση του ηγέτη;

MR: Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί σύντομα, αλλά αυτά που συμβαίνουν θα επιταχύνουν την πτώση του. Η εξουσία του έγκειται στην υπακοή των μελών. Πιστεύουν ότι θα οδηγήσει την Σαϊεντολογία στη γη της επαγγελίας. Εφόσον αμφισβητείται η φήμη του ηγέτη, αμφισβητείται και η συνολική δομή της εκκλησίας των Σαϊεντολόγων. Όλα επικεντρώνονται σ’ αυτόν, κανένας δεν μπορεί να αποφασίσει ή να πράξει οτιδήποτε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Mescavige.

SZ: Είναι ένας δικτάτορας;

MR: Απολύτως!

SZ: Πόσο καλά τον γνωρίζετε;

MR: Ξέρω πολύ καλά τον David Mescavige, έχουμε δουλέψει μαζί πολλά χρόνια.

SZ: Πώς είναι αυτός ο άνθρωπος, στις καλές του και στις κακές του;

MR: Το κακό υπερισχύει οπωσδήποτε. Εντάξει, μαθαίνει με τεράστια ταχύτητα, είναι πανέξυπνος. Ίσως να μην υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να αντιληφθεί με το μυαλό του. Αξιοποιεί όμως την ευφυΐα του για να μαγειρέψει καταστάσεις. Είναι πάρα πολύ ματαιόδοξος και μνησίκακος. Αν αμφισβητήσεις κάτι που λέει, τότε θα υποστείς την αντίδρασή του. Δεν αφήνει τους ανθρώπους γύρω του σε ησυχία, μοιράζει αυθαίρετα ποινές. Δεν ξέρεις πότε θα σε βάλει να καθαρίσεις τις τουαλέτες ή πότε θα φας ένα χαστούκι.

SZ: Σας έχει κτυπήσει;

MR: Ίσως και 50 φορές… Με έχει κτυπήσει, με έχει βάλει να καθαρίσω τουαλέτες, με ανάγκασε να κοιμάμαι στο δάπεδο, σε γυμνά πλακάκια, με έβαζε στην απομόνωση…

SZ: Αμυνθήκατε ποτέ;

MR: Όταν με κτύπαγε έβαζα τα χέρια μπροστά στο πρόσωπο, δεν ήμουν και ο μόνος. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για τις επιθέσεις του.

SZ: Όμως κτυπήσατε κι εσείς άλλους…

MR: Ναι! Ο Miscavige έλεγε σε μένα και σε άλλους: «Θα πας στον τάδε και θα τον χαστουκίσεις». Κι αν δεν το κάνεις θα πάω εγώ να το κάνω και μετά θα πλακώσω εσένα.

SZ: Η οργάνωση της Σαϊεντολογίας διαψεύδει αυτό πράγμα. Και η γυναίκα σας δήλωσε στο CNN ότι είστε ψεύτης.

MR: Άνθρωποι όπως η γυναίκα μου λένε τα πάντα από το φόβο τους. Τρέχουν σαν μικρά ρομπότ και λένε αυτά που τους υπαγόρεψε ο Mescavige. Στην εκπομπή του CNN βρίσκονταν πολλές σύζυγοι «αποστατών». Όλες χρησιμοποιούσαν ακριβώς τις ίδιες εκφράσεις.

SZ: Λέγεται ότι ο Mescavige έχει και ένα σκύλο που του φόρεσαν στολή και πρέπει τα μέλη να τον χαιρετάνε.

MR: Ακριβώς! Η στολή είναι μπλε και μπροστά έχει χρυσές λουρίδες.

SZ: Τώρα χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας «ανεξάρτητο σαϊεντολόγο». Τι μπορεί να σημαίνει αυτός.

MR: Πιστεύω ότι η φιλοσοφία μας μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να κάνουν μια καλύτερη ζωή. Η οργάνωση εκμεταλλεύεται βέβαια αυτή τη δυνατότητα για να τους πάρει τα λεφτά από την τσέπη.

SZ: Δεν έχετε εσείς ο ίδιος την επιθυμία να εξαφανίσετε αυτούς που ασκούν κριτική και να καταλάβετε τον κόσμο, όπως προγραμματίζει η οργάνωση;

MR: Όχι και ξέρω ότι αυτό αποτελεί ένα τεράστιο ζήτημα στη Γερμανία. Αυτή η μεγαλομανία μας υποβαθμίζει: είμαστε ανώτεροι, μόνο εμείς γνωρίζουμε το δρόμο προς την ευτυχία. Ο Mescavige είναι υπεύθυνος που η Σαϊεντολογία και τα μέλη της θεωρούνται ακραία, κάτι σαν παλαβοί αγωνιστές της τζιχάντ. Αυτή η εικόνα δεν ανταποκρίνεται, βέβαια, στην πραγματικότητα, αλλά ενισχύεται από το γεγονός ότι η εκκλησία της Σαϊεντολογίας καταπολεμάει κριτικά σκεπτόμενους και δημοσιογράφους, τους θεωρεί σκουπίδια.

SZ: Εννοείτε σίγουρα τον διαβόητο κανόνα της «ανελέητης αντιμετώπισης» των κριτικών, στον οποίο κανόνα οφείλει η Σαϊεντολογία την κακοφημία της. Αυτό είναι ήδη επινόηση του ιδρυτή L. Ron Hubbard.

MR: Θα μπορούσε να γίνει μακριά συζήτηση πάνω σ’ αυτό. Καταλαβαίνω ότι εσείς το βλέπετε έτσι. Αυτός ο κανόνας της «ανελέητης αντιμετώπισης» δεν έπρεπε να έχει γραφτεί έτσι και ερμηνεύτηκε κακόβουλα. Το ίδιο ισχύει και για τον κανόνα «αποκοπής»…

SZ: Ναι, είναι ο κανόνας, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρέπεται επαφή με «καταπιεστικά άτομα», δηλαδή μέλη που κάνουν κριτική.

MR: Ακριβώς! Αν διαβάσετε όλα αυτά που έγραψε ο Hubbard για το ζήτημα, θα καταλάβετε ότι πρόκειται για την τελευταία διέξοδο. Η «αποκοπή» αποβλέπει σε κάποιον να ζει ευτυχισμένος. Αν γίνεται εκμετάλλευση της θέσης σας σε μια σχέση, τότε είναι καλύτερα να μην υπάρχει επαφή. Αυτή ήταν η έννοια. Ένα βοήθημα για κάθε μέλος, όχι πολιτικό μέσο ελέγχου της εκκλησίας, η οποία επιτρέπεται να σου πει, μην βλέπεις εκείνο ή το άλλο το μέλος.

SZ: Έτσι που σας ακούω ακούγεται σαν να ήταν ο Hubbard ένα ακίνδυνο πρόσωπο. Ο μεγαλύτερος γιος του Hubbard, ο Ronald DeWolf που πέθανε το 1991, είχε πει ότι ο πατέρας του ήταν ένας σαδιστικός, βίαιος και παρανοϊκός μυστικιστής, ο οποίος έπινε σαν τρελός και κατάπινε χάπια, ενάντια στη διδασκαλία περί καθαρότητας της οργάνωσης.

MR: Πρώτο ξέρω ότι ο γιος πήρε αργότερα πίσω αυτούς τους χαρακτηρισμούς και δεύτερον, έζησα για πολύ καιρό δίπλα στον Hubbart, όσο ελάχιστοι άλλοι. Ήταν ο πιο αστραφτερός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ. Φυσικά, είχε και τις αντιδράσεις του, μπορεί να γινόταν έξαλλος, αν κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλά γινόταν αυτό πάντα; Όχι! Μεταχειριζόταν ανθρώπους όπως ο Mescavige; Καθόλου! Ενδιαφερόταν για την οικογένειά του; Απολύτως! Έπαιρνε ναρκωτικά; Απολύτως όχι! Ήταν ευγενικός; Απίστευτα! Είχε χιούμορς Πάρα πολύ…

SZ: Αυτά ακούγονται πολύ δελεαστικά. Αλλά ο Hubbard ήταν εκείνος που τράβαγε σαφείς διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των απελευθερωμένων Σαϊεντολόγων και όλων των υπολοίπων, των «Wogs», των «κρεάτων», των «καταπιεστών». Αυτή η ιδεολογία του μαύρου-άσπρου, εχθρός-φίλος, είναι η καθαρή μορφή του Hubbard. Και το βλέπετε κ. Rinder με την αποχώρησή σας, τώρα είστε ένας «κακός», ακόμα και η οικογένειά σας σάς κήρυξε τον πόλεμο. Πώς συμβιβάζονται όλα αυτά;

MR: Απωθώ από τη ζωή μου ατό το είδος εκκλησίας… Το βλέπω όπως κι εσείς. Αυτή η θέση να αγωνιζόμαστε ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο και να αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο με αντίθετη άποψη σαν εχθρό, είναι λαθεμένη. Ίσως βρίσκετε μερικά σημεία στη διδασκαλία του Hubbard, στα οποία δεν συμφωνούμε. Και λοιπόν; Υπάρχουν πολύ περισσότερα σημεία που λένε διαφορετικά πράγματα… Δεν είμαι ερμηνευτής πλήρους απασχόλησης των γραφών του Hubbard, ο οποίος σκέφτεται πώς θα μπορέσει να υπερασπιστεί κάθε πρόταση. Εγώ θέλω να σταματήσει η κακομεταχείριση που ασκείται καθημερινά στην εκκλησία.

SZ: Η σύζυγός σας σας χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο που μισεί τα παιδιά, η κόρη σας σας θεωρεί δίγαμο… Σας πονάει αυτό;

MR: Φυσικά με πονάει. Ξέρω γιατί το κάνουν, δεν έχουν άλλη επιλογή. Έπιασαν ακόμα και τη μητέρα μου, 86 ετών, που ζει σε γηροκομείο και την έπεισαν να μου γράψει γράμματα με κακίες. Ξέρω όμως ποιος είμαι και πώς ζω. Έχω έναν 5χρονο υιοθετημένο γιο, τον οποίο υπεραγαπώ. Αν ήμουν πράγματι ένας απάνθρωπος, γιατί έμεινε η Cathy 30 χρόνια παντρεμένη; Να ξέρετε ότι έχω πάψει να διαβάζω πλέον τις βρωμιές που γράφουν για μένα.

SZ: Υπάρχει ελπίδα να κλείσετε κάποτε ειρήνη με την οικογένειά σας;

MR: Μόνο αν ξυπνήσουν, μόνο αν καταλάβουν ότι έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου.

SZ: Αν μαζέψετε όλες τις εμπειρίες σας, πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας, θύμα ή δράστη;

MR: Δεν είμαι θύμα, απλά θερίζω ένα μέρος εκείνων που έσπειρα κατά καιρούς. Και γι’ αυτό θέλω να συμβάλλω με το δικό μου μερίδιο να πάψει η εκμετάλλευση από αυτή την οργάνωση.